EP2 : เืแรกใต้เงาเขาพยูง
เช้าตรู่
หมอกบางลอยต่ำปกคลุมแนวเขาพยูง
กลิ่นดินชื้นกับใบไม้ผุคลุ้งไปทั่ว
เสียงเครื่องยนต์รถจี๊ปเก่าดังครางเหมือนคนป่วย
คเชนทร์นั่งเบาะหลัง แขนกอดอก ดวงตาจ้องออกไปนอกหน้าต่างอย่างไม่ไว้ใจโลกใบนี้
“รถมันสั่นเหมือนจะพังทุกวินาที”
เขาพูดเสียงเรียบ แต่แฝงอารมณ์
ไอริชนั่งข้างคนขับ เอียงศีรษะมองเขา
“นี่แหละเสน่ห์ของปี 2520 ถ้ามันไม่พัง แปลว่ามันไม่ใช่ของแท้”
คเชนทร์หันมอง
“โลกฉัน รถแบบนี้เข้าพิพิธภัณฑ์ไปนานแล้ว”
“แต่โลกนี้ มันยังพาคุณมาล่าของที่ไม่ควรมีอยู่ได้”
ไอริชสวนกลับเบา ๆ
ด้านหน้า ไพรวัลย์จับพวงมาลัยแน่น
สายตาไม่ละจากถนนดินแดงที่คดเคี้ยวขึ้นเขา
“อย่าประมาทป่านี้”
เขาพูดช้า ๆ เสียงแหบ
“มันไม่ใช่ป่าธรรมดา…มันจำคนได้”
คเชนทร์เลิกคิ้ว
“ป่าจำคน?”
ไพรวัลย์ยิ้มมุมปาก
“คนที่ไม่เคารพมัน มักไม่ได้กลับออกไป”
ฐานชั่วคราวกลางป่า
รถจอดใกล้กระท่อมไม้เก่า
เ้าหน้าที่ X-Ghost โลก 1 ตั้งแนวรอบพื้นที่อย่างระวัง
นุชยืนกอดอกอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
สีหน้าซีดกว่าเมื่อคืน
ดร.พรทิพย์เดินเข้าไปหา
“เห็นอะไรอีกไหม”
นุชเม้มปาก
“มัน…ใกล้ขึ้นค่ะ
คราวนี้หนูเห็นชัดขึ้น
เืมันยังอุ่นอยู่”
ไอริชขมวดคิ้ว
“อุ่น…แปลว่ายังไม่ตาย?”
เด็กสาวส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ…
แปลว่า มันเพิ่งฆ่าเสร็จ”
บรรยากาศรอบตัวเย็นวาบโดยไม่ต้องพึ่งลม
จุดเกิดเหตุ
ลึกเข้าไปในป่า
ศพชายวัยกลางคน นอนคว่ำอยู่กลางลานดิน
เสื้อฉีกเป็ริ้ว
รอยเล็บยาวเฉือนจากบ่าถึงเอว
มนัสย่อตัวลง ตรวจอย่างเก้ ๆ กัง ๆ
“รอยแบบนี้…ถ้าเป็สัตว์ป่า น่าจะ—”
“ไม่ใช่เสือ”
ไพรวัลย์พูดทันที
“เสือไม่ฆ่าแล้วทิ้งแบบนี้
นี่มันโกรธ…และฉลาด”
คเชนทร์ยืนมองรอยแผล
ดวงตาแข็งขึ้น
“โครงสร้างกล้ามเนื้อเปลี่ยน”
เขาพูดเหมือนอ่านรายงานในหัว
“ไวรัสปรับร่างกายเร็วเกินมนุษย์ปกติ
ใครก็ตามที่ทำเื่นี้…”
เขาหันไปมองดร.พรทิพย์
“…ไม่ได้ทดลองเพื่อรักษาโรค”
ดร.พรทิพย์นิ่ง
“ฉันรู้”
ไอริชเงยหน้ามองเธอ
“คุณรู้นานแค่ไหนแล้ว”
หญิงวัย 45 ถอนหายใจ
“นานพอจะรู้ว่า ถ้าโลกนี้รู้ความจริงพร้อมกัน
มันจะไม่ใช่แค่ป่าที่ลุกเป็ไฟ”
เสียงจากเงาไม้
เสียงกิ่งไม้หักดัง กรอบ
ทุกคนชะงัก
ไพรวัลย์ยกมือเป็สัญญาณ
คเชนทร์ปลดอาวุธเงียบกริบ
ไอริชถอยไปอยู่หลังต้นไม้
เงาร่างหนึ่งขยับในพุ่มไม้
สูง…ใหญ่…ผิดมนุษย์
ลมหายใจหอบ
เสียงคำรามต่ำเหมือนสัตว์ที่ยังจำได้ว่าเคยเป็คน
นุชกระซิบทั้งที่ริมฝีปากสั่น
“มันไม่ควรออกมาตอนนี้…”
คเชนทร์หันไปมอง
“หมายความว่าไง”
“ในนิมิต…มันควรหนี
แต่ตอนนี้—”
เงานั้นก้าวออกมา
ดวงตาเหลืองวาว
เขี้ยวโผล่พ้นริมฝีปาก
มนุษย์…ที่ไม่เหลือความเป็มนุษย์
ไพรวัลย์ขึ้นลำปืน
“ตัวแรกของจริงสินะ”
คเชนทร์ยิ้มบาง
เป็รอยยิ้มของคนที่กลับมาทำงานถนัด
“ยินดีต้อนรับสู่คดีแรกของเราในโลกนี้”
สัตว์ร้ายคำราม
แล้วพุ่งเข้าใส่ !
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
Next EP3 : สิ่งที่เคยเป็คน
282
