1.
Equalityof love ภารกิจรัก ภารกิจลับ
คำทำนาย
“ เด็กคนนี้ไม่ใช่เด็กธรรมดาใช่ไหม ”
หญิงชราจ้องมองใบหน้าฉันฉันจ้องมองใบหน้าหญิงชรา กลับไป ด้วยดวงตาใสซื่อ แม่จับมือฉันบีบเบาๆ และตอบหญิงชราหมอดูคนนั้นว่า
“ ที่เห็นก็ธรรมดานะคะปกติทุกอย่าง แม่หมอเห็นว่าลูกสาวของฉัน ไม่ธรรมดาตรงไหนคะ ”
“เด็กคนนี้มีพลังงาน อยู่ในตัว เธอบังคับมันได้ด้วยพลังจิตของตัวเอง เธอเกิดมาด้วยแรงอธิฐานจิตที่แรงกล้า ”
“แม่หมอรู้ได้อย่างไรคะ ”
แม่ถามหญิงชราหมอดูด้วยสีหน้ากังวล หญิงชราไม่ตอบ เพ่งมองจ้องลึก เข้าไปในดวงตาที่สงบนิ่งของฉัน
“รู้ได้อย่างไรนั่นไม่สำคัญ...เท่ากับ...เมื่อเธออายุยี่สิบสองปี..เธอจะพบจุดเปลี่ยนของชีวิต...ต้องเจอกับภาระความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ ความรัก ที่มีอุปสรรคจากความแตกต่าง...สุดท้าย..”ยายแม่หมอหยุดพูดไปดื้อๆ
สุดท้ายอะไรล่ะโธ่!!..แบบนี้ ฉันก็ต้องค้างคาใจในคำตอบ และครุ่นคิดไปตลอดจนกว่าตัวเอง จะอายุยี่สิบสองน่ะสิ
ฉันกับแม่หันมามองหน้ากันอย่างครุ่นคิดเหลือบตาหันมามองหญิงชราอีกที หญิงชราหมอดูก็หายไปแล้ว ไม่รู้ว่า เธอเป็ใคร ผีหรือคนนะ หายตัวไปได้หน้าตาเฉย
แม่ดูใแต่ท่านรีบปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว
“ หมอดูคู่กับหมอเดาหมอไม่เดา จะเอาที่ไหนมาดู แม่ไม่เชื่อหรอก หนูก็ลืมไปซะนะลูกไม่ต้องเก็บมาคิดให้เปลืองสมอง ”
“ค่ะแม่ ”
ฉันส่งรอยยิ้มสดใสไปให้ท่านแต่จิตใจกลับครุ่นคิด เื่ที่หญิงชราคนนั้นบอก จนถึงปัจจุบัน ฉันไม่เคยลืมในสิ่งที่หญิงชราคนนั้นพูดเลยสักนิด
........................................................
วันนี้เป็วันเกิดอายุครบ22ปีและเป็วันที่ฉันเรียนจบจากโรงเรียนนายร้อยตำรวจหญิง เราจึงนัดเพื่อนๆไปฉลองจบจัดงานวันเกิดของฉันพร้อมกันไปเลย หาเื่กินเหล้าชัดๆไอ้พวกนี้
เมื่อเราไปถึงร้านอาหาร ก่อนเข้าร้านฉันเหลียวหลังกลับไปมอง กวาดสายตาไปทั่วบริเวณนั้น จนเพื่อนๆมองฉันอย่างแปลกใจฉันรู้สึก เหมือนมีใครจ้องมองมาที่ตัวเองตลอดเวลา ด้วยสัญชาตญาณของการเป็ตำรวจ ใครกันนะฉันว่าฉันคงไม่ได้คิดไปเอง แต่จะคอยตามฉัน หรือคอยมองฉันทำไมกัน
เพื่อนๆ ลากฉันเข้าไปที่ซุ้มจัดงาน ส่งแก้วเหล้าให้ดื่ม เมื่อแอลกอฮอล์ซึมเข้าสู่ร่างกายความกล้าก็บังเกิด ฉันกล้าขึ้นไปร้องเพลงบนเวที ขอดีดกีต้าร์เองซะด้วย
ฉันดีดกีต้าร์ไปร้องเพลงรักไปอย่างช้าๆแต่สายตาดันเหลือบไปเห็นใครคนหนึ่ง ยืนพิงต้นไม้ ตรงที่แสงไฟสาดไปไม่ถึง รูปร่างสูงโปร่งยืนล้วงกระเป๋า จ้องมองมาที่ฉัน ลักษณะไม่น่าจะเป็เด็กเสิร์ฟ หรือคนในเครื่องแบบเหมือนเรา คิดๆ แล้วก็อดระแวงไม่ได้ ถ้าเขาค่อยๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อตัวในที่สวมทับตัวด้วยเสื้อตัวนอกเอาไว้ แล้วชักปืนออกมายิงฉันบนเวทีนี้ล่ะก็... ฮึ่ย!!ฉันว่าฉันชักหลอนแล้วนะ
พวกเพื่อนๆมันก็ส่งเหล้าให้ฉันไม่หยุดฉันเริ่มมึน เลยขอตัวพวกมัน ไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา มองหน้าตัวเองในกระจก ขนาดหัวกระเซิงขนาดนี้ยังดูดีอีกแฮะ...( สงสัยมันจะเมาจริง )
ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำ อย่างคนอารมณ์ดีฮำเพลงไปด้วย
ปึ๊ก!!
ความมึนทำให้ปะทะกับร่างใหญ่ จนทรงตัวไม่อยู่ เขารวบเอวฉันไว้ทันทีไม่ให้ฉันล้มลงไป ทำให้ฉันเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดของเขา โดยไม่รู้ตัว
“ I'm sorry ”
ฉันเอ่ยปากขอโทษเขาทันทีเมื่อเห็นหน้าตา ว่าเขาเป็ชาวต่างชาติ ผู้ชายคนนี้มีใบหน้า หล่อเหลา ผิวหน้าเนียนเรียบ ดวงตาคมคาย คิ้วเข้มจมูกโค้งได้รูปรับกับริมฝีปากหยักลึก สีผิวไม่ขาวจนเกินไปนักหนักไปทางสีแทน อายุของเขาน่าจะห่างจากฉันไม่มากนักนี่ฉันกำลังสำรวจใบหน้าเขาอยู่เหรอ
เขากอดรัดไม่ยอมปล่อย จ้องมองใบหน้าของฉันนิ่งนานจนหัวใจของฉันเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าวเพราะฤทธิ์เหล้า หรือเขินก็ไม่รู้แล้วตอนนี้
“ ไม่เป็ไรครับ ”
เขาเอ่ยปากออกมาเป็ภาษาไทยชัดแจ๋วฉันตาโตหน้าแตก ก่อนยิ้มกว้างออกมาให้อย่างเป็มิตรฉันว่าฉันคงยิ้มให้เขา เพราะความเมาถ้าเป็ปกติ กอดฉันนานขนาดนี้ ฉันคงทุ่มเขาด้วยท่ายูโดไปแล้ว
“ ค่ะ...ปล่อยฉันก่อนนะคะ ”
“ เอ่อ...ขอโทษครับ ”
เขาปล่อยแขนของเขาออก ให้ฉันได้เป็อิสระ แต่ทำไมหัวใจฉันจึงรู้สึกโหวงๆนะ หรือฉันชอบเมื่อเขากอด...รู้สึกถึงความอบอุ่น...แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย
บ้าน่าซิน!!คนเพิ่งเจอกัน...จริงดิ...แกกำลังเมานี่นา
“ ขะ..ขอ..ตัวก่อนนะคะ ”แล้วจะติดอ่างทำไมให้อายเขานะ
หมับ!!
ฉันหมุนตัวกลับไปหาเขา หน้าเหวอเมื่อรู้ว่าเขาจับแขนของฉันไว้ เอียงคอถามเขาด้วยสายตาแทนคำพูด
“ ฉันชื่อ..เคเซน...เราจะได้พบกันอีก...ซินเซีย”
พูดจบ เขาก็เดินจากไป ทิ้งปริศนาไว้ให้ฉันคิด ยืนงง อ้าปากค้าง เขารู้จักชื่อของฉันได้อย่างไร
ฉันสะดุ้งโหยงหยุดคิด เมื่อไอ้นิวตบมาที่ไหล่แล้วเรียกเสียงดัง
“ ไอ้ซินแกทำอะไรวะเขารอแกเป่าเค้กอยู่... ไปได้แล้ว ”
ฉันเดินตามนิวออกไปใจไม่ได้อยู่กับตัวสักนิด
ป๊าบ!!
“ไอ้ซิน...เป่าเค้กสิวะยืนตาลอยยังกะถูกผีเข้า เทียนจะไหม้หมดแล้ว ”
มีน..เพื่อนอีกคนตบหัวฉัน ให้รู้สติฉันก้มลงไปเป่าเทียนอย่างมึนๆ ไม่ได้ยินแม้เสียงเพลงที่พวกมันร้องให้ด้วยซ้ำ
กลับมาที่ห้อง...ยังหลับตาไม่ลงคิดกลับไปกลับมา จนหัวแทบะเิ คืนนี้...คือจุดเปลี่ยนของชีวิตฉันจริงๆ อย่างนั้นเหรอ...หวนคิดถึงใบหน้าคม และคำพูดของผู้ชายคนนั้น
“ฉันชื่อ..เคเซน...เราจะได้พบกันอีกครั้ง.... ”
จะได้พบกันอีกครั้ง...อีกครั้ง...อีกครั้ง...เสียงดังราวกับแอ็คโค่ติดอยู่ในหัวจนผลอยหลับไปตอนไหนไม่รู้....
143
