ใน่เวลาสองวันผันผ่าน เ่ิูผจญการต่อสู้ใหญ่น้อยมาเกือบร้อยครั้งออกไล่ล่าสัตว์ป่าและสัตว์อสูรแปลกประหลาด มีาแเต็มตัวสองสามครั้งที่กระดูกหักหรือกระอักเื ขาดอีกนิดก็จะล้มลงทั้งยืน
เื่นี้ก็ต้องยกความดีความชอบให้วิชาลมหายใจไร้ชื่ออีกเช่นเคยไม่เพียงช่วยให้ฟื้นฟูสภาพจิตใจเร็วเท่านั้น ยังช่วยเยียวยาาแให้หายได้อย่างปาฏิหาริย์ไม่เช่นนั้นเขาคงกลับบ้านเก่าไปนานแล้ว
แน่นอน การฆ่าต่อเนื่องไม่เว้นวันเว้นคืน สำหรับเ่ิูนั้นเขาได้รับประโยชน์มหาศาล
ก่อนออกมาจากสำนักนั้น เ่ิูผ่านอาณาพิภพขั้นสี่อย่างสมบูรณ์แบบสำเร็จกระบวนท่าที่อาจารย์ร่างบึกบึนถ่ายทอดให้ ‘ปีกพญาอินทรี’ พาโลหิตแลกโลหิต ขับไล่ความสกปรกมัวหมองในเืลงตัวกับวิชาลมหายใจไร้ชื่อ ผลออกมาน่าพึงพอใจ
การต่อสู้ถึงสองราตรีนี้ ยังเด็กหนุ่มให้ก้าวข้ามผ่านขั้นที่สี่ได้หมดจดเข้าสู่เขตที่ห้า...เขตไขกระดูก
ในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือน คนไร้พื้นฐานวรยุทธ์กลับล่วงเข้าอาณาพิภพขั้นห้าการฝึกฝนความเร็วระดับนี้ ไม่ใช่แค่เรียกว่ารวดเร็วได้แล้วแต่เร็วบรรลัยจนน่าพิศวง
ดีที่ระยะเวลาหนึ่งเดือนก่อนหน้าการสอบของปีหนึ่งนี้เ่ิูไม่เคยแสดงพลังที่แท้ให้ใครเห็น นอกเหนือจากอาจารย์ร่างกำยำแล้วใครหน้าไหนก็ไม่ได้รู้ทั้งนั้น
ถ้าไม่ล่ะก็ ต้องเกิดโกลาหลคราวใหญ่แน่
และการฝึกอาณาพิภพขั้นห้า คือเปลี่ยนโลหิตและไขกระดูกกำจัดความฟอนเฟะในร่างที่จะได้รับไว้ล่วงหน้าเป็หนึ่งในวิธีชำระร่างให้สะอาดเอี่ยมอ่อง เตรียมพร้อมสำหรับการค่อยๆ พัฒนาไปถึงอาณาเนื้อฟ้าเปลี่ยนแปลงกายภาพในวันข้างหน้าต่อไป
กระบวนท่าัแผดแห่งกระบวนยุทธ์ทั้งแปด คือท่าที่เหมาะสมที่สุด
ก่อนลองมาย่างกรายในที่ราบขั้วโลกนั้นเวินหว่านได้ถ่ายทอดวิชานี้ให้เ่ิูไว้แล้ว
สังหารัอสรพิษทอง อาบเือสรพิษได้เมื่อใดจะมีผลให้เขาพัฒนาได้รวดเร็วขึ้นเท่านั้น
“ฟ่อๆ...ฟ่อๆ”
ัอสรพิษทองฉกลิ้นไปมา ระหว่างที่หัวสมองถูกเ่ิูจู่โจมก็ดูมึนๆ งงๆ หาได้บุกเข้าไปอีกครั้ง
ทว่ากายยาวกว่ายี่สิบเมตรของมัน กลับเหมือนโอบล้อมเข้ามาเชื่องช้าอากาศอบอวลด้วยไอพิษเหม็นคาว ทำให้ผู้คนมึนงง
นี่คือสัตว์นักล่าที่น่ากลัวเหลือกิน
กายเ่ิูนั้นเล่าผิวเนื้อสีแทนมีรอยถลอกอยู่เพียบ มองแล้วน่าขยาดนัก
นี่คือรอยแผลจากการต่อสู้ออกล่าไม่ยั้งถึงสองวันสองคืนทั้งรอยถูกกัดฉีกหรือรอยกรงเล็บกรีด บางแผลยังไม่สมานตัวดีครั้นถูกกระทบกระเทือนจากการสู้เมื่อครู่ ก็ฉีกขาดขึ้นอีกครั้งจนเืรินไหล
“ตำนานว่าไว้ว่าัอสรพิษทองคือทายาทของัเทพที่ตายจาก ในกายแอบซ่อนสายเืแห่งัหากมีโอกาส จะสามารถเปลี่ยนร่างเป็ัได้ แต่ัอสรพิษตรงหน้าข้านี้...”เ่ิูวิเคราะห์ศัตรูอย่างละเอียด
เขามั่นใจแล้วว่า ัอสรพิษทองตนนี้ไม่มีทางแปลงเป็ัได้สายเือ่อนเกินไป าแฟกช้ำดำเขียวไม่ฟื้นฟู
“ถึงจะเป็ชั้นหางแถว แต่ข้า้าเืัจอมปลอมนี้เพียงหยิบมือจะช่วยให้ข้าเข้าถึงกระบวนท่าัแผดได้สำเร็จ ขับเคี้ยวฝึกปรือไขกระดูก...และัอสรพิษตัวนี้เป็สัตว์อสูร ในกายต้องมีกระดูกแท้ทั้งดุ้นอยู่เป็แน่”
ั์ตาเด็กหนุ่มลุกโชนด้วยไฟสังหาร
เขาซึ่งร่างกายเต็มเปี่ยมด้วยเืสดมีรัศมีเยี่ยงอยากฆ่าล้างให้สิ้นแผ่ออกมาบางๆ
“ฟ่อๆ...” สัตว์อสูรโกรธเกรี้ยวพุ่งเข้าโจมตี
เ่ิูตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
ใจเต้นเพียงชั่ววินาทีเดียว ก็สับขาออกวิ่งด้วยฝีเท้าที่ร่ำเรียนมาจากหลิวเล่ยแหวกผ่านการโจมตีรูปแบบนี้ได้
พริบตาต่อมา เ่ิูตะลุยห่างออกมาหลายสิบเมตรเหยียดแขนคว้าหอกไน่เหอจากปลอกดำทมิฬว่องไว
สองมือจับหอกสองส่วน กระแทกเข้าต่อติดกัน
เสียงฉับๆ ดังแว่ว เมื่อเครื่องจักรทำงานเสร็จสิ้นหอกยาวยาวถึงสามเมตรเศษก็กันครบ
ฟิ้ว!
เล็งเป้าออกไป
แม้เพียงเสี้ยวก็มีอำนาจบางอย่างทำศัตรูขวัญหนี
ัอสรพิษทองยังลอยคว้างเพื่อจู่โจมกลางอากาศ ไร้ทางหลบหนีถูกปลายหอกแทงทะลุคอลึกเจ็ดนิ้วเกล็ดแข็งกร้าวดังเหล็กหินถูกเจาะทะลวงง่ายดายเหมือนเต้าหู้เรี่ยวแรงมหาศาลพุ่งพล่านเสียบร่างั์หนักพันจินกระเด็นไปไกล
ทีเดียวต้องตาย!
ัอสรพิษทองถูกตรึงไว้กับพื้นดิน กายใหญ่โตดิ้นพล่านมันกระเสือกกระสนแล้วก็ดับชีวิตลง
เ่ิูเก็บหอกแล้วยืนขึ้น
ยามมีศาสตราคู่ใจ สามารถเพิ่มพูนพลังได้มากมาย
สัตว์อสูรขั้นสองชั้นเลว เพียงเขาใช้หอกไน่เหอคราเดียวก็เกือบแหลกสลายต้องปะทะพลังลึกลับมหาศาลในกายเขาต่อหน้าสัญชาตญาณของสัตว์อสูรย่อมรู้ดีว่ากำลังจะถูกส่งไปตาย
เ่ิูปักหอกลงดิน ก่อนหยิบกริชสีน้ำเงินหม่นออกมาเพื่อเริ่มแล่เนื้อเถือหนัง
กริชนามว่า ‘เหล็กหนาว’ นี้เวินหว่านให้เขามา ยินข่าวว่าเป็อาวุธิญญาปลดระวางแล้วกระบวนพลังที่สลักเสลาไว้บนตัวถูกทำลาย ทว่าส่วนประกอบไม่เลว หั่นเหล็กเป็โคลนได้เหมาะกับการแล่เนื้อสัตว์อสูรที่สุด
เขานำโลหิตที่บริสุทธิ์ที่สุดของอสรพิษบรรจุลงในขวดหยกเล็ก
ที่ผ่านมาสองราตรีเขาได้ฝึกฝนหั่นศพสัตว์อสูรมานับไม่ถ้วน รู้ครอบจักรวาลจึงลงมือได้เยี่ยงผู้ชำนาญการ
“ลำไส้ัอสรพิษ? ที่แท้ก็มีขนาดประมาณกำปั้น สัตว์ั์สามารถขับพิษออกได้ สุดท้ายก็ยังเป็ของดีล่ะนะ...”
“หนังอสรพิษก็ควรเก็บรักษาไว้ดีๆ เอาไปแลกเปลี่ยนเป็คะแนนก็ได้...เอ๊ะ?”
“เนื้อแฝงฝังแก่นแท้พลังอาณาเนื้อฟ้าไว้ ชดเชยได้ดีเชียวปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้แล้ว...”
“เขี้ยว อืม อย่างไรก็น่าจะมีราคา...”
“ฮ่าๆ ไหนจะพิษของหนุ่มตัวนี้อีก คะเนแล้วก็น่าจะเอาไปแลกเป็คะแนนได้เหมือนกัน!”
เ่ิูชักตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว
ศพของสัตว์อสูรขั้นสองอาบไปด้วยหยกเหล่านี้ล้วนมีบันทึกไว้ในสมุดภาพสัตว์ร้ายขั้วโลกเหนือทั้งสิ้นเด็กหนุ่มท่องจำจนขึ้นใจและแตกฉาน
บนโลกใบนี้ ไฉนถึงมีพวกแส่หาอันตรายบ้าๆ ออกบุกเบิกแว่นแคว้นอันตรายกันไม่หยุดด้วยก็เพราะในภยันตรายนั้นบ่มเพาะเศรษฐีอำนาจล้นฟ้าอยู่ในภพที่วรยุทธ์โด่งดังและรุ่งโรจน์ศพของเผ่าพันธุ์อื่นและสัตว์อสูรล้วนแต่เป็สมบัติล้ำค่าไม่ต้องเอ่ยถึงสมบัติฟ้าประทานนั่นเลย
สำนักกวางขาวในรูปแบบนี้ ส่งเสริมให้ลูกศิษย์ฝึกทักษะการเอาตัวรอดในอนาคต
“เอ๋? ยังไม่เจอกระดูกแท้อีกหรือนี่? เป็ไปได้อย่างไรกัน กระดูกแท้น้อยๆ เ้าอยู่ไหน ออกมาให้ข้าเจอเถอะ...”
เ่ิูบ่นซ้ำไปซ้ำมา
ทันใดนั้น...
“เอ๊ะ? นี่มันอะไร? ก้อนใหญ่ถึงเพียงนี้...นี่มัน...หาที่แท้เ้าหนุ่มนี่ก็กลืนหอยแมลงภู่อยู่นี่เอง...”
เ่ิูใเล็กน้อย
ส่วนท้องของัอสรพิษ เขาพบอะไรบางอย่างปูดโปนขึ้นมา จึงลองกรีดออกดูเห็นเป็หอยแมลงภู่ทองคำที่ตายไปแล้ว ทั้งตัวยาวตกสองเมตรเปลือกนอกถูกน้ำย่อยกัดกร่อนไปไม่น้อย ทว่ายังคงเปล่งแสงวูบวาบเหมือนเทด้วยทองคำ
มิน่าเล่า ตอนต่อสู้กันถึงได้รู้สึกว่าไม่ได้ร้ายกาจเท่าตำราว่าไว้ที่แท้แล้วเป็เพราะกินอิ่มไปไม่นาน หอยแมลงภู่ทองคำที่อยู่ในท้องจึงส่งผลกระทบกับความปราดเปรียว
ทว่า...
หอยแมลงภู่นี้ดูอย่างไรก็น่าแปลกอยู่ดี
ในสมุดภาพสัตว์ร้ายที่ราบขั้วโลกเหนือ ไม่ได้เอ่ยถึงหอยชนิดนี้อยู่เลยบันทึกถึงสัตว์น้ำที่ตั้งรกรากอยู่ในแม่น้ำเกือบหมื่นชนิดประเภทหอยมีอยู่เกือบร้อย โทนสีส่วนมากมีแต่สีดำไม่ก็สีเหลืองดินทว่า หอยตลับสวยระยิบดั่งอาบทองมานี้ไม่เห็นอยู่เลยจริงๆ
“ฮ่าๆ หรือว่าเ้านี่จะเป็าาหอยแมลงภู่กันนะ?”
เ่ิูหัวเราะร่า
เขายังคงพิศวงสงสัย จึงเอื้อมมือจะเปิดเปลือกหอยออกลองดูว่าจะมีจำพวกไข่มุกดำวาดวางอยู่หรือไม่ คะเนดูแล้วหอยแมลงภู่มีราศีทองคำถึงเพียงนี้อาจเป็สัตว์อสูรขั้นสูงก็เป็ได้กระมัง ภายในอาจจะมีกระดูกแท้อยู่หรือเปล่า?
เปลือกหอยแข็งกระด้างนักแขนแรงอย่างต่ำหมื่นจินของเ่ิูยังต้องออกแรงไปตกเก้าพันสองกว่าๆถึงจะบังคับให้อ้าออกได้
ทันใดนั้นแสงเรืองรองแห่งไข่มุกล้ำค่าก็รั่วไหลออกมาจากช่องว่าง
เ่ิูก้มหน้ามองเห็นเพียงไข่มุกรูปร่างเหมือนไข่นกพิราบเล็กใหญ่สามฟองหยาดหยดกลอกกลิ้งอยู่บนเนื้อหอย มันเปล่งแสงประหลาดวับวาว มีคลื่นพลังอ่อนๆบางอย่างที่เ่ิูไม่อาจเข้าใจได้
เด็กหนุ่มยื่นมือเข้าไป หยิบไข่มุกทั้งสามออกมา
“เอ๋?” เขาใอีกรอบ
เพราะไข่มุกน้ำงามทั้งสาม ให้ความรู้สึกต่างกัน หนึ่งเยือกเย็นแทบแช่แข็ง หนึ่งร้อนนัก หนึ่งอบอุ่นดุจหยก
ตอนพินิจอย่างละเอียดนั้นเอง ไข่มุกลูกร้อนเปลี่ยนเป็สีแดงอ่อนจาง ลูกเย็นแปรเป็ดำมืดและลูกอุ่นนั้นกระจ่างดุจผิวเนื้อของสาวงาม มันแจ่มจรัสยิ่งนัก
เ่ิูยังกะประมาณมูลค่าของไข่มุกทั้งสามนี้ไม่ออกแต่กลับแอบคิดว่าต้องมิใช่ของธรรมดา เมื่อเล่นพอเป็กระษัยแล้วจึงนำใส่ย่ามรอกลับสำนักกวางขาวเมื่อใดค่อยหาคนตัดสินว่าเป็หอยอะไรกันแน่
เขาคิด ทั้งยังผ่าเนื้อในหอยตลับ ว่าจะมีหรือไม่มีกระดูกแท้กันแน่
สิ่งที่เรียกว่ากระดูกแท้นั้น เป็กระดูกเนื้อฟ้าในร่างของสัตว์อสูรคือริ้วลายสมบูรณ์ซึ่งสรรสร้างโดยธรรมชาติริ้วลายนี้สามารถติดต่อสื่อสารกับพลังแห่งใต้หล้าได้กระตุ้นทุกพลังและอิทธิฤทธิ์ทรงอานุภาพ เป็สิทธิพิเศษที่น่ามหัศจรรย์
และก็เป็สาเหตุที่สัตว์อสูรแตกต่างจากเดรัจฉานธรรมดา
การมีอยู่ของกระดูกแท้ทำให้พวกมันแข็งแกร่งและศิลปะแห่งอักขระของมนุษย์ก็ยังว่ากันว่าได้มาจากรากฐานของริ้วลายของพงศ์เพาสัตว์อสูรที่ผ่านการกลั่นกรองและสืบเสาะมากมาย นำมาซึ่งการพัฒนาก้าวหน้าการบุกเบิกของบรรพบุรุษรุ่นสู่รุ่นถึงได้มีวรยุทธ์อักขระที่สั่นะเืทั้งภพในทุกวันนี้
นับแต่อดีตจวบจนปัจจุบันกระดูกแท้ก็ยังคงเป็หนึ่งในวัตถุดิบชั้นดีอย่างหนึ่งของศาสตร์อักขระ
พิภพนี้ไม่มีกระดูกแท้ใดจะเหมือนกันซ้ำสองไม่ว่าจะได้มาจากสัตว์อสูรพันธุ์เดียวกันก็ยังแตกต่างอย่างสิ้นเชิงมีบางครั้งที่สัตว์อสูรอ่อนแอตัวลีบบ่มเพาะอักขระกระดูกแท้แกร่งกล้าอยู่ในร่าง
และตามตำนานเล่าขาน นอกจากไว้ศึกษาวิจัยคุณค่าแล้วกระดูกแท้ยังเป็ส่วนประกอบในการฝึกฝนอย่างหนึ่ง ผู้แข็งแกร่งที่แท้จะใช้กระดูกแท้รูปแบบต่างๆจัดการกระบวนอักขระ อำนาจดั่งเทพเ้าสังหาร
ดังนั้น คุณค่าแห่งกระดูกแท้จึงแพงมหา
ไม่อาจบอกได้แน่นอนว่าหอยแมลงภู่ทองคำนี้จะแอบซ่อนกระดูกแท้ทรงค่าไว้หรือไม่ถึงเวลาสามารถนำไปแลกคะแนนได้มากนัก... เ่ิูคิดถึงตรงนี้แล้วก็เผยยิ้มตื่นเต้นออกมา
ทว่าคลำหาอยู่เนิ่นนาน เนื้อในหอยกลับดูเหมือนไร้ของจำพวกกระดูก
เขาเพ่งมองเปลือกหอยเสียละเอียดยิบ ไม่มีวี่แววริ้วลายอันใดอยู่เลย
“ดูท่าข้าจะโลภเกินไป...”
หอยแมลงภู่ทองคำนี้เป็ของแปลกจริงแท้ ไม่ธรรมดาเท่าใดอาจเป็ไปได้ว่าสัตว์อสูรนั้นยากจะจำกัดความได้เื่ไม่มีกระดูกแท้ก็คงเป็ไปได้กระมัง
ตอนเ่ิูกำลังจะถอดใจนั้นเอง มือที่ยื่นไปคลำหาในเนื้อหอยพลันแตะกับอะไรแข็งๆ
“อ๊ะ? นี่มัน...หาเจอแล้วสินะ?”
เ่ิูดีใจจนเนื้อเต้น เขาหนีบส่วนหนึ่งไว้ แล้วฉุดกระชากของแข็งๆนั่นออกมา
ทว่าเมื่อได้เห็นมัน เด็กหนุ่มกลับอึ้งไปเลย
6K
![เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นเศรษฐีนีในยุค 80 [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727034_54386757.webp)
