ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

  ซีเอ๋อร์ ยกยิ้มอย่างยินดี ในที่สุดเขาก็จะได้ประลองกับอี้เฉินเสียที เขาเฝ้ารอเวลานี้มานานตั้งแต่ที่เห็นอี้เฉินภายในสุสานเทพ เขาเองก็ยังแปลกใจเหตุใดอี้เฉินถึงรอดพ้นจากความตายภายในสุสานเทพกลับมาได้ แม้แต่ตัวเขายังไม่อาจต้านทาน ชายลึกลับภายในสุสานเทพได้แม้แต่น้อย แต่อี้เฉินกลับสามารถรอด ออกมาได้อย่างปลอดภัย


ตัวเขาค่อนข้างมั่นใจ อี้เฉินต้องมีอะไรบางอย่างแอบซ่อนอยู่ภายในกายาเป็นแน่ หรืออาจจะเกี่ยวข้องกับผู้ที่ทำให้มิติสุสานเทพ ล่มสลายก็เป็นได้
"ข้าหวังว่าเจ้า จะต่อสู้ กับข้าอย่างเต็มกำลัง มิเช่นนั้นตัวเจ้าอาจตายได้"ยิ่งเขาอยากต่อสู้มากเท่าใดเลือดในกายายิ่งพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ซีเอ๋อร์มองไปที่อี้เฉินด้วยดวงตาคมกล้า ไม่สบประมาท ในตัว อี้เฉินอีกต่อไป

อี้เฉินที่ได้ยิน เขามีสีหน้าจริงจังขึ้นมาทันทีก่อนจะเอ่ยพูด "เหมือนว่าเจ้าอยากจะต่อสู้กับข้ามากเลยสินะ ถึงขนาดท้าข้าประลอง"

 
ซีเอ๋อร์ยกยิ้ม "ผู้สูงส่งล้วนอยากหา คู่ต่อสู้ที่ทัดเทียมกันเจ้าไม่คิดเช่นนั้นหรือ"


"ข้าว่าเจ้าประเมินข้า สูงเกินไป"


พวกเขาทั้งสองเสียปราณพลังกันไปมาก อาการบาดเจ็บเองก็ไม่น้อย คงใช้เวลาต่อสู้ไม่นานเหมือนการประลองครั้งก่อนๆ เป็นแน่

ทันทีที่พวกเขาทั้งสองสูดลมหายใจลึกเข้าไปในปอดอย่างเต็มที่
 

    พวกเขาทั้งสองระเบิดปราณพลังออกมาอย่างรุนแรง รอบๆ ถูกปราณพลังบีบอัดจนบิดเบี้ยว พวกเขาทั้งสองไม่เอ่ยพูดคำใดอีกต่อไป พุ่งเข้าใส่กันอย่างบ้าคลั่งดั่งปีศาจร้ายเข้าปะทะกัน เสียง"ตู้ม"ดังก้อง หลายสิบกระบวนท่า ในไม่กี่เสี้ยววินาที ต่างฝ่ายตางไม่มีใครคิดถอยอีกต่อไป ปล่อยหมัดที่เต็มไปด้วยปราณพลังเข้าใส่กับอย่างรุนแรง


ไม่นานการปะทะกันของพวกเขาก็ไปแตะหนึ่งร้อยกระบวนท่า
บาดแผลเก่าที่ยังไม่สมานดี ของพวกเขาเริ่มฉีกขาด เลือดไหลซึมออกมาไม่หยุด
สาดกระเซ็นออกไป รอบบริเวณที่พวกเขาปะทะกัน พวกเขาทั้งสองเริ่มหายใจหนักถี่ขึ้นเรื่อยๆ จากความอ่อนล้ากายามีอาการสั่นไหวน้อยๆ


ฝูงชนที่ชมการประลอง เมื่อเห็นพวกเขาปะทะกันอย่างบ้าคลั่ง เริ่มหวั่นวิตก พวกเขาทั้งสองไม่มีใครอยู่ในสภาพที่ดีกว่ากันมากนัก ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง อาภรณ์อาจย้อมไปด้วยเลือด ใกล้หมดแรงเต็มที

 

     รอบๆ สั่นไหวไม่หยุดจากหมัดของพวกเขาปะทะกันหลายร้อยกระบวนท่า อาการเหนื่อยล้ายิ่งมากเป็นทวี อี้เฉินที่เห็นโอกาสเขาปล่อยกำปั้นแหวกเข้าไปตรงๆ ก่อนที่หน้าอกของ ซีเอ๋อร์จะถูกกำปั้นอี้เฉินต่อยเข้าไปจังๆ จนหน้าอกของ ซีเอ๋อร์เป็นหลุมยุบ กระอักเลือดออกมา

ซีเอ๋อร์เองก็ไม่ยอมแพ้เตะสวนออกไปอย่างแรง ถึงกับทำให้ร่างของอี้เฉินบิดงอ กระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ถอยกระเด็นออกมาหลายสิบก้าว เขาคิดไม่ถึงอี้เฉินที่บาดเจ็บขนาดนั้นยังจะยันร่างขึ้นมาได้


ตอนนี้อี้เฉินเสียเลือดไปมาก หน้าอกเขามีแผลใหญ่จากการที่โดนการโจมตีของ จางอี้หนาน ยิ่งเขาต่อสู้มากเท่าใดบาดแผลของเขายิ่งฉีกขาดมากขึ้นเรื่อยๆ

ฝูงชนต่างพากันถอนหายใจการประลองรอบนี้คงใช้เวลาไม่นานอย่างที่พวกเขาคิดไว้ เพียงปะทะกันไม่นานพวกเขาก็ต่างบาดเจ็บหนักกันเสียแล้ว

 
อี้เฉินไม่อาจต่อสู้ยืดเยื้อได้อีกต่อไปไม่อย่างนั้นเลือดเขาได้หมดตัวก่อนเป็นแน่ เขาสำแดงวิชากายามังกรทันที แขนของเขามีเกล็ดสีแดงปกคลุมทั่วแขน ปลายนิ้วมีเล็บงอกออกมา พลังกายาพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ดั่งอสูรร้ายย่างกายลงมา อี้เฉินคิดจบการต่อสู้ครั้งนี้ เขาไม่เก็บซ่อนวิชาอีกต่อไป เลือดในกายาสูบฉีดอย่างรุนแรง กลิ่นอายคาวเลือดรอยคละคลุ้ง


     ซีเอ๋อร์ ที่เห็นวิชากายาของอี้เฉิน เขาเองก็ไม่เก็บซ่อนปราณพลังไว้อีกต่อไปคิดสำแดงทุกอย่างที่มีปะทะกับอี้เฉินสุดกำลัง เขาสำแดง"วิชากายาศักดิ์สิทธิ์"ทันที ร่างของเขาขยายใหญ่ขึ้นหนึ่งเท่าตัวเนื้อตัวเต็มไปด้วยมัดกล้าม ผิวหนังปลดปล่อยแสงสีทองพร่างพราว เสียงสวดคัมภีร์ดังก้องดั่งมี เซียนพุทธลงมาจุติ รอบๆ เต็มไปด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์


เมื่อทั้งสองยืนประจันหน้ากัน อากาศรอบๆ ถึงกับแตกสลาย แรงกดดันแพร่กระจายออกไปรอบทิศ แม้แต่อนุชนที่ชมการประลองยังรู้สึกได้ พวกเขาไม่เคยคิด ว่าอี้เฉินจะสามารถต่อสู้ได้ทัดเทียมกับจอมยุทธผู้สูงส่งได้ถึงเพียงนี้ ถึงขนาดไล่ต้อนซีเอ๋อร์ ให้สำแดงวิชากายาศักดิ์สิทธิ์ได้


ซีเอ๋อร์ ตะโกนก้อง"เจ้าระวังตัวด้วย ข้าจะไม่เก็บออมพลังไว้อีกต่อไป ข้าจะใช้พลังทุกอย่างที่ข้ามีจัดการเจ้าเสีย"


"ข้าเองก็จะใส่พลังทุกอย่างที่ข้ามี เจ้าเองก็ระวังตัวด้วย"

ซีเอ๋อร์เหยียบพื้นลานประลองอย่างแรง สำแดงญาณ วิเศษออกมา ฝ่ามือสีทองของเขาขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว พุ่งออกไปโจมตีอี้เฉินอย่างบ้าคลั่ง ดั่งมีฝ่ามือขนาดใหญ่ของพระยูไลพุ่งเข้าใส่อี้เฉิน หมายบดขยี้ร่างกายให้แหลกเละ

 

 

    อี้เฉินระเบิดปราณพลังอย่างบ้าคลั่ง ปราณพลังหลั่งไหลเข้าไปในกำปั้น แล้วปล่อยกำปั้นนั่นออกไปปะทะกับฝ่ามือสีทอง หมัดที่เขาปลดปล่อยออกไป ก่อรูปเป็นมังกรสีแดงฉาน พุ่งเข้ากระแทก ฝ่ามือสีทองขนาดใหญ่ จนแตกสลายในพริบตา

ก่อนที่พวกเขาจะพุ่งปะทะกายากันอีกครั้ง เสียง"ตูม"ดังก้องไม่ขาดสาย รอบๆ สั่นไหวไม่หยุด พวกเขาทั้งสองหายใจหนักถี่อย่างรุนแรงคิดจบการต่อสู้ให้ไวที่สุด

 



   หลายคนไม่คิดว่าพวกเขาจะยังปะทะกันอย่างบ้าคลั่งไม่หวาดกลัวบาดแผลในกายาจะฉีกขาด นี่นะหรือคือการต่อสู้ของอนุชนรุ่นเดียวกันกับพวกเขา ยิ่งพวกเขาชมการประลองมากเท่าใดยิ่งเห็นความห่างชั้นของขั้นพลัง

ซีเอ๋อร์ใช้ปราณพลังสร้างพระพุทธรูปด้านหลังตัวเขาก่อนจะหวดฟาดลงมาที่อี้เฉินอย่างแรง

 
อี้เฉินเองไม่คิดถอยสวนหมัดเข้าปะทะอย่างบ้าคลั่ง เสียง"ตู้ม"ดังก้องแม้แต่อากาศรอบๆ ยังแตกสลาย ลมกรรโชกอย่างรุนแรง

ซีเอ๋อร์ที่อยู่ไกล้แรงระเบิดถึงกับร่างชาหนึบ มีเลือดไหลซึมที่มุมปาก


อี้เฉินเองก็ถอยกระเด็นออกไปหลายก้าวจากแรงระเบิดนั่น ร่างทั้งร่างสั่นเทิ้ม เริ่มโซซัดโซเซ พวกเขาทั้งคู่หายใจหนักถี่ ขึ้นเรื่อยๆ ร่างทั้งร่างเต็มไปด้วยเลือดไหลอาบนอง จวนจะหมดเรี่ยวแรงกันอยู่แล้ว


ตัวซีเอ๋อร์เองก็ตกใจ ไม่คิดว่าอี้เฉินจะมีกายาที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ เขาชักแปลกใจชายคนนี้ฝึกฝนมา แบบไหนกันแน่ถึงได้มีกายาที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้


ซีเอ๋อร์เริ่มเดือดดาลบ้าคลั่ง เขาผสานอินสำแดงญาณวิเศษ คิดจบการต่อสู้ครั้งนี้ ร่างสีทองของเขาขยายใหญ่อย่างรวดเร็ว เหมือนคนยักษ์ในร่างพระพุทธรูปองค์ใหญ่ ปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์พร่างพราวออกมา
ก่อนที่ซีเอ๋อร์จะยกฝ่ามือขนาดใหญ่ ตบใส่อี้เฉินอย่างแรง


"แหลกไปซะ"


     อี้เฉินตาเบิกกว้างหากเขาโดนการโจมตีนั้นเข้าไปร่างของเขาได้แหลกเละเป็นแน่ เขาสำแดงวิชาอสูรคลั่งขึ้นมาทันที พลังกายาพุ่งพลานอย่างรุนแรงรอบๆ กายาโอมล้อม ไปด้วยอักขระที่เขาสลักลงไปในกายา หมายใช้พลังกายาทั้งหมดที่มี ปะทะการโจมตีเข้าไปตรงๆ

อี้เฉินปล่อยกำปั้นพุ่งออกไปสวนฝ่ามือพระพุทธรูปที่โจมตีลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียง"ตู้ม"ดังก้อง เหมือนภูเขาสองลูกเข้าชนกัน อากาศรอบๆ แตกร้าว เป็นทางยาว มิติรอบๆ ถึงกับเป็นช่องว่างใหญ่

 
"อ๊าก" ซีเอ๋อร์ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดฝ่ามือขนาดใหญ่ของเขาถึงกับแตกร้าว ลามไปถึงท่อนแขน ถอยเซไปด้านหลังทันที เขาไม่คิด อี้เฉินจะสามารถทำลายญาณ วิเศษของเขาได้ ถึงกับไล่ต้อนจนเขาหมดหนทาง ไม่รู้จะใช้อะไรมาเอาชนะอี้เฉินอีกได้ต่อไป
ทันทีที่ ซีเอ๋อร์กลับร่าง ขนาดเท่าเดิม ตัวเขาหายใจหนักถี่ขึ้นเรื่อยๆ โอนเอน จวนจะหมดเรี่ยวแรงแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้


อี้เฉินเองก็เห็นโอกาสนี้เขา คิดจบการต่อสู้
เขายกมือผสานอิน ปราณพลังถูกสูบกลืนออกไปอย่างรวดเร็ว เหนือหัวของ ซีเอ๋อร์เต็มไปด้วยวงแหวนอักขระสีแดง นับสิบวง ก่อนจะมีมังกรนับสิบพุ่งออกมาจากวงแหวนสีแดง พุ่งเข้าโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ดั่งมีหมื่นมังกรพุ่งทะยานออกมา

เสียงมังกรคำรามดังก้อง พุ่งเข้าใส่ซีเอ๋อร์อย่างบ้าคลั่ง



     ซีเอ๋อร์ที่จวนจะหมดแรงอยู่แล้ว รีบระเบิดปราณพลังออกมาสร้างเกาะป้องกันไว้ทันที มังกรสีแดงชนเกาะป้องกันอย่างบ้าคลั่งไม่กี่ครั้ง เกาะป้องกันที่สร้างขึ้นก็แหลกสลาย พุ่งเข้าใส่ร่างซีเอ๋อร์ทันที

ซีเอ๋อร์ ถึงกับคุกเข่าลงกับพื้น ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด กระอักเลือดออกมากองใหญ่ เรี่ยวแรง ของเขาแทบหมดสิ้น แต่ก็ยังพยามที่จะยันร่างขึ้นมาให้ได้


ผู้ชมต่างใจสั่นสะท้านหรือว่า ซีเอ๋อร์จะแพ้จริงๆ พวกเขาไม่คิดว่า อี้เฉินจะสร้างความฮือฮาได้อีกครั้ง ถึงกับ เอาชนะนายน้อยซีเอ๋อร์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์ได้เลยงั้นหรือ
 

กลุ่มอนุชน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ต่างตะโกนออกมา "ซีเอ๋อร์ เจ้าไม่ต้องลุกขึ้นมาแล้ว" ตอนนี้พวกเขารู้ดี ซีเอ๋อร์ไม่เหลือกำลังที่จะต่อสู้อีกต่อไป

 
เจ้าสำนักศักดิ์สิทธิ์ถึงกับหน้ามืดทะมึน ไม่คิดว่าไอ้เด็กผมขาวนั้นจะมีกายาที่แข็งแกร่ง ตัวนาง ต้องเสียโอสถให้กับไอ้เด็กบ้านั่นงั้นหรือ
 

อี้เฉินเอ่ยเสียงเรียบ "ซีเอ๋อร์เจ้าอย่าถือโทษโกรธข้าเลย หากข้าไม่ชนะเจ้า ข้าก็ไปต่อไม่ได้"


ซีเอ๋อร์ที่ได้ยินเขายกยิ้ม แต่ไร้ แรงต่อต้านอี้เฉินอีกต่อไป

อี้เฉินที่เห็นซีเอ๋อร์ไร้แรงต่อต้านอีกต่อไปเขาซัดฝ่ามือเข้าใส่หน้าอกของ ซีเอ๋อร์ ออกจากลานประลองไปในทันที


อี้เฉินเองก็ไม่ต่างกันมาก เสียปราณพลังไปมากจากการต่อสู้ เขาหายใจหนักถี่อย่างรุนแรง ทันทีที่เขาถอนวิชาอสูรคลั่ง เขาก็คุกเข่าล้มลงกับลานประลองในทันที ร่างทั้งร่างเจ็บปวดรวดร้าวอย่างรุนแรงจน เขาแทบจะหมดสติไปในทันที


รอบลานประลองต่างพากัน เงียบสงัดไม่มีใครคิดว่านายน้อยซีเอ๋อร์จะแพ้ การประลองครั้งนี้ แม้แต่จอมยุทธชราบางคนยังถอนหายใจ ตอนนี้ไม่มีใครกล้าดูถูกดูแคลนอี้เฉินอีกต่อไป มีแม้แต่บางคนถึงกับ อยากทำความรู้จักกับอี้เฉินเป็นการส่วนตัว

 
เยว่ฉานนางจ้องมองอี้เฉินไม่กะพริบตา ไม่คิดเด็กที่นางรับมาเป็นลูกศิษย์ในสมัยยังเยาว์วัยจะเติบโตมาได้จนถึงจุดนี้ แต่นางก็ต้องถอนหายใจ อีกไม่นานนางก็จะไม่มีโอกาสได้เจอกับอี้เฉินอีกต่อไป นางตัดพ้อตัวเองที่ไม่มีพลังมากพอที่จะเปลี่ยนแปลงอะไรในตระกูลได้