ตำนานจอมกระบี่สะท้านหมื่นภพ

บทที่ 55: การมาเยือนที่ไม่ได้รับเชิญ

หลิงเซียวกำลังจะเก็บแผ่นหนังโบราณและเตรียมตัวออกเดินทางภายใต้ความมืดของรัตติกาล...

แต่แล้ว เขาก็พลันหยุดชะงัก

ดวงตาสีม่วงของเขาหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมกับหันไปมองทางประตูหน้าลานบ้าน ค่ายกลป้องกันกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง บ่งบอกว่ามีผู้บุกรุกที่มีพลังแข็งแกร่งกำลังพยายามทำลายมันเข้ามา!

"มาเร็วกว่าที่คิด" เขากระซิบกับตัวเองอย่างเย็นชา

เขาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย แต่กลับหยิบกระบี่สีดำขึ้นมาถือไว้ในมืออย่างใจเย็น

เปรี้ยง!

ค่ายกลป้องกันแตกสลาย! ร่างสี่ร่างในชุดสีดำสนิทพุ่งทะยานเข้ามาในลานบ้านขนาดเล็กทันที พวกมันเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงและปิดล้อมหลิงเซียวไว้ทั้งสี่ทิศทาง กลิ่นอายสังหารอันหนาแน่นแผ่กระจายไปทั่วบริเวณ

หลิงเซียวเหลือบมองพวกมันอย่างรวดเร็ว...ทั้งหมดอยู่ในขอบเขตสร้างแก่นแท้! คนที่เป็นหัวหน้าดูเหมือนจะอยู่ขั้นที่สาม ส่วนอีกสามคนอยู่ที่ขั้นที่สอง นี่คือขุมกำลังชั้นยอดของตระกูลใหญ่โดยแท้!

"เจ้าเด็กผมเงิน!" ชายที่เป็นหัวหน้ากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา "ส่งแผ่นหนังที่เจ้าประมูลมาได้ออกมา แล้วคุกเข่าขอขมานายน้อยเฉินเฟยเสียดีๆ บางที...พวกเราอาจจะไว้ชีวิตเจ้า"

หลิงเซียวมองพวกมันราวกับมองคนตาย "ตระกูลเฉินส่งพวกเจ้ามารนหาที่ตายรึ?"

"บังอาจ!" ผู้บุกรุกคนหนึ่งคำราม "ดูเหมือนเจ้าจะเลือกหนทางแห่งความตาย!"

สิ้นเสียงของเขา ทั้งสี่คนก็พุ่งเข้าโจมตีหลิงเซียวพร้อมกันทันที! กระบี่และดาบสี่เล่มตวัดเป็นประกายแสงเย็นเยียบ หมายจะสับร่างของหลิงเซียวให้เป็นชิ้นๆ!

แต่ในสายตาของหลิงเซียว...การเคลื่อนไหวของพวกมันกลับเชื่องช้าราวกับเต่าคลาน!

"ช้าเกินไป"

วูบ!

ร่างของหลิงเซียวหายไปจากจุดเดิม! เขาใช้เพลงเท้าของ [เพลงกระบี่ลำนำวายุ] เคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าประสาทสัมผัสของศัตรู!

"อะไรกัน!?"

ก่อนที่หัวหน้ากลุ่มจะทันได้ตั้งตัว หลิงเซียวก็ไปปรากฏขึ้นที่ด้านหลังของผู้บุกรุกคนหนึ่งแล้ว!

ฉัวะ!

กระบี่สีดำที่บัดนี้อาบไล้ไปด้วยเจตจำนงกระบี่สังหารตวัดผ่านลำคอของชายผู้นั้นอย่างเงียบเชียบ ศีรษะของเขาร่วงหล่นจากบ่าโดยที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงร้องออกมาด้วยซ้ำ!

"ศิษย์น้องสาม!"

ผู้บุกรุกอีกสามคนหันขวับมาด้วยความตกตะลึง แต่หลิงเซียวไม่ได้ให้เวลาพวกมันได้ตั้งตัว เขาตัดสินใจที่จะจบการต่อสู้ที่น่ารำคาญนี้โดยเร็วที่สุด

"เพลงกระบี่อสูรพันคม!"

เขาไม่ได้สร้างเงากระบี่นับร้อยเหมือนตอนที่สู้กับฝูงอสูร แต่กลับควบแน่นพลังสร้างเงากระบี่สีดำทมิฬขึ้นมาราวสิบกว่าสาย! เงากระบี่แต่ละสายล้วนอัดแน่นไปด้วยเจตจำนงกระบี่สังหารที่น่าสะพรึงกลัว!

"พายุใบมีด!"

เงากระบี่สิบกว่าสายพุ่งเข้าใส่ร่างของผู้บุกรุกที่เหลืออีกสามคนราวกับฝูงปิรันย่าที่หิวกระหาย!

"อ๊ากกก!"

"ป้องกัน! รีบป้องกัน!"

พวกมันพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะป้องกันตัว แต่ภายใต้การโจมตีที่ทั้งรวดเร็วและไร้ทิศทางเช่นนี้ การป้องกันของพวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับกระดาษ!

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

คมกระบี่นับไม่ถ้วนฉีกกระชากร่างของพวกมันจนเป็นริ้ว! เลือดสาดกระเซ็นไปทั่วลานบ้าน! ในเวลาไม่ถึงสามลมหายใจ...ร่างของผู้บุกรุกทั้งสามก็ถูกบดขยี้จนกลายเป็นกองเนื้อที่ไม่อาจระบุรูปพรรณเดิมได้อีกต่อไป!

ลานบ้านกลับสู่ความเงียบอีกครั้ง มีเพียงกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอย่างรุนแรง

การต่อสู้...จบลงแล้ว

หลิงเซียวยืนนิ่งอยู่กลางกองซากศพ เขาสะบัดเลือดออกจากกระบี่และเก็บมันเข้าฝักด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลง

"ตระกูลเฉินรึ? ก็แค่พวกน่ารำคาญ"

เขารู้ดีว่าการสังหารยอดฝีมือระดับนี้ย่อมต้องสร้างความโกรธแค้นให้แก่ตระกูลเฉินอย่างมหาศาล แต่เขาก็ไม่สนใจ การอยู่ในเมืองระฟ้าต่อไปไม่ใช่ทางเลือกที่ฉลาดอีกแล้ว

เขาหันไปมองร่างไร้วิญญาณเหล่านั้นเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ร่างของเขาจะพลันเลือนหายไปกับความมืด...กระโดดข้ามกำแพงลานบ้านและมุ่งหน้าตรงไปยังประตูเมืองทิศเหนือทันที!

การเดินทางสู่หุบเขากระบี่ฝังโบราณ...ต้องเริ่มต้นขึ้นเดี๋ยวนี้!