" ลองใช้อักขระเทพเปิดดู นนท์ผสานอักขระเทพแล้วส่งพลังไปยังตราผนึก
" ครึก ครึก " เสียงดังขึ้นที่ตราผนึก
" ครืด " ปรตูถ้ำพลันเปิดออก นนท์พยักหน้าแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไป
เหล่ายอดยุทธมากมายต่างเร่งทะยานหวังตามนนท์เข้าค้นหาสมบัติอย่างรวดเร็ว
" เร็ว เร่งอีก เดี๋ยวไอ้หมอนั่นจะเอาสมบัติไปหมด "
" มิทันแล้วประตูกำลังจะปิด "
" ตึง " ประตูถ้ำปิดตัวลง นนท์กวาดตามมองรอบ
" ทำไมมันถึงได้มืดขนาดนี้ " นนท์มองผ่านเนตรั
" เนตรัยังมองไม่เห็น " นนท์ผสานอักขระเทพอีกครา
" วิ้ง " แสงสีขาวเรื่อเรืองเป็ทางเดินยาวลึกเข้าไปภายใน นนท์สูดหายใจเข้าลึกแล้วก้าวเดินออกไป
" เต๋าอะไร ทำไมถึงไม่รู้จักเต๋านี้ " นนท์พึมพำ วาดมือเพื่อััมรรคาที่ล่องลอยทั่วทางเดิน
" เหนือชั้นกว่าเต๋าที่มีเยอะมาก " นนท์ยกยิ้ม
นนท์ถึงกับแปลกใจ ว่าเหตุใดจึงเดินเข้าไปมิถึงปลายทางเสียที ยิ่งเดินก็ยิ่งลึก ทั้งยังต้องผสานเต๋าขั้นต้น กลาง สูง เต๋าาขั้นต้น ขั้นสูง เพื่อเปิดเส้นทางที่ขวางกั้น เสมือนเปลี่ยนแปลงให้เต๋าแต่ละขั้นเป็กุญแจไขเข้าสู่ห้องถัดไป
" อะไรกัน ทำไมถึงไกลขนาดนี้ ทั้งที่จุดเรืองแสงนั่นอยู่เพียงแค่เอื้อม " นนท์พึมพำ เดินต่อไปอย่างมิหยุดยั้ง
แม้นว่าทางเดินจะยาวไกลเพียงใด แต่ในใจยังคงปิติถึงรูปรอยแห่งเต๋าชนิดใหม่ที่แทรกซึมเข้าสู่ตัว
" ถึงแล้ว เดินมาถึงสามวัน " นนท์จ้องมองยังลูกแก้วขนาดราวลูกปิงปอง เรืองแสงสีขาวออกมาจางๆ ทั้งมีเมฆหมอกแห่งเต๋าแผ่ปกคลุมทั่ว
นนท์มองเข้าไปยังลุกแก้วนั้น พลันตื่นตะลึง
" แม่เ้า พลังงานช่างมหาศาลยิ่งนัก ทั้งสรรพสิ่งยังอัดแน่นอยู่เต็ม " นนท์อ้าปากค้าง
" หรือจะเป็แก่นของอะไรสักอย่าง " นนท์วางเบาะเต๋าแล้วนั่งขัดสมาธิ เพ่งพินิจยังลูกแก้ว
" สิ่งที่เ้ากำลังดูอยู่นั้นก็คือ เศษของแก่นจักรวาล " นนท์พยักหน้า
" คารวะพระผู้สร้าง แก่นจักรวาลที่ใช้สร้างจักรวาลใหม่รึขอรับ " นนท์เอ่ยถาม
" ใช่ อย่างที่เ้าเข้าใจ " นนท์พยักหน้า
" พลังมากยิ่งนัก แม้นว่าจะรวมเอาแก่นโกลาหลนับล้านไว้ด้วยกัน ก็ยังมิมีพลังงานมากมายถึงเพียงนี้ " นนท์พึมพำ
" พระผู้สร้างหากข้านำเอาแก่นจักรวาลออกไป โลกลึกลับนี่จะมีผลกระทบรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" เ้านำเอาเศษแก่นจักรวาลออกไปได้ มิต้องกังวล " นนท์ยกยิ้มขึ้นมาในทันใด
" พระผู้สร้างแก่นจักรวาลเกิดขึ้นได้เช่นไรขอรับ " นนท์เอ่ยถาม
" แก่นจักรวาลนั้นเกิดขึ้นจาก ห้วงอนธการ ( ความมืด ) หรือที่โลกเก่าของเ้าเรียกว่า หลุมดำ " นนท์พยักหน้า
" ห้วงอนธการนั้นล่องลอยอยู่ทั่วทุกจักรวาล คอยดูดกลืนพลังงานและสรรพสิ่ง และเมื่อดูดกลืนพลังงานและสรรพสิ่งมากพอแล้ว จึงเกิดการะเิสร้างจักรวาลขึ้นมาใหม่ " นนท์พยักหน้า
" นี่ก็เท่ากับว่า ห้วงอนธการนั้นเป็ตัวสร้างและทำลายจักรวาลงั้นรึ " นนท์พลันสงสัย
" อย่างที่เ้ากล่าว " นนท์พยักหน้า
" พระผู้สร้าง ในแก่นจักรวาลมีสิ่งใดบ้างขอรับ " นนท์เอ่ยถาม
" ในแก่นจักรวาลนั้น ประกอบด้วย พลังฟ้าดินมากมายจนเ้านั้นมีอาจรู้ได้ว่ามากมายเพียงใด ทั้งเส้นปรานัและเส้นปรานอื่นๆอีกมากมายนัก " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะพูดให้เ้าเข้าใจได้ง่ายๆ แก่นจักรวาลนี้ มีทุกสิ่งที่อยู่ในห้วงจักรวาล " นนท์ยกยิ้ม
" ข้าเข้าใจแล้วขอรับ " นนท์เอ่ย
" พระผู้สร้างเหตุใดแก่นจักรวาลนี่จึงเหลืออยู่เพียงเศษเสี้ยว " นนท์เอ่ยถาม
" ย้อนไปสมัยหลายล้านล้านปี ได้เกิดาของทวยเทพขึ้น าที่ว่านั้นมากจากการแย่งชิงแก่นจักรวาลก้อนนี้ " ในใจของนนท์พลันร้อนรุ่ม
นนท์ครุ่นคิดถึงพลังทำลายที่รุนแรงของอักขระเทพ เพราะตนนั้นผสานอักขระเทพเพียงตัวเดียว ยังให้ความรู้สึกว่า หากฟาดฝ่ามือยังโลกใบหนึ่ง โลกนั้นคงถูกทำลายลงครึ่งหนึ่งทันที
" าครานั้น ทวยเทพต่างสิ้นอายุขัยลงอย่างมากมาย การสูญเสียทวยเทพจำนวนมากนั้นเป็การสูญเสียที่ใหญ่หลวงนัก " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" าในครานั้นยังได้ทำลาย มรรควิถีเทพ เป็เหตุให้มรรควิถีเทพหมดสิ้นไปจากทุกจักรวาล หากจะมีหลงเหลือก็จืดจางและเบาบาง จนมิอาจฝึกได้ " นนท์ถอนหายใจอย่างหนัก
" พระผู้สร้างาครานั้น รุนแรงเพียงใด " นนท์เอ่ยถาม
" รุนแรงยิ่งนัก เ้าจดจำยังจักรวาลที่เ้าเคลื่อนผ่านไปยังแดนจักรพรรดิ์ได้รึไม่ " นนท์พยักหน้า
" นั่นเป็เพียงส่วนหนึ่งของผลพวงแห่งาทวยเทพ " นนท์สูดหายใจเข้าลึก
" พระผู้สร้าง แล้วโลกบางโลกที่ดับสูญไป เป็เพราะผลพวงจาการึไม่ " นนท์ครุ่นคิด เพราะดาวรกร้างล่าสุดที่ตนไปนั้นทั้งแก่นโกลาหลและเส้นปรานยังอยู่ในสภาพที่สมบูรณ์นัก
" ใช่ ผลพวงจากาทวยเทพ " นนท์พยักหน้าอย่างเชื่องช้า
" ตัวข้านั้นชื่นชอบเ้าอยู่สิ่งหนึ่ง เพราะเ้ามิได้หวังที่จะสังหารผู้คนมากมาย แต่เ้านั้นหวังที่จะให้ผู้คนเ่าั้ได้กลับตัว ถือว่าเป็สิ่งที่ประเสริฐนัก " นนท์พยักหน้า
" พ่อหนุ่ม ตัวเ้านั้นเป็ความหวังของข้า ที่จะสร้างมรรควิถีเทพขึ้นมาใหม่ " นนท์พยักหน้า
" พระผู้สร้างข้าจะสร้างมรรควิถีเทพได้เช่นไร " นนท์เอ่ยถาม
" เ้าต้องหยั่งรู้อักขระเทพให้ครบทั้งสี่สิบแปดตัว เมื่อเ้าหยั่งรู้ได้ครบเมื่อใด ข้าจะบอกวิธีสร้างมรรควิถีเทพให้กับเ้า " นนท์พยักหน้า
" พระผู้สร้าง โลกลึกลับแห่งนี้ เป็ทวยเทพองค์หนึ่งสร้างขึ้นใช่รึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" ใช่ โลกลึกลับนี้เป็ทวยเทพสร้างขึ้น หลังจากที่แย่งชิงเศษแก่นจักรวาลได้ แต่ก็ได้รับาเ็สาหัสจนมิอาจรักษาตัวได้ ทวยเทพผู้นี้จึงตัดสินใจสร้างโลกลึกลับนี้ขึ้น และยังได้สอนอักขระเทพให้แก่เหล่าบรรพชนของตระกูลต่างๆในโลกปกติด้วย " นนท์ฉุกคิดขึ้นได้
" มิน่าเล่า เหตุใดผู้คนในโลกจี่ยี่จึงมุ่งเน้นที่การหยั่งรู้อักขระเทพมากมายนัก เป็เพราะทวยเทพองค์นี้ได้ชี้แนะให้นี่เอง " นนท์เข้าใจเื่ราวของโลกจี่ยี่มากขึ้น
" เอาล่ะพ่อหนุ่ม หนทางยังอีกยาวไกล แต่ก็มิได้ไกลดั่งที่เ้าคิด จงเร่งฝึกตนเถิด " นนท์ขยับตัวคุกเข่าโขกหัวคำนับให้กับร่างเงาสามครั้ง
" วิ้ง " ร่างเงาจางหายไปทันที
" แก่นจักรวาล " นนท์ยื่นมือคว้ายังเศษแก่นจักรวาล
" พลังมหาศาลยิ่งนัก ต่อให้ราชันย์สูงสุดหลอมพร้อนกันล้านล้านคน ก็ไม่ได้ทำให้พลังลดลงแม้นแต่น้อย " นนท์ครุ่นคิด
" จะเก็บไว้ที่ไหน " นนท์พึมพำ
" พ่อหนุ่ม เวลานี้กายของเ้าสามารถเปิดห้วงมิติได้แล้ว จงสร้างห้วงมิติในกายเ้าแล้วเก็บเศษแก่นจักรวาลไว้ในนั้นเถิด " นนท์พยักหน้า
" ขอบคุณพระผู้สร้าง " นนท์นั่งลงยังเบาะเต๋า แล้วเริ่มสร้างห้วงมิติกาย
" วิ้ง " นนท์ยกยิ้ม นำเอาผลึกปรานสรรพสิ่งใส่เข้าไปเพื่อทดสอบ
" มา " นนท์เรียกผลึกปรานสรรพสิ่งออกมา
" ดี " นนท์ยกยิ้มแล้วนำเอาเศษแก่นจักรวาลใส่ไว้ในห้วงมิติกาย แล้วใช้สมบัติห้วงมิติพรางไว้ทั้งยังกางค่ายกลพรางตาไว้อีกชั้น
" น่าจะบังตาของเหล่าตาแก่ได้ " นนท์พึมพำ นนท์เดินมายังทางเดินแล้วนั่งลงดูดซับเอาอักขระเต๋าตลอดทั้งทางเดิน
" เต๋าอะไร " นนท์พึมพำ เมื่อทำการดูดซับเต๋ษตามทางเดินหมดสิ้นแล้ว นนท์จึงเปิดประตูถ้ำแล้วเดินออกไป
" ไอ้หมอนั่นมันออกมาแล้ว " เหล่าผู้คนมากมาย เร่งรายล้อมเข้ามา
" เ้าได้สิ่งใดจากข้างใน จงส่งมันมามิเช่นนั้น ศิษย์ของพวกเ้าทั้งหมดนี่ ได้เป็ผีเฝ้าโลกลึกลับเป็แน่ " นนท์ยกยิ้ม
" เ้าแน่ใจรึว่าจะทำเช่นนี้ " นนท์เอ่ยขึ้น
" เร็ว รีบส่งมันมา ข้ามิได้มีเวลามากนัก " นนท์พยักหน้าช้าๆ
" ครืน " นนท์ปลดปล่อยแรงกดดันออกมา
" อ้าก " เสียงร้องคร่ำครวญของเหล่าโจร ร่างกายต่างแหลกเหลวรวมทั้งศิษย์และผู้าุโ
" เ้ายังอยากที่จะได้สิ่งนั้นอยู่รึไม่ " นนท์เดินเข้าหาเหล่าโจร
" ไม่ ไม่ ข้ามิ้าแล้ว " นนท์พยักหน้า แล้ววาดมือนำร่างของเหล่าผู้าุโและศิษย์ออกมาอีกฝั่ง
นนท์วาดมืออีกครั้งส่งวงแหวนแห่งเต๋าเข้าครอบร่างของเหล่าโจรไว้
" ข้าจะรักษาพวกเ้าทั้งหมด " นนท์ปลดปล่อยปรานแห่งชีวิตเข้ารักษาผู้คนมากมายที่าเ็เพราะแรงกดดัน
" เมื่อพวกเ้าหายดีแล้ว ก็ถึงคราวที่พวกเ้าจะถูกลงโทษ " นนท์ยกยิ้ม แล้วกลั่นเส้นปรานจากแก่นต้นกำเนิดของเหล่าโจร นนท์มองยังเส้นปรานที่หลั่งไหลเข้าสู่แหวนมิติ
" ดี นี่เป็บทลงโทษที่พวกเ้าได้รับ และต่อไปนี้ ข้าหวังว่าพวกเ้าจะกลับตัวกลับใจ " นนท์กวาดตามองยังเหล่าโจรที่นั่งคุกเข่า
" คารวะท่านเทพ " เหล่าผู้าุโจากหลายตระกูลหลายสำนักเร่งเข้ามาคารวะนนท์
" ผู้เฒ่ามิต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้ " นนท์ยกยิ้ม แล้วสะบัดมือส่งหญ้าห้าเถาหมื่นปีให้กับทุกคน
" นั่นถือว่าเป็ของขวัญจากข้า " เหล่าผู้าุโทั้งหลายต่างมือไม้สั่น
" ล้ำค่ายิ่งนัก "
" ขอบคุณท่านเทพ " นนท์พยักหน้า
" ท่านเทพขอรับ ท่านพอจะชี้แนะอักขระเทพให้พวกเราได้รึไม่ " นนท์ครุ่นคิด
" ดีเหมือนกัน ให้พวกท่านหาสถานที่ในเมืองจี่ยี่ แล้วข้าจะไปชี้แนะให้ทุกท่าน " เหล่าผู้าุโเร่งไปยังเมืองจี่ยี่เพื่อจัดเตรียมสถานที่
" ผู้าุโทุกท่านศิษย์ของเราอยู่ครบรึไม่ " นนท์เอ่ยถาม
" ทุกคนผ่านด่านทั้งสามรึยัง " เหล่าผู้าุโต่างพยักหน้า
นนท์พาทุกคนออกมาจากโลกลึกลับ นนท์ผินกายแล้วโค้งให้กับโลกลึกลับ เหล่าผู้าุโและศิษย์แม้นจะมิเข้าใจ แต่ก็พากันโค้งคำนับ
" รอข้าที่เรือเหาะ " นนท์เรียกเรือเหาะออกมา เหล่าผู้าุโและศิษย์ทะยานร่างไปยังเรือเหาะ
" ตรวจสอบดู ยังมีผู้ใดตกค้างรึไม่ " นนท์พลางครุ่นคืดถึงเศษแก่นจักรวาล
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ครบแล้วขอรับ " นนท์พยักหน้าแล้ววาดมือสร้างห้วงมิตินำเรือเหาะเข้าไปภายใน
" ระหว่างที่รอข้า ให้เร่งปรับสมดุลร่างกาย " นนท์วาดมือปิดห้วงมิติ แล้วเร่งไปยังเมืองจี่ยี่
" ผู้าุโทุกท่าน ข้ามิได้้าสิ่งเหล่านี้ " นนท์เอ่ยขึ้น เมื่อเหล่าผู้เฒ่าต่างนำสุราอาหารเตรียมไว้ให้
" ไปยังที่โขดหินนั่น " นนท์เร่งไปยังโขดหินที่ติดบึงน้ำใหญ่
" ผู้เฒ่าทั้งหลาย พวกท่านพร้อมรึยัง " นนท์เอ่ยถามเมื่อตนนั่งลงยังโขดหิน
" ท่านเทพ พร้อมแล้วขอรับ " นนท์พยักหน้า
" ข้าจะเริ่มแล้วนะ " นนท์หลับตาผสานร่างกับอักขระเทพ
" วิ้ง " ร่างทองพลันบังเกิดต่อหน้าเหล่าผู้าุโทั้งหลาย
เมฆหมอกแห่งเต๋าแผ่กระจายล่องลอยเหนือพื้น โอบััร่างชรานับพันหมื่น ทั่วท้องที่พลันปกคลุมด้วยหมอกเต๋าผ่องพิสุทธิ์
ร่างทองเปล่งประกายวิบวับ ปราน์แผ่กระจายเป็เส้นสาย ทั้งแสงทองถักทอสอดผสานกลับกลายเป็รัศมีสีทองผ่องอำไพ
ปรานสังหารเหี้ยมโถมทะยานสะกดข่มทั่วโลกหล้า ทั้งจิตสังหารยังเอ่อล้นท้วนท้นฟ้านภาลัย
" วิ้ง " อักขระเต๋าเทพบังเกิดเป็ตราอินท์ ( ผู้เป็ใหญ่ ) ล่องลอยอยู่เื้ั ประดุจดั่งองค์เทพผู้ทรงธรรมค้ำโลกา
ภาพที่ปรากฎต่อสายตานับล้านคู่นั้น ทำเอาเหล่าผู้คนมากมายต่างแข็งค้าง ลืมกระทั่งการหายใจ มือเท้าของเหล่าผู้คนทั้งหลายต่างเย็นเยียบ
ทุกสรรพสิ่งเงียบสะงัดเสมือนห้วงจักรวาลที่มืดมิดและหนาวเหน็บ นนท์กวาดตามองยังเหล่าผู้เฒ่า พลางยกยิ้ม
" อา ข้าเพิ่งเคยพบเห็นร่างเทพ "
" ช่างแข็งแกร่งและทรงพลังจริงๆ "
" องค์เทพแท้จริงองค์ที่สองที่เหยียบย่ำลงยังโลกาจี่ยี่ ข้ามิคิดมิฝันว่าวันนี้จะได้พบพาน "
น้ำเสียงอันสั่นเครือของเหล่าผู้เฒ่าโลกจี่ยี่ ต่างวิพากษ์กันมิหยุด ทั้งน้ำตาของบุรุษผู้แข็งแกร่งยังหลั่งริน
" แท้จริงแล้วพวกเ้านั้นข้ามขั้นตอนอันสำคัญ " นนท์มองยังเหล่าผู้เฒ่า
" พวกเ้าเคยสงสัยรึไม่ว่าเพราะเหตุใด พวกเ้าทุกคนจึงมิมีผู้ใดสามารถหยั่งรู้อักขระเทพได้แม้นแต่ผู้เดียว " เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายต่างพยักหน้า
" พวกเ้าต้องหยั่งรู้เต๋าทั้งสามขั้นให้ได้เสียก่อน พวกเ้าจึงจะสามารถหยั่งรู้อักขระเทพได้ " นนท์เอ่ยด้วยถ้อยคำที่มิช้ามิเร็ว
" ต่อให้พวกเ้าใช้เวลาอีกสิบล้านปี พวกเ้าก็มิอาจเข้าใจในอักขระเทพได้ดอก " เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายต่างเริ่มนั่งขัดสมาธิและหลับตาเพื่อสดับรับฟังสำเนียงเสียงของผู้เป็ใหญ่
เสียงของนนท์นั้นดังก้องกังวานเสมือนเสียงของระฆังทองยามถูกตี
" พวกเ้าต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด เลิกล้มความคิดที่จะหยั่งรู้อักขระเทพ หากมิสามารถหยั่งรู้เต๋าทั้งสามขั้นได้ ก็อย่าได้ทำการหยั่งรู้อักขระเทพโดยเด็ดขาด " เสียงของนนท์แทงทะลุโสตประสาทของเหล่าผู้เฒ่า
" เอาเช่นนี้แล้วกัน ข้าจะบรรยายเต๋าให้พวกเ้าฟังแทน " นนท์กวาดตามองยังเหล่าผู้คนมากมายที่หลั่งไหลมายังบึงใหญ่ ทั้งสัตว์อสูรน้อยใหญ่ยังลอบแอบเข้ามาฟัง นนท์พยักหน้า
" ศิษย์ทั้งหลาย จงออกจากการฝึกฝน ปรับร่างกายเพื่อรับฟังท่านเ้าสำนักใหญ่ บรรยายเต๋าให้ฟัง " เหล่าศิษย์และผู้าุโที่อยู่บนเรือเหาะต่างละทิ้งทุกอย่างแล้วตั้งใจฟังในสิ่งที่นนท์จะพูด
" เสียงของผู้ใด เหตุใดข้าจึงรู้สึกได้ถึงพลังเต๋าที่เดือดพล่านในกายข้า "
" ผู้สูงส่งท่านใด ได้มาบรรยายเต๋ายังโลกจี่ยี่ "
เหล่ายอดยุทธมากมายที่อยู่ยังโลกลึกลับต่างมิสนใจในการค้นหาสมบัติ ยอดยุทธทั้งหลายพากันหาที่นั่งเพื่อรับฟังเต๋าของนนท์
" เต๋า คือสิ่งใด " เกิดสิ่งที่น่าอัศจรรย์ขึ้น เมื่อท้องนภาโลกจี่ยี่บังเกิดมายาเต๋าขั้นต้น เสียงสวดส่งมรรคาแห่งเต๋าดังอื้ออึงทั่วโลกา
เวลานี้เหล่าผู้คนทั้งโลกจี่ยี่ ละทุกสิ่งนั่งขัดสมาธิรับฟังองค์เทพบรรยายเต๋า
" เต๋าคือทุกสิ่ง เต๋าคือทุกอย่าง ทุกสิ่งอย่างที่อยู่รายล้อมรอบตัวเราก็คือเต๋า เต๋ามักจะมีสองสิ่งที่ควบคู่กันเสมอ หากมีเกิดก็ต้องมีดับ หากมีพบก็ต้องมีพราก หากมีน้ำก็ต้องมีไฟ ให้จำไว้มิว่าสิ่งใดก็ต้องมีสองสิ่งเสมอ " นนท์กวาดมองยังเหล่าผู้คนที่เริ่มเข้าสู่การหยั่งรู้
" หากเต๋าคือธรรมชาติ เ้าอย่าได้เปรียบตนเป็ธรรมชาตที่ยิ่งใหญ่ เพราะความยิ่งใหญ่ของมนุษย์นั้นมิไดจีรังแต่ประการใด เต๋าธรรมชาติที่แท้จริงจึงจะเป็สิ่งที่ยิ่งใหญ่ด้วยตัวของมันเอง หาใช่ตัวเ้าที่ยกตนขึ้นมาเทียบเท่ากับธรรมชาติ " เหล่าผู้เฒ่าต่างพยักหน้า
" ธรรมชาติสร้างมนุษย์ แล้วมนุษย์สร้างสิ่งใด " เหล่าผู้เฒ่าต่างหัวคิ้วชนกัน
นนท์ได้บรรยายเต๋าอยู่นานถึงสามวัน " ได้เวลาไปแล้ว " ร่างของนนท์พลันหายวับไป
" ท่านเ้าสำนักใหญ่ " นนท์พยักหน้าให้ทุกคน แล้วเร่งบังคับเรือเหาะไปยังแดนโกลาหลเมฆาในทันที
ผ่านไปอีกสามวัน เหล่าผู้เฒ่าทั้งหลายต่างลืมตาขึ้น
" อา ช่างยอดเยี่ยมยิ่งนัก "
" ท่านเทพจากไปเวลาใด "
" พวกเ้าดูโขดหินที่ท่านเทพนั่งสิ โขดหินกลับกลายเป็สีทอง ทั้งยังอุดมด้วยมรรคาแห่งเต๋าทั้งสามขั้น "
" พวกเ้าดูที่ห้วงมิตินั่น นั่นเป็ตราอินท์ของท่านเทพ "
" ข้ารูัสึกว่าบึงแห่งนี้ มีพลังชีวิตบริสุทธิ์เข้มข้นแผ่กระจายออกมา "
" นี่คือสิ่งที่ท่านเทพทิ้งไว้ให้เรา "
" นี่มันเป็สมบัติล้ำค่า ข้าว่าควรจัดเวรยามมาเฝ้าไว้ " เหล่าผู้าุโจากสำนักและตระกูลต่างๆพากันหารือเื่เวรยาม
476K
