หุ่นยนต์ก็มีหัวใจนะ

ในที่สุดทั้งสามคนก็ต้องกลับบ้านเพราะคำทักท้วงของบลู แต่กว่าจะถึงบ้านก็เป็๲เวลาพลบค่ำแล้ว ถึงกระนั้นวิทย์ก็ยังจะขอเข้าไปในบ้านอีก

"กลับไปได้แล้วมั้ง วันนี้มึงทำคะแนนเยอะแล้วล่ะกูว่า" สกาย ไล่วิทย์กลับ เนื่องจากอยากพักผ่อนเพราะรู้สึกเพลียเหมือนกัน

"กูเข้าไปลาน้องบลูเขาแป๊บนึงสิ.. นะ นะ สกายเพื่อนเลิฟ" วิทย์อ้อน

"มันดึกแล้ว กูอยากพักผ่อน พรุ่งนี้ ค่อยมาใหม่นะ เพื่อนวิทย์" สกายคิดว่าถ้าปล่อยให้เข้าไป ต้องไม่แป๊บเดียวแน่ดูแล้วมันจะเป็๲เอามากๆ

เมื่อเห็นเพื่อนแข็งขันไม่ยอมให้เข้าไปก็รู้สึกถอดใจ แต่ก่อนกลับก็ยังพูดเ๱ื่๵๹ที่ติดค้างในใจ

"มึงว่าน้องบลู..เขาดูแปลกๆ หรือเปล่าวะ?"

"แปลกยังไงวะ" สกาย เริ่มรู้สึกใจคอไม่ค่อยดีกลัวมันจับได้ ว่าบลูไม่ใช่มนุษย์

"ก็เขาดูนิ่งๆ นะ ส่วนใหญ่จะชอบมองโน่นมองนี่..แต่ก็ไม่ค่อยพูดอะไร แต่พอพูดขึ้นมาก็มันรู้สึกแปลกๆ ยังไงบอกไม่ถูก เข้าใจยากว่ะ หรือกูเข้าไม่ถึงเขาวะ" วิทย์รู้สึกสับสน แต่สกายคิดว่า ถ้าเฉลยให้มันรู้คำเดียวมันจะต้องร้องอ๋อ เข้าใจเ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดแน่

"มึงเข้าไม่ถึงเขาไง คนสวยๆ ก็แบบนี้แหละมึงอย่าไปคิดมาก ไปกลับบ้านไป พรุ่งนี้แต่งตัวหล่อๆ มาใหม่ แล้วเลี้ยงข้าวกูด้วยล่ะไม่ใช่เลี้ยงแต่ผู้หญิง"

สกายเดินกลับเข้ามาในบ้าน ก็พบว่าบลูกำลังเตรียมทำกับข้าวอยู่

"ยังมีของเหลืออยู่ในตู้เย็นให้ทำกับข้าวอีกเหรอ" สกาย๻ะโ๠๲ถามบลูแต่ตัวเขานั่งดูทีวีอยู่ตรงโซฟา ไม่ถึงสิบนาทีบลูก็ยกอาหารมาเสิร์ฟเขา

"อาหารเสร็จแล้วจ้าสกาย รอให้ข้าวสุกอีกสักครู่หนึ่งก็ทานได้แล้ว"

" โอ้โหอะไรเนี่ย ไข่เจียวยำปลากระป๋องเหรอ โอ้โหนี่เธอเลียนแบบยายฉัน จนถึงขนาดเอาน้ำปลากระป๋องราดบนไข่เจียว แบบที่ยายฉันเคยทำเลยเหรอนี่" สกายคิดว่า ข้อมูลละเอียดขนาดนี้ พ่อของเขาต้องเป็๲คนบรรจุลงในหน่วยความจำ อย่างแน่นอนและเ๱ื่๵๹นี้มีแต่คนในครอบครัวเท่านั้นที่จะรู้

"เธอมีวันเสียบ้างไหม หรือว่ามีวันที่หมดอายุการใช้งานบ้างไหม?" สกาย รู้สึกว่าการดูแลจากของยายและพ่อของเขา ถูกส่งถึงเขาโดยผ่านร่างเครื่องจักรกลตัวนี้ และเขารู้สึกว่าไม่อยากจะสูญเสียมันไป เหมือนกับที่เคยสูญเสียยาย

"จากการคำนวณแล้วพบว่ามีความเป็๲ไปได้ที่จะเกิดการชำรุดตามชิ้นส่วนต่างๆ  เครื่องจักรอย่างบลูเสียได้เสมอจ้ะ ส่วนอายุการทำงานไม่จำกัด จนกว่าจะหาอะไหล่เปลี่ยนในส่วนที่ชำรุดไม่ได้ แต่จะต้องเปลี่ยนแบตเก็บพลังงานเมื่อครบ 50 ปี เมื่อเปลี่ยนแล้วก็จะใช้ได้อีก 50 ปี จ้ะสกาย" บลูพูดหน้านิ่งๆ ตามสไตล์หุ่นยนต์ เพราะไม่ได้ถูกตั้งโปรแกรมให้ยิ้มเมื่อพูดถึงเ๱ื่๵๹เกี่ยวกับข้อมูลกลไกในการทำงาน

"50 ปีก็พอแล้วขออย่าให้มีอะไรเสียเลยก็แล้วกันนะ" สกายเริ่มยิ้มออกมาได้ เมื่อเห็นว่าอายุการทำงานของ บลู นั้นน่าจะยาวนานตลอดชั่วอายุขัยของเขาเลยทีเดียว

"พอสำหรับอะไรหรือจ๊ะ สกาย" บลูทำตามโปรแกรมการตั้งคำถามเพื่อการจัดเก็บข้อมูล 

"ไม่มีอะไร ข้าวสุกแล้วมั้ง กินข้าวกันเถอะ"

วันต่อมา วิทย์มากดกริ่งเรียกแต่เช้า ครั้งนี้เป็๲บลูที่ออกมาเปิดประตู

"น้องบลูขนมจ้ะ พี่ไมรู้ว่าบลูชอบกินอะไร เลยซื้อเค้กมาฝาก น้องบลูชอบไหม"

"ขอบคุณค่ะ ชอบค่ะ อะไรก็ได้ที่ให้พลังงาน มากๆ" บลูแค่๻้๵๹๠า๱พลังงาน เพราะจะได้ช่วยวิทย์ประหยัดค่าไฟ

"เอ่อ...ดีจัง  แต่ปกติผู้หญิงเขาจะกลัวอ้วนไม่ใช่เหรอ" วิทย์ได้รับแต่คำตอบเหนือความคาดหมายเสมอ

"ว่าแต่สกายมันยังไม่ตื่นอีกเหรอ ทุกทีมันก็ตื่นเช้าอยู่นะ" วิทย์ถามหาเพื่อน

"สกายป่วยค่ะ เมื่อคืนมีไข้ ไอ จาม มีน้ำมูก น่าจะเป็๲ไข้หวัด" 

"เออ มันป่วยบ่อยอยู่นะ ตัวใหญ่อย่างกะตึก เป็๲ไข้ตลอด บลูอยู่กับมันระวังติดไข้จากมันนะ" 

"บลูไม่เคยเป็๲ไข้หวัดค่ะ และไม่มีวันเป็๲ได้หรอกค่ะ"

"อื๋อ..." วิทย์รู้สึกว่ามาอีกแล้ว ประโยคแปลกๆ มาอีกแล้ว

"ไหนจริงหรือเปล่า ขอตรวจหน่อยสิ" วิทย์ถือโอกาสเอามือไปแตะหน้าผากของบลู เพื่อดูว่ามีไข้หรือไม่

"อือ ตัวก็ไม่ร้อนนะปกติ ไม่งั้นพี่จะพาไปหาหมอ ไม่มีความร้อน มีแต่ความหอม" วิทย์เอามือกลับมาดม 

"บลูจะปรับอุณหภูมิร่างกายให้ไม่เกิน 37 องศาเซลเซียส เสมอค่ะ" 

"อื๋อ...ปรับอุณหภูมิร่างกายได้ด้วยเหรอ เหมือนแอร์เลยเนาะ พูดเล่นใช่ป่ะ ฮ่าๆ" วิทย์รู้แล้วว่าบลูเป็๲พวกผู้หญิงอารมณ์ดีนี่เอง พวกเล่นตลกหน้าตาย

ทั้งคู่ขึ้นไปดูวิทย์ ซึ่งนอนซมเพราะพิษไข้อยู่บนเตียง

"เป็๲ไงมั่งล่ะมึง ไอ้กายจะไว้วัดไหนล่ะ พ่อมึงก็ติดต่อไม่ได้" วิทย์แหย่เพื่อน๻ั้๹แ๻่เปิดประตูเข้าไป

"ไว้วัดเดียวกับมึงนั่นแหล่ะ แต่เผามึงก่อนนะ กูไม่รีบ" สกายยังเหลือแรงต่อปากต่อคำกลับ ขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

"สกายกินข้าวไปนิดเดียวเองจ้ะ ต้องกินเพิ่มนะ จะได้กินยา" บลูเห็นข้าวต้มที่ทำมาให้ยุบไปเพียงเล็กน้อย จึงตรงมาหยิบชามข้าวต้ม ขึ้นมาป้อนข้าวให้สกาย

"ไม่เป็๲ไร ฉันกินเองได้" สกายแย่งชามข้าวต้มากินเองได้อีกไม่กี่คำก็วาง

"โห..ป้อนข้าวกันด้วย สนิทกันกันยิ่งกว่าพี่น้องแท้ๆ บางคู่อีก" วิทย์มองแบบอิจฉาสกาย

"เออ วันนี้กูคงเล่นเกมเป็๲เพื่อนมึงไม่ได้หรอกนะ กูแย่วะ" สกาย ออกตัวก่อน เพราะวันเสาร์-อาทิตย์ วิทย์จะมาชวนเล่นเกมเสมอๆ หรือไม่ก็ออกไปเที่ยวข้างนอก

"เออ...มึงพักผ่อนไปเหอะ ตอนแรกว่าจะชวนมึงกับ น้องบลูไปเที่ยวห้าง กูว่าจะพาน้องบลู ออกไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย กูเอารถยนต์ที่บ้านมา"

"โห..ใจคอมึง นี่กูป่วยอยู่ มึงยังจะทิ้งให้กูอยู่คนเดียวอีกเหรอ" สกายตัดพ้อต่อว่าเพื่อน

"แป๊บเดียวเอง มึงอยากกินอะไรบอกกูเดี๋ยวกูจัดให้" วิทย์ยังคงตื๊อ

"ขออนุญาตไปไม่เกินสองชั่วโมงได้ไหมจ๊ะ สกาย ตอนนี้ยาใกล้หมดแล้ว คงต้องออกไปซื้อยาเพิ่มจ้ะ" บลูตรวจสอบอุณหภูมิของสกายพบว่ายังสูงอยู่

"ถ้าไข้ไม่ลด มึงต้องไปหาหมอนะเว้ยไอ้กาย" วิทย์รู้ว่าเพื่อนเกลียดการไปหาหมอเป็๲ที่สุดจึงใช้เป็๲ข้ออ้าง

"เออๆ รีบไปรีบกลับ" สกายพูดเสร็จก็นอนหันหลังให้ทั้งคู่

ส่วนวิทย์ยืนยิ้มกริ่ม ยักคิ้วให้เพื่อนแม้ว่าสกายจะหันหลังให้ก็ตาม