เกิดใหม่เป็นคุณหนูจิ้งจอกของท่านอ๋อง (แปลจบแล้ว)

        “พวกเขาเลวร้ายเกินไปแล้ว!”

        ฝูเอ๋อร์กัดฟันพร้อมกระทืบเท้า

        “ถิงเอ๋อร์เจ้ากลับมาแล้วหรือ?”

        ประตูในเรือนถูกผลักออกจากด้านในน้ำเสียงแหบแห้งนั้นมีเสียงไอเจือปนอยู่ด้วย

        เซี่ยถิงรุดหน้าไปประคองร่างของฮูหยินที่มีท่าทีอ่อนแอด้วยแววตาตื่นตระหนกก่อนจะเอ่ยอย่างเป็นกังวล “เหตุใดท่านแม่ถึงออกมาเล่า? หากโดนลมจนป่วยหนักอีกจะทำอย่างไรขอรับ?”

        ใบหน้าของฮูหยินผู้นี้ดูใจดีอย่างยิ่งนางยิ้มบาง แววตาไม่ได้เจือไปด้วยความสิ้นหวังและความโชคร้ายจากความเจ็บป่วยเลย“แม่ไม่ได้อ่อนแอปานนั้น หากแม่ไม่ได้เห็นเจ้าแต่งงานมีลูกจะตายไปได้อย่างไร? จะว่าไปแล้วเมื่อออกมาเดินแม่ก็รู้สึกสบายดีขึ้นเล็กน้อย”

        “ท่านแม่...”

        เซี่ยถิงส่ายศีรษะอย่างไม่เห็นด้วยคิดจะผลักนางให้เข้าเรือนไป

        “แม่ของเจ้าพูดไม่ผิดหรอก”

        น้ำเสียงของไป๋เซี่ยเหอฟังดูนุ่มนวลไพเราะทั้งยังแฝงไว้ด้วยเสน่ห์อันนุ่มนวลของจิ้งจอก

        เมื่อฮูหยินมองไปที่ไป๋เซี่ยเหอ แววตาก็ฉายแววประหลาดใจ“แม่นางท่านนี้คือ?”

        “ท่านแม่แม่นางท่านนี้มีวิชาแพทย์ นางมาเพื่อรักษาท่านขอรับ”

        เมื่อเซี่ยถิงกล่าวจบสีหน้าของฮูหยินก็มืดครึ้มลง ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วรีบเดินเข้าไปในเรือนจากนั้นก็ปิดประตูทันที

        “ใครให้เจ้าตามหมอมา? เจ้าให้นางจากไปเสีย เร็วเข้าข้าไม่อยากพบนาง”

        สถานการณ์เปลี่ยนไปอย่างกะทันหันทำให้ทุกคนต่างงุนงง

        ฝูเอ๋อร์มุ่ยปากอย่างไม่สบอารมณ์เล็กน้อย“คุณหนูของพวกเราเดินทางมาไกลเพื่อรักษาท่านโดยเฉพาะ ท่านยังไม่รับรู้ถึงเจตนาดีอีกอยากให้เราไป เราก็จะไป”

        เซี่ยถิงกำหมัดแน่นเขาหยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาจากอกด้วยมืออันสั่นเทา

        “ขออภัยแม่นางทำให้ท่านมาเสียเที่ยวเสียแล้ว ข้ารู้ว่าแม่นางไม่ได้ขัดสนเงิน แต่เงินจำนวนนี้สามารถเช่ารถม้าได้ถือว่าข้ามอบให้เพื่อขอโทษแม่นางแล้วกันขอรับ”

        ไป๋เซี่ยเหอไม่มองมือที่ถือเงินอยู่เลยแม้แต่น้อยนางเดินเข้าไปใกล้เซี่ยถิงแล้วไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูไม้

        “ท่านรู้หรือไม่ว่าเพื่อที่จะหาหมอมารักษาท่านคุณชายเซี่ยต้องตระเวนไปโขกศีรษะให้ร้านขายยาในเมืองหลวง ถูกผู้คนขับไสไล่ส่ง ถูกหัวเราะเยาะและถูกเหยียดหยาม?”

        “แม่นางไม่ต้องพูดแล้วขอรับ”

        หยาดน้ำตาของชายชาตรีสูงเจ็ดฉื่อร่วงลงมาทีละหยด

        เสียงสะอื้นไห้ดังแว่วออกมาจากหลังบานประตูไม้ทว่ายังคงไม่เปิดประตู

        “คุณหนู!”

        ฝูเอ๋อร์เอ่ยปากอย่างอดไม่ได้เหตุใดคุณหนูถึงต้องทำในสิ่งที่ผู้อื่นไม่เห็นคุณค่าด้วย?นางรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแทนคุณหนูเสียจริง

        “ท่านต้องรู้ว่าในเมืองหลวงนี้นอกจากข้าแล้วจะไม่มีใครมาที่นี่อีก”

        เงาร่างของเซี่ยถิงสั่นเทิ้มเล็กน้อยน้ำตาไหลไม่หยุด “แม่นางไม่ต้องพูดแล้ว ท่านไปเถิดขอรับ”

        แววตาของไป๋เซี่ยเหอฉายแววชื่นชมมีเพียงมารดาเช่นนี้ถึงจะอุ้มชูบุตรชายที่ยอดเยี่ยมออกมาได้

        “ข้ารู้ว่าท่านกลัวว่าจะทำให้ข้าเดือดร้อนแต่ในเมื่อข้ากล้ามาที่นี่ ก็เห็นได้ชัดว่าข้าไม่เกรงกลัวเพียงจวนสกุลฉินอันเล็กจ้อยเท่านั้น สกุลไป๋ของข้าไม่เห็นอยู่ในสายตาหรอก”

        ผู้อาวุโสฉินเป็นเพียงขุนนางบัณฑิตของเน่ยเก๋อขั้นสองระดับล่างทว่าไป๋เสียนอันคือแม่ทัพขุนนางขั้นหนึ่งระดับล่าง!

        “จวนสกุลไป๋หรือ? จวนสกุลไป๋จากที่ใดกัน?”

        ประตูถูกเปิดออกอย่างกะทันหันท่าทีของฮูหยินดูร้อนใจอย่างยิ่ง กระทั่งยื่นมือมาคว้าไหล่ของไป๋เซี่ยเหอทันที

        “แม่ทัพไป๋เสียนอันหรือไม่?ใช่จวนสกุลไป๋ที่เจียงฮูหยินแต่งเข้าหรือไม่?”

        หว่างคิ้วของไป๋เซี่ยเหอขมวดมุ่นเล็กน้อยโดยไม่มีใครมองเห็นโรครักความสะอาดที่ไม่ควรเกิดขึ้นกลับผุดขึ้นมา แม้แต่ตัวนางเองยังไม่รู้ว่าติดโรคนี้มาตั้งแต่เมื่อใด

        ทั้งหมดต้องโทษบุรุษผู้นั้น

        “เจ้าค่ะเจียงฮูหยินคือแม่ของข้า”

        ดวงตาสีน้ำตาลดำของฮูหยินผู้นี้กะพริบไม่หยุดหย่อนน้ำตาจำนวนมากเอ่อล้นออกมาจากเบ้าตา

        “เจียงฮูหยินสบายดีหรือไม่?”

        ไป๋เซี่ยเหอมองฮูหยินที่ยืนอยู่ตรงหน้าโดยไม่ตอบอะไรนางไม่ทราบว่าอีกฝ่ายมีความสัมพันธ์อันใดกับมารดาของนาง ดังนั้นจึงมีบางเรื่องที่ไม่อาจพูดส่งเดชได้

        “แม่นางอย่าได้ถือสาชีวิตของแม่ข้าได้เจียงฮูหยินช่วยเอาไว้ จึงได้เสียกิริยาเช่นนี้ขอรับ”

        ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง

        “สถานการณ์ของแม่ข้ายากจะเอื้อนเอ่ยทว่าวันนี้ข้ามาเพื่อดูอาการของท่าน”

        “ตกลงๆๆ”

        ฮูหยินไม่ได้คัดค้านอีก นางเดินนำไป๋เซี่ยเหอเข้าไปในเรือนและให้ความร่วมมือกับการตรวจชีพจร

        ไป๋เซี่ยเหอมองบานหน้าต่างที่ปิดสนิทจนลมไม่ถ่ายเทแล้วส่ายศีรษะ “เปิดหน้าต่างรับลม ยิ่งอากาศอุดอู้ก็จะยิ่งป่วยหนัก”

        เซี่ยถิงทำตามทันทีโดยไม่ตั้งคำถามใดๆ

        เมื่อเปิดหน้าต่าง ในเรือนก็สว่างขึ้นหลายระดับ

        “เป็นอาการไอเรื้อรังโดยไม่รักษา”

        เมื่อถ้อยคำนี้เอ่ยออกมาเซี่ยถิงก็รู้สึกผิดยิ่งขึ้น

        ทว่าฮูหยินไม่ได้โทษเซี่ยถิงนางเพียงตอบรับอย่างยินดีเท่านั้น

        “ข้าจะออกใบสั่งยาให้ท่าน”

        เซี่ยถิงใช้มือบิดชายเสื้อคลุมที่ซักจนซีดขาวก่อนจะถามอย่างไม่สบายใจ “ยาแพงหรือไม่ขอรับ?”

        ไม่ใช่ว่าเขาไม่เต็มใจรักษามารดาทว่าสิ่งที่ขายได้ในบ้านก็ขายไปหมดแล้วเพื่อนำเงินมาใช้ในการดำรงชีวิต ตอนนี้เขามีเงินเหลืออยู่ไม่เท่าไร

        “ฝูเอ๋อร์จะไปกับเจ้า”

        “แม่นางนี่...”

        ไป๋เซี่ยเหอเงยหน้าขึ้นมองก่อนจะขัดจังหวะด้วยท่าทีเฉยเมย “แม่ของข้าเคยลำบากช่วยชีวิตเจ้า ข้าไม่อาจมองดูเฉยๆ ได้”

        แม้ว่าถ้อยคำไม่น่าฟังทว่ากลับทำให้ทั้งสองคนไม่อาจโต้แย้งอีก

        เซี่ยถิงคุกเข่าลงกับพื้นเอ่ยคำสาบานต่อสวรรค์ “จากนี้ไปชีวิตของเซี่ยถิงเป็นของแม่นางไป๋แล้วต่อให้บุกน้ำลุยไฟก็จะไม่ย่อท้อขอรับ”

        ฝูเอ๋อร์ปิดปากยิ้มพลางชูสองนิ้ว “ถ้อยคำนี้ท่านพูดมาสองรอบแล้ว”

        เซี่ยถิงเกาศีรษะ “เพราะข้าไม่รู้จริงๆว่าจะตอบแทนพระคุณของคุณหนูอย่างไรขอรับ”

        หลังออกใบสั่งยาเซี่ยถิงก็เดินนำฝูเอ๋อร์ออกไปด้านนอก

        ภายในเรือน

        ฮูหยินได้บอกเล่าเรื่องราวในอดีตที่ฝังอยู่ในก้นบึ้งหัวใจขณะเล่านางก็ร้องไห้พร้อมกับส่งเสียงไอออกมา

        สมัยยังเยาว์วัย นางเองเป็นถึงคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์มีคนรักที่คบหากันตั้งแต่เด็ก ทว่าผู้ใดจะคาดเดาได้ว่าในวันที่ตระกูลของนางประสบปัญหานางจะถูกขับไล่ออกจากตระกูล

        ไม่นานนางก็พบว่าตนเองตั้งครรภ์

        หลังจากขายข้าวของทั้งหมดนางได้เช่าเรือนหลังหนึ่งเพื่อดูแลครรภ์ให้ปลอดภัย ทว่าผู้ใดจะรู้ว่านางจะประสบกับภาวะคลอดบุตรยาก

        ยามที่คิดว่าตนเองช่างเกิดมาอาภัพนักและกำลังจะตาย เจียงเยว่เสียนที่ผ่านทางมาและได้ยินเสียงกรีดร้องก็พุ่งเข้ามาในเรือนของนาง

        ช่วยให้นางและทารกในครรภ์คลอดออกมาอย่างปลอดภัย

        หลังล่วงรู้สิ่งที่นางประสบเจียงเยว่เสียนก็ทิ้งเงินก้อนหนึ่งไว้ เพราะเงินก้อนนี้นางจึงสามารถเลี้ยงดูบุตรชายให้เติบใหญ่ได้

        ไป๋เซี่ยเหอรู้สึกอบอุ่นในหัวใจความเย่อหยิ่งอันทรงเกียรตินั้นแผ่ออกมาจากส่วนลึกที่สุดของสายเลือด

        ความปรารถนาที่จะรักษาเจียงเยว่เสียนให้หายก็แรงกล้ามากยิ่งขึ้น!

        เมื่อเซี่ยถิงกลับมาพร้อมกับฝูเอ๋อร์ฝูเอ๋อร์ก็เคี่ยวยาให้ฮูหยินดื่มอย่างรวดเร็ว หลังดื่มยาไปแล้ว ฮูหยินก็นอนหลับไปทันที

        “เจ้าเต็มใจที่จะติดตามข้าหรือไม่?”

        ไป๋เซี่ยเหอเอ่ยถามเซี่ยถิงที่กำลังเหน็บมุมผ้าห่มให้มารดา

        เซี่ยถิงชะงักมือของเขายังคงค้างอยู่ในท่าเหน็บมุมผ้าห่ม ผ่านไปครู่หนึ่งก็ถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง “ข้าติดตามท่านได้หรือขอรับ?”

        “ถ้าเจ้าคิดว่าได้ก็ย่อมได้”

        “ข้าเต็มใจขอรับ!”

        เซี่ยถิงเอามือถูดวงตาที่แดงก่ำอย่างแรง

        เขามีชีวิตใหม่แล้ว!

        “คืนนี้เจ้าไปรอข้าที่บ่อนพนันว่านก้วน”

        ไป๋เซี่ยเหอลดเสียงลงเพื่อไม่ให้ฝูเอ๋อร์ได้ยิน

        บ่อนพนันว่านก้วน?

        นั่นไม่ใช่บ่อนพนันที่ใหญ่และมีชื่อเสียงที่สุดในเมืองหลวงหรอกหรือ? เหตุใดถึงให้เขาไปพบที่นั่น?

        เพียงแต่ต่อให้จะมีความสงสัยในใจมากเพียงใดเซี่ยถิงก็ไม่ได้ถามออกไป เขาทำได้เพียงตอบรับเท่านั้น

        “ขอรับ”

        ไป๋เซี่ยเหอพยักหน้าอย่างพึงพอใจกับท่าทีที่ลูกน้องจำเป็นต้องมี

        พูดให้น้อย ฟังให้น้อยและสงสัยให้น้อยคือเงื่อนไขพื้นฐาน

        นี่คือบททดสอบแรกของเซี่ยถิง

        เห็นได้ชัดว่าเขาผ่านบททดสอบแล้ว

        ------------------------