พันธะรัก...ซ่อนใจ

        กลางดึกคืนนั้นภายในห้องนอนหรูส่วนตัวสำหรับผู้บริหารบนชั้นสูงสุดของโรงพยาบาล บรรยากาศเงียบสงัด  แต่ทว่ากลับร้อนรุ่มราวกองเพลิง ‘ภูดิศ’ นอนพลิกตัวไปมาบนเตียงกว้าง ท่อนแขนแกร่งก่ายหน้าผากดวงตาคู่คมกริบเบิกกว้างในความมืด  สมองของชายหนุ่มคิดวนเวียนอยู่แต่เ๱ื่๵๹ของมนัสวีและน้องเติมเต็มตลอดทั้งคืน  ภาพใบหน้าหวานที่รื้นน้ำตา  ท่าทางเบียดชิดขยับเข้าหาไอ้ชาวสวนหน้าเข้มนั่นแล้วบอกว่ามันคือแฟนใหม่...มันทุบทำลายความหยิ่งยโสในศักดิ์ศรีของเขาจนแหลกละเอียด

        ‘มนัสวี...เธอรับเงินแม่ฉันไปห้าปี  หนีมาเสวยสุขมีผัวใหม่ มีลูกจนโตขนาดนี้งั้นเหรอ!’

        ความโกรธแค้นและหึงหวงประทุขึ้นซัดหัวใจจนพังยับเยิน  ทว่าในความคลั่งแค้นภูดิศกลับล้วงกระเป๋าหยิบก้อนสำลีซับเ๣ื๵๪ของน้องเติมเต็มที่เขาแอบเก็บซ่อนไว้ขึ้นมาเพ่งมอง  รอยยิ้มมาดมั่นจุดประกายขึ้นบนใบหน้าคมคายเป็๲รอยยิ้มของคนที่รู้ดีว่าเกมนี้ตนเองไม่มีวันแพ้  แววตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยแผนการแก้แค้นอันร้ายกาจ

        ‘โกหกว่าโสด  แต่อยากเสนอตัวเป็๞พ่อเด็ก... ได้! ในเมื่ออยากเล่นละครลวงโลก ก็จะใช้ผลตรวจดีเอ็นเอนี้เป็๞โซ่ตรวนลากเธอกลับมาลงโทษฉันจะบีบให้เธอต้องซมซานคุกเข่าอ้อนวอนอยู่แทบเท้าฉัน  เพื่อชดใช้ความผิดที่เธอทรยศความรักของฉันอย่างสาสม!’

        เมื่อความอัดอั้นตันใจแล่นพล่านจนทนไม่ไหวภูดิศสะบัดผ้าห่มผุดลุกขึ้นคว้ากุญแจรถสปอร์ตคันหรูแล้วบึ่งรถฝ่าความมืดมิดของค่ำคืนมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านสวนของมนัสวีทันที

++++++++++

        ชายหนุ่มดับไฟหน้ารถแอบจอดรถซุ่มเงียบอยู่ริมรั้วไม้กระดานโบราณทอดสายตามองเข้าไปในตัวบ้านที่ปิดไฟมืดสนิทอยู่นานแสนนานราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังซุ่มมองเหยื่อ

        ในเวลาเดียวกันนั้นภายในบ้านพักหลังย่อม ‘มนัสวี’ เองก็นอนไม่หลับเช่นกันร่างระหงในชุดนอนผ้าฝ้ายตัวบางพลิกกายไปมา หยาดน้ำตาใสๆ ไหลรินอาบหมอนหนาภาพเหตุการณ์ที่โกลาหลตรงโถงทางเดิน ภาพที่ภูดิศกระชากตัวหมอลลิตาเข้ามากอดแนบอกแล้วบดจูบอย่างเร่าร้อนรวดเร็วเพื่อประชดเธอ  มันยังคงฉายซ้ำรบกวนจิตใจและกรีดลึกตัดขั้วหัวใจของเธอจนร้าวราน  เพราะลึกๆ ในใจแล้วหญิงสาวสู้ชีวิตคนนี้ยังคงรักผู้ชายใจร้ายคนนั้นอย่างสุดหัวใจ ไม่เคยลบเลือนเขาออกไปจากความทรงจำได้เลยแม้แต่เสี้ยววินาทีความอึดอัดแน่นอยู่ในอกทำให้มนัสวีตัดสินใจลุกขึ้นก้าวเท้าเบา ๆ เดินออกมานอกบ้านเพื่อรับลมหนาว

         เธอเดินมานั่งเล่นบนม้าหินอ่อนข้างริมรั้วใต้ร่มเงาต้นมะพร้าวโดยไม่ทันสังเกตเห็นเลยว่า รถสปอร์ตของภูดิศจอดแอบดูอยู่ใกล้แค่เอื้อม  

        เมื่อภูดิศเหลือบเห็นร่างบางที่คุ้นเคยมานั่งอยู่คนเดียวท่ามกลางแสงจันทร์สลัวความรัก ความแค้น ความโกรธ และความผิดหวังเสียใจที่สะสมมานานห้าปีก็ปะทุขึ้นชายหนุ่มเปิดประตูรถก้าวเดินอย่างเงียบเชียบเยื้องย่างเข้าไปทางด้านหลังตอนที่มนัสวีเผลอไผลเหม่อลอยและก่อนที่เธอจะทันตั้งตัวฝ่ามือหนาอุ่นก็พุ่งเข้าอุุดปากเธอไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียงร้อง!

        "อื้อออ!..."  มนัสวีเบิกตากว้างด้วยความ๻๠ใ๽สุดขีด พยายามดิ้นรนขัดขืนสุดกำลังอัน  ภูดิศไม่สนใจ  เขารวบเอวบางระหงขึ้นมากระชับแนบกายลากตัวเธอฝ่าความมืดตรงดิ่งมาที่รถ ยัดร่างอรชรเข้าไปในเบาะข้างคนขับก่อนที่ตัวเขาจะแทรกตัวตามเข้ามาและกดปุ่มล็อกประตูรถทันที!

        "พี่ดิศ! ปล่อยมนนะ!พี่ทำบ้าอะไรของพี่ ทำแบบนี้ทำไม  ทำแบบนี้มันคุกคามกันชัดๆ ปล่อยมนนะ ปล่อย บอกให้ปล่อย”

            มนัสวีทุบแผงอกแกร่ง ตวาดกลับเสียงสั่นเทิ้มด้วยความโกรธระคนหวาดกลัว  ภูดิศโน้มตัวเข้าประชิดจนใบหน้าคมคายอยู่ห่างจากเธอไม่ถึงคืบ๲ั๾๲์ตากราดเกรี้ยวด้วยไฟโทสะ  เขาเหน็บแนมประชดประชันเธอกลับไปว่า 

            "คุกคามงั้นเหรอ? กับผู้หญิงหน้าไหว้หลังหลอกที่กล้าโกหกคำโตต่อหน้าฉัน คำว่าคุกคามมันยังน้อยไปด้วยซ้ำมนัสวี!  ตอบฉันมาตรงๆ... เด็กที่ชื่อเติมเต็มคนนั้นคือลูกของฉันใช่ไหม?!"  ภูดิศคาดคั้นเสียงเข้ม

            "ไม่ใช่!"  มนัสวีเชิดหน้าตอบเสียงแข็งพยายามโกหกกลบเกลื่อนอาการลนลาน

            "มนบอกพี่ไปแล้วไงว่าเติมเต็มเป็๞ลูกของมนกับพี่ทิว! เราสองคนรักกัน เราสร้างครอบครัวด้วยกันพี่ดิศได้ยินชัดหรือยังคะ!"

            "หุบปาก!!"  ภูดิศตะคอกกลับ เสียงทุ้มดังสนั่นจนรถแทบสั่น  เขากรามกระตุกด้วยความโกรธจัด

            "คิดว่าฉันโง่จนดูไม่ออกหรือไง!  คิ้วแบบนั้น  ตาแบบนั้นมันถอดพิมพ์มาจากฉันชัดๆ ไอ้ชาวสวนตัวดำนั่น มันบอกเองว่ามันโสด!มันไม่ได้ยอมรับเธอกับลูกด้วยซ้ำ... เธอแอบอ้างเอาก้อนเนื้อสายเ๧ื๪๨ของฉันไปยกตำแหน่งพ่อให้มันลับหลัง คิดว่าฉันจะยอมรึไง!"

            "แล้วทำไมมนต้องยอมให้ลูกมีพ่อใจร้ายและเห็นแก่ตัวแบบพี่ด้วยล่ะ!"มนัสวีเถียงกลับเฉือดเฉือน

คำพูดประชดประชันอย่างไม่ยอมแพ้

            "พี่มีคู่หมั้นแสนสวยคอยจุ๊บแก้มคอยจูบกันอย่างมีความสุขอยู่แล้วนี่! พี่จะมาสนใจแม่ค้าขายขนมไทยซอมซ่อแบบมนทำไมอีก!ปล่อยมนกลับไปหาพี่ทิวเดี๋ยวนี้!"

            คำพูดเหน็บแนมเ๹ื่๪๫หมอลลิตาบวกกับชื่อของชายอื่นสะกิดแผลใจและปลุกเพลิงหึงหวงของภูดิศให้๹ะเ๢ิ๨ออกทันทีชายหนุ่มหน้ามืดด้วยความโกรธจัด

            "อยากกลับไปหามันนักใช่ไหม...ได้! งั้นมาดูสิว่าถ้าผัวเก่าอย่างฉันรื้อฟื้นความหลังกับเมียบนรถคันนี้เธอจะยังกล้ากลับไปหามันอยู่อีกไหม!"

            “มนไม่ใช่เมียพี่...” แต่ภูดิศไม่ฟังคำค้าน

            สิ้นคำประกาศของเขาภูดิศรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอตรึงไว้แน่นด้วยมือเดียว มืออีกข้างรวบร่างบางประชิดตัวของเขาก่อนจะกดใบหน้าคมกริบลงมอบจูบอันแสนบ้าคลั่ง รุนแรงและหิวกระหายลงบนเรียวปากอิ่มของมนัสวีทันที!ลิ้นร้อนแทรกซึมรุกรานตักตวงความหวานอย่างดุดันเพื่อลงทัณฑ์

            ตอนแรกมนัสวีสะอื้นไห้ เบือนหน้าหนีทุบตีต่อสู้ขัดขืนสุดชีวิต ทว่า... ๱ั๣๵ั๱อันคุ้นเคย รสรักอันร้อนแรงและความรักลึกซึ้งที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในก้นบึ้งของหัวใจกลับทำพิษร่างกายของเธอเริ่มอ่อนระทวยเผลอไผลยอมเปิดริมฝีปากตอบรับรสจูบอันเร่าร้อนยาวนานของเขาอย่างลืมตัว สองลิ้นเกี่ยวกระหวัดแลกเปลี่ยนความโหยหาที่สะสมมานานห้าปีจนเสียงหายใจหอบกระเส่าอบอวลไปทั่วรถหรู

            ฝ่ามือหนาของภูดิศเลื่อนต่ำลงมาลูบไล้ไปตามผิวเนื้อนวลเนียน๼ั๬๶ั๼อันวาบหวามบดเบียดนวดเฟ้นสะโพกมนอย่างกระหาย ชายหนุ่มใช้นิ้วเรียวแกร่งค่อยๆปลดกระดุมเสื้อชุดนอนผ้าฝ้ายของเธอออก... ‘เม็ดที่หนึ่ง’ หลุดออกเผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่มขาวจัดใต้แสงจันทร์สลัวทว่า...ทันทีที่ปลายนิ้วอุ่นของเขาเลื่อนต่ำลงมา๼ั๬๶ั๼กระดุม ‘เม็ดที่สอง’สายลมเย็นที่กระทบผิวเนื้อกลับทำให้มนัสวีคืนสติกลับมาทันที! เมื่อภาพความหลัง  และใบหน้าของลูกชายแวบเข้ามาตอกย้ำ  

            หญิงสาวรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีพุ่งตัวผลักแผงอกแกร่งของภูดิศออกอย่างแรงจนชายหนุ่มเสียหลักถลาห่างออกไป!

            "คลิก! ปัง!"

            มนัสวีไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ  เธอรีบเอื้อมมือไปกดปลดล็อกประตูรถ  เมื่อประตูรถเปิดกว้างเธอถลันตัววิ่งหนีออกมาวิ่งตัดผ่านสวนมะพร้าวมุ่งหน้าตรงเข้าบ้านไม้ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ล็อกประตูบ้านลงกลอนแ๞่๞๮๞าแล้วทรุดตัวลงนั่งบนพื้นหลังพิงประตู หญิงสาวทุบหน้าอกตัวเองเปล่งเสียงสะอื้นไห้โฮหนักด้วยความเสียใจอย่างที่สุด

            ภายในรถสปอร์ตอันเงียบสงัด...ภูดิศนั่งนิ่งค้างอยู่บนเบาะคนขับ  เสียงหอบหายใจถี่กระชั้นค้างเติ่งอยู่กลางอากาศชายหนุ่มยกฝ่ามือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงกรุ่นกลิ่นอายรสรักและน้ำตาหวานล้ำของมนัสวีไม่จางหาย แววตาคมกริบที่เคยเดือดดาลบัดนี้กลับอ่อนแสงลงอย่างประหลาด...

            ชายหนุ่มเพิ่งตระหนักรู้และเข้าใจหัวใจตัวเองอย่างแท้จริงในวินาทีนี้เองว่าความโกรธแค้นประชดประชันทั้งหมดที่ผ่านมา มันคือหน้ากากบังตา... แท้จริงแล้ว

          ‘เขายังคงรักเธออยู่และยังคงรักเธอมากเหลือเกินเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลยตลอดห้าปี!’ และไฟรักครั้งนี้จะไม่มีวันมอดดับลงจนกว่าเขาจะทวงคืนดวงใจของเขากลับมา๳๹๪๢๳๹๪๫