“ท่านก็มีสนมตั้งมากมายเป็สิบๆคน ในฮาเร็มของท่าน กะอีแค่ไม่มีฉันเพียงคนเดียว คงไม่เป็อะไรมั้งคะ”
มัญชุสาเริ่มมีอารมณ์โกรธกรุ่นขึ้นมาบ้าง เมื่อชีคอะซีรปฏิเสธเสียงแข็ง ไม่ยอมให้เธอกลับบ้านเกิดเมืองนอนแต่โดยดี เธอจึงพูดเสียงแข็ง ภายในใจก็ให้รู้สึกหน่วงๆ เจ็บๆ เมื่อคิดไปถึงว่าเขาไปค้างคืนกับสนมในฮาเร็มของเขาแต่ละคน ใครบ้างที่อยากจะให้คนของตัวเองไปรับนอนกับผู้หญิงคนอื่นกันล่ะ
“เป็สิ”
“เป็อะไรล่ะคะ?”
ชีคอะซีรโต้คำพูดของมัญชุสากลับมาทันที แต่พอได้ยินคำถามกลับก็นิ่งอึ้ง เพราะก็ไม่รู้จะตอบยังไง นั้นสินะ ‘เป็สิ’ นั้นเป็อะไรกันล่ะ
แล้วทำไมเขาถึงตอบคำถามนี้ไม่ได้ รู้แต่ว่า ถ้าเธอไปจากเขา เขาคงจะต้องอยู่ไม่เป็สุข หัวใจคงร้อนรนกระวนกระวาย เพียงแค่คิดยังร้อนรนขึ้นมาในทันทีเลย อาการนี้เขาก็ตอบตัวเองไม่ได้ ว่าทำไมถึงต้องเป็เช่นนี้
“.........”
มัญชุสามองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนิ่ง รอฟังคำตอบจากปากของชีคอะซีร ดูสิว่าเขาจะตอบยังไง แต่จนแล้วจนรอดเขาก็ไม่พูดอะไรออกมาเลยสักอย่าง เอาแต่นิ่งเฉย จ้องมองเธอนิ่งๆ ใบหน้าสวยหวานจึงหน้าเง้างอ พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้นออกไปจากตักแกร่งอีกครั้ง แต่ยิ่งเธอดิ้นมือใหญ่ก็กอดรัดร่างบางเอาไว้แน่น
“หยุดดิ้นได้แล้ว... ยังไงเราก็ไม่มีทางปล่อยเธอไปหรอก และก็ไม่ต้องให้เรามาตอบคำถามไร้สาระนี้ด้วย”
มัญชุสาหยุดดิ้นเมื่อได้ยินเสียงเข้มดุ ดวงตากลมโตคู่สวยวาวโรจน์ ที่ได้ยินสิ่งที่เธอถามเป็คำถามไร้สาระ มันไร้สาระตรงไหน นี่เป็คำถามที่มีสาระต่างหากล่ะ และแถมยังมีผลต่อความรู้สึกด้วย
“ท่านบอกว่าเป็คำถามไร้สาระอย่างงั้นเหรอ? มันไม่ใช่คำถามไร้สาระ มันเป็คำถามที่ท่านต้องตอบ ว่าเป็น่ะเป็อะไร ฉันถึงจะต้องอยู่ที่นี่ ท่านก็ตอบมาสิ”
มัญชุสาไม่ยอมแพ้ คะยั้นคะยอจะให้ชีคอะซีรตอบคำถามเธอให้ได้ หากว่าเขาจะให้เธออยู่กับเขาที่นี่ เขาก็จะต้องมีคำตอบให้เธอสิ ก็เขาเกริ่นออกมาอย่างนั้นแล้วนี่
“จะมาเซ้าซี้อะไรเรากันนักหนา หยุดเซ้าซี้ได้แล้ว เราไม่ตอบก็คือไม่ตอบ และหากว่ายังจะถามอยู่เช่นนี้”
“ทำไมคะ? ถ้าฉันเอาแต่ถามท่านอยู่เช่นนี้ ท่านจะทำอะไรคะ จะไปหานางสนมคนอื่นๆ ของท่านอย่างงั้นเหรอคะ? ไปเลย ไปได้เลยอยากจะไปหานางสนมคนไหนก็ไปได้เลย”
“.........”
มัญชุสาพูดสวนขึ้นมาทั้งที่ชีคอะซีรยังพูดไม่จบประโยค เขาจึงหรี่ตามองใบหน้าสวยหวาน ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเคร่งเครียดขึ้น บ่งบอกให้รู้ว่าเขากำลังโกรธเธอขึ้นมาบ้างแล้ว เขาจึงดันร่างบางให้ลุกขึ้น โดยเขาก็ลุกขึ้นด้วยเช่นกัน แล้วเดินลงส้นเท้าหนักๆ เพื่อจะออกไปจากห้อง
มัญชุสาเห็นอย่างนั้นก็ให้รู้สึกจิตใจร้อนรุ่ม กระวนกระวาย ราวกับมีไฟแผดเผาอยู่ในอก เธอก็แค่ประชดเขาเท่านั้นเอง ไม่ได้อยากที่จะให้เขาไปอยู่กับนางสนมคนไหนๆ จริงๆ สักหน่อย และเธอก็แค่อยากจะให้เขาพูดว่าเป็อะไร ทำไมถึงไม่ให้เธอไปจากเขา
“เมื่อท่านไปหานางสนมคนอื่นๆ ของท่านแล้ว ก็จงปล่อยฉันไป”
มัญชุสาร้องะโตามหลังกว้างบึกบึน และนั้นทำให้ขายาวๆ หยุดชะงักการก้าวเดิน ที่กำลังจะเดินข้ามผ่านประตูออกไป ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มหันกลับมามองใบหน้าสวยหวาน ด้วยสายตาเข้มดุ วาวโรจน์ แต่ปากอันร้อนรุ่มไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมา
ชีคอะซีรมองใบหน้าสวยหวานนิ่งอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วเข้มหนาเข้าหากัน จากนั้นเบือนใบหน้ากลับไปมองตรง แล้วก้าวเดินด้วยท่าทางมั่นคง ออกไปจากห้องนอน ผ่านห้องอีกห้องออกไปจากตำหนัก โดยไม่สนใจหญิงสาวตัวเองอีกเลย
‘เขาไปหานางสนมคนอื่นๆ อย่างที่เราบอกจริงๆ ใช่ไหม’
มัญชุสาถามตัวเองอยู่ภายในใจ เธอก็แค่โกรธและพลั้งปากไปอย่างนั้นเอง แต่เอาเข้าจริงๆ เธอไม่ได้อยากจะให้เขาไปหานางสนมคนไหนๆ เลยนอกจากอยู่กับเธอ แต่เมื่อพูดไปแล้ว และเขาก็ไปแล้วด้วย แต่เธอจะทำยังไงล่ะทีนี้
ปากบางจิ้มลิ้มเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็เส้นตรง หัวใจดวงน้อยก็ให้รู้สึก เจ็บๆ จี๊ดๆ หน่วงๆ ปวดๆ ขอบตาร้อนผะผ่าว เมื่อคิดไปถึงว่า เขาไปร่วมหลับนอนกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่ตัวเอง ซึ่งมโนภาพที่เขาพลอดรัก กอดรัดฟัดเหวี่ยง กับผู้หญิงอื่นเกิดขึ้น มันทำให้เธอแทบทนไม่ได้เลยจริงๆ ให้ตายเถอะ!......
๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒๓๒
ไล่เขาไปหาคนอื่นเองก็เจ็บเองอะนะ มัญเอ่ยมัญ................................................. ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
8K
