บ้านไม้ยกใต้ถุนหลังเล็กที่ถูกสร้างขึ้นมาเมื่อห้าปีก่อนหน้านี้บ้านหลังนี้สร้างไว้ในสวนหลังบ้านของข้าราชการคู่สามีภรรยาที่บุตรสาวอ้อนวอนจนใจอ่อนทั้งที่มันไม่สมควรจะสร้างขึ้นเพื่อให้คนแปลกหน้ามาอาศัยด้วยซ้ำ
“สร้อยเื่ราวมันผ่านมาห้าปีแล้วหนูจะเอายังไงลูก”
“ขอหนูคิดดูก่อนค่ะว่ามันโอเคหรือยัง”
“รีบๆนะลูกแค่นี้ก็เราก็อึดอัดใจมากเหมือนเรากำลังช่วยคนผิดนะลูก”
“ค่ะพ่อแต่พี่เขาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่คะแค่เข้าใจผิดทั้งหมดมันคืออุบัติเหตุ”
“เดี๋ยวพ่อให้เพื่อนที่ทำงานอยู่หน่วยสืบสวนลองค้นหาดูว่าคดีเขาไปถึงไหนแล้ว”
“ค่ะพ่องั้นหนูเอาข้าวไปก่อนนะนี่ดีนะพ่อทำรั้วกำแพงสูงไม่งั้นยัยป้าข้างบ้านต้องรู้แน่นอนว่าหนูเอาข้าวไปไหน”
“เขาก็สงสัยอยู่นะลูกแต่ไม่กล้ามาถามตรงๆเพราะพ่อเคยว่าไปครั้งหนึ่งแล้ว”
“ค่ะงั้นหนูไปนะคะ”
“เอาหมวกใส่ไปด้วยลูกคนอื่นมาเห็นจะได้นึกว่าไปเข้าสวน”
“ค่ะ”สร้อยทิพย์หยิบกล่องข้าวและน้ำพร้อมผลไม้ที่เตรียมไว้เดินไปด้านหลังบ้านด้อมๆมองๆอยู่สักพักก็เดินหายไปที่ท้ายบ้านที่มีต้นมะม่วงขนุน ต้นกล้วย กอไผ่เต็มไปหมดก่อนจะไปหยุดที่บ้านหลังเล็กแล้วก็เดินเข้าไปด้านใน
“สร้อยเหรอ”
“ค่ะ” สร้อยทิพย์ตอบแล้วประตูก็ถูกเปิดออก
“พี่อยากไปข้างนอก”
“คุณพ่อจะให้คนรู้จักไปลองสืบดูว่าคดีถึงไหนแล้วยังไงรอก่อนนะ”
“พี่จะไปที่เหวไม่ต้องรอสืบเื่คดีหรอกพี่จะไปตามหาเขา”
“ห้าปีแล้วพี่ธิป ยังไม่มีใครได้ข่าว”
“ใช่ห้าปีที่พี่รอดชีวิตและก็ไม่เคยติดต่อใครเลยแม้แต่ลุงที่เลี้ยงดูมาพี่คิดว่าเขาคงรอดเหมือนพี่”
“ลูกคุณหนูหายไปแบบนั้นเขามีเงินจ้างคนมาตามหาก็ยังไม่เจอพี่ธิปตัวคนเดียวจะหายังไงสร้อยยังคิดไม่ออก”
“ตอนนี้หน้าพี่มีแผลเป็ใหญ่ก็ดูไม่เหมือนแต่ก่อนพี่ออกไปข้างนอกคงไม่มีใครรู้จัก พี่จะไปที่เหว”
“กินข้าวก่อนแล้วสร้อยจะลองหาทางพาไปแต่ต้องไปดูต้นทางก่อนนะพี่เกิดคนอื่นผ่านมาเห็นหรือรู้คงเอาไปบอกชาวบ้านเื่ถึงตำรวจจะพาลซวยเอาได้”
“ขอบใจมาก” พลาธิปเอามือแตะที่แก้มเพราะรอยแผลเป็ทำให้เขาเหมือนตกนรกทั้งเป็ทุกครั้งที่ััแผลหัวใจเขาแตกสลายเพราะนั่นมันคือสิ่งที่ทำให้เขานึกถึงเื่ราวในอดีตตลอดเวลา
“วันนั้นที่พี่พลัดตกไปถ้าสร้อยไม่ตัดสินใจลงไปดูก่อนตำรวจมานะพี่คงหายไปแบบเขา”
“ขอบใจมากพี่เป็หนี้บุญคุณสร้อยกับลุงกวี”
“ลุงกวีเคยเดินป่าและก็พอรู้ทางเส้นนั้นลุงเรียกให้คนรู้จักมาพาพี่ไปก่อน ตอนแรกลุงก็ไม่ช่วยนะว่าจะรอตำรวจแต่สร้อยขอร้องแก”
“พี่จำไม่ค่อยได้รู้แต่ตอนมีคนมาดึงขึ้นตัวติดอยู่ในซอกหิน”
“คนที่ช่วยเป็นายพรานเพื่อนลุงกวีล่ะตอนที่ตำรวจมาสอบปากคำเพื่อนลุงกวีก็ไม่ได้หลุดปากบอกอะไรรวมทั้งหมอที่รักษาพี่ธิปก็ไม่ได้หลุดปากบอกใครเหมือนกันหมอคนนั้นเป็ลูกสาวเพื่อนของแม่สร้อยเอง”
“พี่ขอบใจมากเอาไว้พี่จะหาทางตอบแทนส่วนเื่รับโทษพี่ยอมรับผิดแต่ขอให้มั่นใจว่าเขายังมีชีวิตรอดถึงเวลาพี่จะไปหาตำรวจเอง”
“กินข้าวนะเดี๋ยวสร้อยมาไปดูรถก่อน มีทางลัดไป่สายๆคนละแวกนี้ไปทำงานในไร่หมดเราลัดเลาะไปทางป่าที่นายพรานเขาพาพี่หนีมามันทะลุไปถึงเหวนั่นเลยแต่ใช้เวลาเกือบชั่วโมงนะกว่าจะถึง”
“ไม่เป็ไรว่าแต่มีหมู่บ้านที่ไหนอีกไหมที่อยู่ในป่า”
“มีค่ะแต่สร้อยไม่เคยเข้าไป อยู่ห่างเหวนั่นไปราวๆสามหรือห้ากิโลนี่ล่ะเหมือนหมู่บ้านสร้อยมีทางลัดเดินผ่านป่าได้แต่คนส่วนมากก็ไม่ค่อยอยู่บ้านเข้าเมืองกันหมดมีแต่คนแก่อยู่”
“พี่ดูข่าวทางมือถือที่สร้อยให้ไว้ดูทุกวันติดตามคนในครอบครัวนั้นทุกคนไม่มีการเคลื่อนไหวอะไรเลยและก็ไม่มีการเอ่ยถึงบุญด้วย”
“ก็หาไม่เจอแต่แรกนี่พี่ธิปคงถอดใจไปแล้วศพก็ไม่เจอหากมีชีวิตอยู่ก็ดีแต่นี่ไร้ร่องรอยไปเลยผ่านไปห้าปีแล้วทุกคนคงทำใจแล้วล่ะ”
“แต่พี่รอด”
“พี่แค่พลัดตกแต่เขาขับรถพุ่งลงเหวเลยนะรถะเิด้วย”
“พอๆ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจพี่จะตามหาจนเจอไม่ว่าจะเจอรูปแบบไหนก็ตามพี่ทำผิดกับเขา”
“งั้นวันนี้เราลองไปสำรวจที่เหวนั่นไปทางลัดดูลาดเลาก่อนเผื่อได้ร่องรอยถ้าเขายังมีชีวิตอยู่คงต้องกลับไปที่นั่นบ้างนะพี่นอกเสียจากว่าเขาอาจจะจำอะไรไม่ได้แล้ว”
“ไปเตรียมตัว” พลาธิปบอกสร้อยทิพย์แล้วรีบตักข้าวเพื่อกินให้เร็วที่สุดนี่เป็ครั้งแรกที่สร้อยทิพย์ยอมพาเขาออกไปข้างนอกเพราะทุกครั้งสร้อยทิพย์จะขู่ตลอดหากออกไปเองหญิงสาวจะโทรแจ้งตำรวจทันทีอาจเพราะสร้อยทิพย์เป็ห่วงเขามากเลยไม่อยากให้ออกไปข้างนอกเพียงลำพัง
โรงเรียนเล็กๆในหมู่บ้านกลางป่ามีเสียงเด็กเล็กร้องแข่งกันเสียงคุณครูที่กำลังสอนหนังสือและก็ดุนักเรียนเล็กน้อยกระดานดำถูกบรรจงเขียนด้วยลายมือที่แสนเรียบร้อยใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและแผลเป็ที่ยังทิ้งร่องรอยไว้ดูต่างหน้ามือเรียวแตะที่แก้มข้างซ้ายที่มีรอยแผลเป็ชัดเจนที่สุดพร้อมกลั้นน้ำตาเอาไว้เพราะหากไม่มีรอยแผลพวกนี้บางที่การกลับไปหาครอบครัวอาจไม่ต้องคิดอะไรมากแบบนี้
“ครูคะหนูปวดท้องค่ะ”
“มากไหมคะ”
“มากค่ะ”เด็กหญิงนั่งกุมท้องแล้วก็เริ่มสีหน้าไม่ค่อยดีนักสถานีอนามัยต้องขี่มอเตอร์ไซค์ออกไปจากที่นี่ราวๆห้ากิโลเมตรและั้แ่เกิดเื่เบญจาก็ไม่เคยคิดจะแตะรถชนิดใดเลยโดยเฉพาะรถยนต์
“ครูต้องไปตามคนก่อนนะ”
“ครูป้อมไปข้างนอกแล้วครับเหลือแค่ครูเบญ”
“โอ๊ย ปวดท้อง”
“มานี่ลูก” เบญจาอุ้มเด็กหญิงแล้วเดินไปที่รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าๆของครูป้อมที่ทิ้งไว้ให้ใช้ยามจำเป็หากต้องไปซื้อของในหมู่บ้าน
“ครูหนูปวดมากค่ะ”
“ไปกับเพื่อนหนึ่งคน สุดานั่งกลางส่วนเพื่อนนั่งด้านหลังนะเกาะเอวครูแน่นๆ”
“ครูแล้วพวกเราล่ะ”
“อ่านหนังสือไปก่อนครูต้องพาเพื่อนไปหาหมอนะลูก”
“ครับ ค่ะ”
ร่างเพรียวในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีน้ำตาลอ่อนพับแขนสวมกางเกงยีนสีเข้มขายาวรองเท้าผ้าใบสีขาวทำให้ขี่มอเตอร์ไซค์คล่องตัวมากขึ้น
“โอ๊ะ”ดวงตาคู่งามมองด้านหน้าแล้วก็ร้องลั่นเพราะมีหมาจรกัดกันขวางทางออก
“หนูปวดมากค่ะ”
“คุณแม่คะรู้จักใครที่อนามัยไหมพอดีเด็กปวดท้อง”เบญจากดโทรศัพท์หานางวรรณาเพราะเกรงว่าจะไปแล้วเสียเวลาหากหมอไม่อยู่
“ไม่มีนะลูกแม่ไม่ค่อยได้ไปที่นั่นหนูขี่มอเตอร์ไซค์ได้อยู่นี่ค่อยๆไปนะระวังด้วยพอดีคุณพ่อต้องไปธุระวันนี้กลับดึกนอนเร็วๆปิดบ้านเลยนะ”
“ได้ค่ะงั้นหนูคงต้องขี่รถไปถึงอนามัยเองเลยค่ะ”เบญจาเดินลงไปหยิบไม้ไล่หมาที่กัดกันอยู่หลายนาทีกว่าจะพวกมันจะหยุดก่อนจะรีบขี่รถไปตามทางเล็กๆซึ่งเส้นทางนี้รถยนต์เข้ามาไม่ได้เพราะเป็เส้นทางลัดของชาวบ้านที่ช่วยกันถางและทำขึ้นมาเอง
เสียงรถวิ่งอยู่ไกลๆทำให้สร้อยทิพย์รีบจอดมอเตอร์ไซค์และหาที่ซ่อนรถในขณะที่พลาธิปก็มองซ้ายขวาแล้วเดินไปอีกฝั่งที่สร้อยทิพย์ชี้ว่าเป็จุดที่ลงไปด้านล่างได้แต่ค่อนข้างอันตรายตอนที่เกิดเื่นั้นเ้าหน้าที่ตำรวจและกู้ภัยต้องลงมาจาก้าซึ่งมันไม่มีทางลงแต่ทางที่สร้อยพาเขามานั้นเพิ่งมีการทำขึ้นหลังจากเกิดเื่
“เสียงรถมาใกล้ล่ะหลบก่อนพี่”
“เห็นแล้วผู้หญิงกับเด็ก”พลาธิปนิ่งเงียบให้รถผ่านไปแล้วก็เดินตามสร้อยทิพย์ไปยังจุดที่รถตกลงไปซึ่งใช้เวลาราวๆครึ่งชั่วโมง
“ที่เห็นของไหว้คือชาวบ้านที่เดินทางมาขอหวยส่วนพี่ตกอยู่้ามีชั้นหินซ้อนนายพรานช่วยมาได้”
“ขอบใจสร้อยมากนะไม่อย่างนั้นพี่คงไม่มีลมหายใจอยู่บนโลกใบนี้แล้วล่ะ”เขาหันมาพูดด้วยความรู้สึกเศร้าเพราะจนป่านนี้ยังไม่มีใครได้ข่าวคราวเด็กสาวคนนั้นเลย
“หากเขาตายคงโดนสัตว์ป่าแทะกินหมดแล้วแต่ไม่มีซากไม่เจอกระดูกคือไม่เจออะไรเลยมือถือก็ะเิไปกับรถ”
“เอาธูปมาใช่ไหม”
“นี่ไงไหว้ซะพี่ขอขมาเ้าป่าเ้าเขาถ้าเขารอดขอให้เราได้เจอเขาอีกครั้ง”
“ไม้ขีดไฟ” พลาธิปรับไม้ขีดไฟจากสร้อยทิพย์จุดธูปตามที่หญิงสาวแนะนำแล้วก็อธิษฐานอยู่นานจนสร้อยทิพย์อดสงสัยไม่ได้ว่าเขาอธิษฐานอะไรบ้าง
“พี่ขออะไรบ้าง”
“ให้เขารอดให้ได้เจอเขาอีกครั้งแล้วพี่จะไปมอบตัวกับตำรวจเอง”
“พี่คงอยากเจอเขามากสินะขนาดขอให้เจอถึงจะไปมอบตัว”สร้อยทิพย์รู้สึกน้อยใจรีบลุกยืนแล้วเดินไปมองรอบๆพร้อมกับแหงนหน้ามองขึ้น้าที่รถตกลงมา
‘ตกลงมาถ้าเธอรอดก็คงหน้าเป็ผีล่ะ’
5K
