บทที่ 9: ตัวตนเปิดเผย
หลังจากใช้เวลาสักพักในสวนสวยที่สงบเงียบชิงอี้หรานก็ขอตัวกลับเข้าไปในงานเลี้ยงในวังหลวงอีกครั้ง หญิงสาวกลับเข้าสู่ตำหนัก
“อี้หราน เ้าหายไปไหนมาพวกเข้าร้อนใจจนเกือบจะออกตามหาเ้า” ชิงหลงพี่ชายคนรองกระซิบถามอย่างห่วงใย
“ข้าเพียงออกไปเดินเล่นเท่านั้นท่านพี่ไม่ต้องเป็ห่วงหรอกเ้าค่ะ” ชิงอี้หรานกล่าวตอบพร้อมคีบอาหารเข้าปากทำท่าทางประหนึ่งมิได้มีสิ่งใดเกิดขึ้น
สักพักหนึ่ง พลันเสียงขันทีที่ประกาศขึ้นอย่างก้องกังวานดึงความสนใจของทุกคนในงาน
"องค์ชายห้าเสด็จ!"
เสียงขันทีทำให้ทุกสายตาหันไปยังประตูตำหนักฮ่องเต้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์แสดงสีหน้าดีใจ เมื่อเห็นบุตรชายของสนมอันเป็ที่รักเสด็จมาหนิงซีโย่วเดินเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างาม สายตาของชายหนุ่มมองไปรอบ ๆ และประสานเข้ากับชิงหยวนเปาอัครเสนาบดีผู้ทรงอำนาจ สายตานั้นล้ำลึก มิอาจคาดเดาได้แต่ก็หาได้มีความเป็มิตรแต่อย่างใด
ทันใดนั้นหนิงซีโย่วเหลือบไปเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างกายชิงหยวนเปา ใจของชายหนุ่มพลันตกตะลึงอย่างยิ่งยวด"หยานเอ๋อ!" หนิงซีโย่วร้องเรียกในใจ หญิงสาวที่เขารู้สึกผูกพันอย่างลึกซึ้งกำลังยืนเคียงข้างชายชั่วที่ชายหนุ่มมีความแค้นรุนแรงฝังลึก
ชิงอี้หรานเองก็ต้องตะลึงเมื่อเห็นหนิงซีโย่วเดินเข้ามาในตำหนักในฐานะองค์ชายห้าแห่งแคว้นโย่วหญิงสาวยืนเบิ่งตากว้าง หัวใจเต้นระรัว หญิงสาวไม่เคยรู้เลยว่าหนิงซีโย่วคือองค์ชายผู้สูงศักดิ์
ในขณะที่ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันในความเงียบงันเสียงขันทีที่ประกาศต่อไปอีกทำให้บรรยากาศในงานเลี้ยงเคร่งขรึมมากขึ้น
"ขอต้อนรับองค์ชายห้าเสด็จ!"
หนิงซีโย่วฝืนยิ้มและก้าวเข้ามายืนด้านหน้าบิดาของนางชายหนุ่มยังคงมีท่าทางนิ่งสงบ หน้าตาเรียบเฉย ดวงตาฉายแววคมกริบทว่ากลับยากที่จะมองออกว่าเขารู้สึกเช่นใด
"ขอถวายพระพรฮองเฮาขอให้ฮองเฮาทรงมีสุขภาพพลานามัยที่แข็งแรง"หนิงซีโย่วกล่าวด้วยเสียงนุ่มนวลและโค้งคำนับต่อหน้าฮองเฮาและฮ่องเต้
ฮ่องเต้ยิ้มอย่างอ่อนโยนและกล่าวตอบ"ขอบใจเ้ามาก ซีโย่ว ข้าดีใจที่เ้าได้มาในวันนี้"
ชิงอี้หรานไม่สามารถเอ่ยคำใดได้เพียงแต่ยืนนิ่งอยู่ข้างบิดาของนาง ใจของหญิงสาวเต็มไปด้วยความสับสนงุนงงเมื่อรู้ว่าหนิงซีโย่วคือองค์ชายห้าที่มีความสำคัญและสูงศักดิ์เพียงใด
หลังจากหนิงซีโย่วกล่าวอวยพรฮองเฮาแล้วชายหนุ่มก้าวถอยออกไปยังอัครมหาเสนาบดีชิงหยวนเปา
หนิงซีโย่วพยายามเก็บอาการและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นชายหนุ่มคำนับและกล่าวทักทายชิงหยวนเปา “อัครมหาเสนาบดีข้าดีใจที่ได้พบเ้าในงานเลี้ยงนี้”
ชิงหยวนเปายิ้มอย่างเ็า “คารวะ องค์ชายห้าด้านนี้คือบุตรชายทั้งสามของข้า ชิงหยาง ชิงหลง และชิงเฟย ส่วนนี่บุตรสาวของข้านามชิงอี้หราน”
หลังจากนั้นหนิงซีโย่วหันไปทางชิงอี้หราน ภายใต้ใบหน้าที่เรียบเฉยและเ็า ชายหนุ่มแย้มปากยิ้มเพียงเล็กน้อย“ข้าขอคารวะคุณหนูชิง”
หลังจากนั้นหนิงซีโย่วได้แต่เก็บงำความลับไว้ในใจ ชายหนุ่มฝืนปั้นหน้าทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นความรักที่เขามีต่อชิงอี้หรานแปรเปลี่ยนเป็ความแค้นเคือง ชายหนุ่มได้สัญญากับตนเองว่าจะทำให้ครอบครัวสกุลชิงต้องพังพินาศหนิงซีโย่วได้แต่ยิ้มอย่างเยือกเย็น และในใจของเขากล่าวสาบาน
ชิงอี้หรานไม่สามารถรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงในใจของหนิงซีโย่วหญิงสาวเพียงแต่ยืนมองชายหนุ่มในงานเลี้ยงนี้ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันทั้งความดีใจที่ได้พบชายหนุ่มอีกครั้ง และความหวาดหวั่นในสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น
หนิงซีโย่วจึงเดินผ่านชิงอี้หรานด้วยใบหน้าเ็าและหญิงสาวไม่สามารถทำอะไรได้ นอกจากยืนมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและผิดหวัง
582
