รักหมดใจยัยคู่หมั้นจอมป่วน

เจมส์ที่นั่งดูทีวีรอเจนทำอาหารอยู่แอบมองเธอเป็นระยะ ท่าทางทำอาหารที่ดูคล่องแคล่วและทะมัดทะแมงช่างดึงดูดสายตาของเขาได้เป็นอย่างดี ผู้หญิงที่เขาเคยสานสัมพันธ์ที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่เป็นคนที่สวย เซ็กซี่ทั้งนั้นแต่พอได้ลองคบดูนิสัยหลายๆ อย่างกลับเข้ากับเขาไม่ได้จึงทำให้เจมส์เปลี่ยนคู่ควงค่อนข้างบ่อย แต่ในใจลึกๆ ของเขาก็แค่ต้องการใครซักคนที่พร้อมจะอยู่ด้วยกันไปจนแก่เฒ่า น่าแปลกที่อยู่ดีๆ ภาพของเจนก็ผุดขึ้นมาในหัวเขา เหมือนว่าผู้หญิงที่เขากำลังตามหามาตลอดคือคนนี้

“อาหารเสร็จแล้วค่ะ คุณเจมส์คะทานข้าวได้แล้วค่ะ” เจนเรียกชายหนุ่มอยู่นานกว่าเขาจะตื่นจากภวังค์หันไปตามเสียงเรียกของเธอ

“อ่อ ครับ”

“อาหารธรรมดาพอทานได้นะคะ”

“ได้สิ หอมมาก” เจมส์นั่งมองอาหารบนโต๊ะพร้อมบอกเจน ก่อนที่เจนจะตักข้าวให้ตัวเองและเขา และลงไปนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา อาหารมื้อนี้มีผัดผัก ไข่เจียวและต้มแซ่บ เมื่อเจมส์ชิมอาหารครบทุกอย่างก็ยิ้มและชมเจนยกใหญ่

“อร่อยทุกอย่างเลย ต่อไปผมมาฝากท้องที่บ้านคุณบ่อยๆ ได้มั้ย”

“มื้อเดียวพอแล้วค่ะ รีบทานค่ะจะได้กลับค่ำแล้ว”

“ไล่เก่งจัง” เขาว่าเธอพลางทำหน้าไม่พอใจเหมือนเด็กจนเจนหลุดขำออกมา

“หัวเราะอะไร”

“อายุเท่าไหร่แล้วคะ”

“28”

“แก่แล้วยังทำท่าทางเหมือนเด็กอีก”

“นี่หลอกด่าผมหรอ”

“ป่าว พูดความจริง”

ทั้งคู่ทานข้าวไปพูดคุยกันไปอย่างเพลิดเพลินจนทานข้าวอิ่มเจมส์ก็ช่วยเจนเก็บโต๊ะเก็บจานไปล้าง

“กลับได้แล้วมั้งคะจะสามทุ่มแล้ว”

“ไล่อีกแล้ว ขอนั่งย่อยอีกหน่อยได้มั้ย”

“ไม่ได้ค่ะ กลับได้แล้ว”

“ก็ได้ครับ ไปแล้วนะ ฝันดีครับ”

“ค่ะ ขับรถดีๆ นะคะ”

หลังจากวันนั้นเจมส์ก็มาหาเจนแทบจะทุกวัน บางวันยุ่งก็แวะซื้อของมาฝากแล้วกลับ บางวันก็มาขอทานข้าวด้วยจนเจนเองก็เริ่มชินที่มีเขาเข้ามาในชีวิตพอวันนี้จนดึกแล้วแต่ยังไม่เห็นหน้าเขา ไม่มีแม้แต่ข้อความเธอจึงไม่ค่อยสบายใจนักนึกเป็นห่วงเขาในใจแต่ก็มือหนักปากหนักไม่ยอมถามเขา เธอนั่งรอเขาที่ห้องนั่งเล่นจนสี่ทุ่มจึงตัดสินใจจะเข้านอน พอเธอกำลังก้าวขาขึ้นบันไดเสียงข้อความในมือถือก็เด้งขึ้น

“นอนยัง”

“กำลัง”

“หิว ทำอะไรให้กินหน่อย”

พออ่านข้อความของเขาจบเธอจึงรีบเดินไปเปิดประตูก็เห็นเขายืนรออยู่หน้าประตูบ้าน

“ไหนว่ากำลังนอน รอผมอยู่หรอ”

“ป่าว”

“ทำอะไรให้ทานหน่อยได้มั้ยหิวมากพึ่งเคลียร์งานเสร็จ”

“นี่พี่เอริคของยัยเกลใช้งานลูกน้องหนักขนาดนั้นเลยหรอ ต้องบอกยัยเกลจัดการซักหน่อยแล้ว”

“ห่วงผมหรอ” เขาถามเธอยิ้มๆ

“ใครห่วง”

“ไม่ห่วงก็ไม่ห่วง แต่ตอนนี้หิวมาก ทำกับข้าวให้กินหน่อยนะ” เขาอ้อนเธอ

“บะหมี่ได้มั้ย”

“ได้ครับ”

เจมส์นั่งรอซักพักเจนก็เอาบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่ใส่หมูสับ ผัก และไข่ต้มเพื่อเพิ่มโภชนาการมาให้เขา

“หอมจัง พึ่งรู้ว่าบะหมี่น่าทานได้ขนาดนี้”

“กินไปค่ะ พูดมาก” เธอบอกเขาก่อนเดินไปเอาโยเกิร์ตและผลไม้มานั่งทานเป็นเพื่อนเขา

“ขอโทษนะที่วันนี้ทำให้รอนาน”

“ใครรอ” เธอยังปากแข็ง

“ไม่รอแต่รีบวิ่งมาเปิดประตูเลยนะ น่ารักดี”

“พูดบ้าอะไร ทำงานจนเพี้ยนหรอ”

“น่ารักก็บอกน่ารัก”

“เพี้ยน” เธอว่าเขากลบเกลื่อนอาการเขินของตัวเอง

เจมส์มองท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าก่อนยิ้มให้กับความน่ารักของเธอ และก้มลงทานอาหารต่ออย่างมีความสุข

“ขอบคุณนะครับสำหรับอาหารมื้อนี้ อร่อยมาก ไม่ผิดหวังจริงๆ ที่หอบท้องมาที่นี่”

“ไม่ต้องทนหิวมาถึงนี่ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวปวดท้องเอา”

“คิดถึง” เจนนิ่งมองหน้าเขาเพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดคำนี้

“ผมพูดจริงนะ คิดถึงอยากเจอทุกวันเลย” เขาพูดย้ำอีกครั้ง

“สงสัยทำงานจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ รีบกลับบ้านไปพักผ่อนนะคะ” เจนยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่เขาพูดจึงรีบไล่เขากลับบ้าน

“ไม่กลับได้มั้ย”

“…” เจนนิ่งอึ้งกับคำพูดเขา

“ได้มัั้ย”

“ไม่…” เจนยังพูดไม่ทันจบก็โดนเจมส์ดึงเธอเข้าไปประกบริมฝีปากจูบอย่างดูดดื่ม

“อื้อ ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย” เธอผลักเขาออกอย่างแรงหลังจากเจมส์ถอนริมฝีปากออก

“เรารู้จักกันนานแค่ไหนแล้ว” เจมส์ถามเธอ

“สองเดือน”

“คุณดูไม่ออกจริงๆ หรอว่าผมกำลังจีบคุณอยู่” เจมส์ถามเธอด้วยสีหน้าและแววตาจริงจัง

“เจมส์”

“ผมชอบคุณได้ยินมั้ยเจนว่าผมชอบคุณ”

“…” เจนนิ่งอึ้งไม่ตอบเขาเจมส์จึงดึงเธอเข้าไปจูบอีกรอบ

“เป็นแฟนกับผมได้มั้ย ลองให้โอกาสผู้ชายคนนี้ได้ดูแลคุณบ้างได้มั้ยครับ”

“เจน…เอ่อ ลองดูก็ได้ค่ะ” เจนนิ่งคิดครู่ใหญ่ก่อนตอบตกลงเขา

เมื่อได้ยินคำตอบของเจนเจมส์ดีใจมากกระโดดเหมือนเด็กก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดและขอบคุณเธอซ้ำไปซ้ำมา

“พอแล้วขอบคุณอะไรขนาดนั้น”

“ก็ผมดีใจ ไม่สิต่อไปนี้เรียกพี่กับเจนแทนผมกับคุณนะ”

“ตามใจเถอะค่ะจะเรียกอะไรก็เรียก”

“ไม่ได้เจนก็ต้องเรียกพี่ว่าพี่เหมือนกัน”

“จะพยายามค่ะ”

“น่ารักจัง” เขาบอกเธอพร้อมกับหอมแก้มเธอซ้ายทีขวาที

“พอแล้วค่ะช้ำไปหมดแล้ว”

“ก็พี่ดีใจนี่นา”

“คืนนี้ขอนอนที่นี่ได้มั้ย นอนโซฟาข้างล่าง”

“ก็ได้ค่ะแต่เจนไม่มีเสื้อผ้าผู้ชายให้เปลี่ยนนะ”

“ไม่เป็นไรพี่เตรียมมา” เขารีบวิ่งกลับไปเอากระเป๋าเสื้อผ้าในรถมาทันที

“เตรียมพร้อมขนาดนี้เลย” เธอถามเขาเมื่อเห็นเจมส์ถือกระเป๋าเสื้อผ้าเข้ามา

“แน่นอน”

เมื่อเจมส์ไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเจนก็ไปเตรียมหมอนและผ้าห่มมาไว้ให้เขา เมื่อเธอจะกลับขึ้นไปบนห้องเจมส์ก็ออกมาพร้อมผ้าเช็ดตัวผืนเดียว เจนตกใจรีบเอามือปิดตาทันที

“อ๊าย คนบ้าทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย”

“ปกติอยู่บ้านก็ไม่ใส่”

“แต่นี่บ้านเจนนะไม่ใช่บ้านพี่”

เจมส์เดินเข้าไปหาเธอก่อนจะแกะมือเธอออกทำให้สายตาของทั้งคู่ประสาน

“ลองสัมผัสดูมั้ย” เขาจับมือเธอมาลูบไล้แผงอกของตัวเอง

“แน่นจัง” เจนเผลอชมเขาออกมา

“ทั้งหมดนี้เป็นของเจนคนเดียวนะ” เจมส์กระซิบข้างหูเธอ

“คนทะลึ่งรีบใส่เสื้อผ้าแล้วเข้านอนได้แล้ว ฝันดีนะคะ” เธอบอกเขาก่อนรีบวิ่งขึ้นห้องไปทันที

“หึ คนอะไรขนาดเขินยังน่ารักเลย”

คืนนั้นเจนนอนไม่หลับจึงลงมาหานมอุ่นๆ ดื่ม เห็นเขานอนไม่ห่มผ้ากลัวจะไม่สบายจึงหยิบผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เขา แต่พอจะเดินออกไปก็โดนมือของคนที่นอนอยู่ดึงจนเธอล้มลงไปทับเขา

“ปล่อยนะ”

“ลงมาทำไม”

“นอนไม่หลับ”

“พี่ก็เหมือนกัน งั้นนอนด้วยกันนะ” พูดจบเจมส์ก็ดึงเจนลงมานอนกอดโดนไม่สนใจเสียงบ่นของเธอเลยแม้แต่น้อย เจนเมื่อบอกให้เขาปล่อยอยู่นานแต่ก็ไม่เป็นผลจึงต้องข่มตานอนภายใต้อ้อมกอดเขา