ข่าวการกลับมาของเถ้าแก่เสี่ยวเป่าพร้อมเมนูท็อปปิ้งทองคำแพร่กระจายไปเร็วยิ่งกว่าวิชาตัวเบา หน้าร้านน้ำแข็งไสเป่าเป่าในเช้าวันถัดมาคึกคักและเบียดเสียดยัดเยียดกันยิ่งกว่าเดิมร้อยเท่า ไม่ใช่แค่ผู้ฝึกตนพเนจรหรือชาวบ้านธรรมดาๆ เท่านั้น แต่คราวนี้มีขบวนรถม้าหรูหราที่ทำจากไม้จันทน์หอมขลิบทองคำจากในพระราชวังหลวงมาจอดรอั้แ่ไก่โห่ พร้อมทหารองค์รักษ์ในชุดเกราะจัดแถวกันผู้คนออกไป
ผู้ที่นั่งอยู่ข้างในรถม้าหรูคือ ‘ท่านอ๋องเก้า’ พระปิตุลา (อา) ของฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ผู้กำลังประสบปัญหาโรคเบื่ออาหารขั้นรุนแรงเนื่องจากธาตุไฟในร่างกายแปรปรวนจากวัยทองและวิชาที่ฝึก ทรงเสวยสิ่งใดไม่ลงมานานนับเดือนจนร่างกายผ่ายผอม ใบหน้าซีดเซียวไร้สง่าราศี
"เถ้าแก่เป่า! ท่านอ๋องเก้าเสด็จเยือนด้วยพระองค์เอง วันนี้เ้าต้องทำของหวานที่ดีที่สุดล้ำค่าที่สุดมาถวาย ไม่อย่างนั้นหัวของเ้าได้หลุดจากบ่าแน่!" ขันทีเฒ่าผู้หนึ่งเดินถือพัดสะบัดหน้ามาขู่เสี่ยวเป่าหน้าร้านด้วยท่าทางวางโต
ถังป้าเห็นดังนั้นก็คิ้วกระตุก เตรียมจะเงื้อกระบองเหล็กหนาสั่งสอนขันทีโทษฐานมาขู่เ้านาย แต่เสี่ยวเป่าใจเย็นกว่านั้น เขารีบยกมือห้ามไว้ "ใจเย็นๆ ครับพี่ชายขันที ร้านของข้าไม่มีหัวให้หลุดหรอกครับ มีแต่น้ำแข็งไสที่จะช่วยให้ท่านอ๋องหลุดพ้นจากความทุกข์ทางกาย วันนี้ข้าขอเสนอเมนูฟิวชันระดับจักรพรรดิ... ‘ชานมไข่มุกเกล็ดหิมะัทองสยบปฐี’ !"
เสี่ยวเป่าเริ่มบรรเลงฝีมือทันที เครื่องไสัหยกหมุนวนพ่นเกล็ดน้ำแข็งปุยหิมะเนียนละเอียดลงในชามกระเบื้องเคลือบห้าสีอย่างงดงาม คราวนี้เขาไม่ได้ราดน้ำหวานสีแดงเข้มเหมือนเคย แต่ใช้น้ำชาซีลองโบราณเข้มข้นที่ต้มผ่านระบบ ผสมกับนมข้นหวานมหาเวทระดับจักรพรรดิจนกลายเป็น้ำชานมสีน้ำตาลทองรสชาติกลมกล่อมละมุนตา ราดลงบนูเาน้ำแข็งจนซึมซาบชุ่มฉ่ำ ปิดท้ายด้วยการใช้กระบวยทองคำตักไข่มุกทองคำสลักลายัที่ยังอุ่นๆ ส่งกลิ่นหอมไหม้ของน้ำตาล ราดโปะลงไป้าจนพูนดูอร่ามตา
กลิ่นหอมกรุ่นของใบชาและความมันล้ำลึกของนม์ ผสมผสานกับกลิ่นหอมหวานเย้ายวนของไข่มุกกิเลนเพลิง ลอยพัดผ่านม่านรถม้าไปเตะจมูกท่านอ๋องเก้าเข้าอย่างจัง!
ท่านอ๋องเก้าผู้กำลังนอนหมดอาลัยตายอยากถึงกับกลืนน้ำลายดัง เอื้อก! น้ำลายสอเต็มปากอย่างที่ไม่เคยเป็มานานนับปี พระองค์ทรงผลักประตูรถม้าพุ่งตัวลงมาโดยไม่สนภาพลักษณ์ความสูงศักดิ์อีกต่อไป ทรงคว้าชามของหวานจากมือเสี่ยวเป่า แล้วใช้ช้อนทองคำตักชานมเกล็ดหิมะพร้อมไข่มุกทองคำคำโตยัดเข้าปากทันที
เคี้ยว... เคี้ยว... เคี้ยว... หนึบ... หนึบ...
"โอ้... โอ้พระเ้าช่วย! ์มีตา!" ท่านอ๋องเก้าอุทานลั่นเสียงดังสะท้าน ดวงตาที่เคยขุ่นมัวซีดเซียวพลันเบิกกว้างทอประกายเจิดจ้า "ความหนึบหนับของเ้าเม็ดทองคำนี่มันคืออะไรกัน! มันเด้งสู้ฟันราวกับเนื้ออสูรัวารีขี้เล่น แถมรสหวานละมุนที่ซึมซาบเข้าไปในลิ้น มันกระตุ้นต่อมรับรสและความอยากอาหารของข้าจนเสียวซ่านไปทั้งสรรพางค์กาย! น้ำชานี่ก็ช่างเข้มข้นลุ่มลึก ล้างความเลี่ยนและความร้อนระอุในลำคอจนสิ้น!"
ทว่า ความพีกและปาฏิหาริย์ของท็อปปิ้งระบบยังไม่หมดแค่นั้น...
ฟู่ฮ่าาาาา!!!
จู่ๆ ท่านอ๋องเก้าก็อ้าปากกว้าง พ่นเปลวไฟสีทองบริสุทธิ์สายหนึ่งออกจากปากยาวเกือบสองเมตร เผาเอาวิกผมและหนวดเคราของขันทีเฒ่าที่ยืนอยู่ข้างๆ จนไหม้เกรียมเป็ตอไม้ในพริบตา! บรรดาชาวบ้านและทหารองครักษ์รอบๆ ต่างพากันใก่อนจะร้องเฮลั่นลานเมืองด้วยความชอบใจและอัศจรรย์ใจ
"ฮ่าๆๆๆ สะใจข้ายิ่งนัก! พลังหยางบริสุทธิ์ในร่างของข้าที่เคยติดขัดจนทำให้อาเจียน ถูกไข่มุกันี้ทะลวงจนปลอดโปร่งหมดสิ้น! ข้ารู้สึกเหมือนร่างกายกลับมาเป็หนุ่มฉกรรจ์อายุสิบแปดอีกครั้ง!" ท่านอ๋องเก้าหัวเราะลั่นอย่างมีความสุขสำราญ พลางใช้ช้อนตะกุยตักกินชานมไข่มุกเกล็ดหิมะต่อจนหมดเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่คราบ