หลี่เถาฮวาเบ้ปากพูดอย่างไม่พอใจ “ซวี่หลาง ่นี้เ้าไม่มาหาข้าเลย ลืมข้าไปแล้วใช่หรือไม่ เ้ายังคงคิดถึงนังเด็กหลี่ิหัวนั่นอยู่หรือ”
โจวซวี่ได้ยินคำบ่นของคนรักก็ใจเสีย เขารีบเข้าไปกอดนางไว้แนบอกจนแน่น ก่อนจะเอ่ยปลอบเสียงแ่เบา “แก้วตาดวงใจของข้าอย่าโกรธเคืองไปเลย หลี่ิหัวไหนเลยจะเทียบเ้าได้ เ้าไม่ต้องพูดแล้ว ข้าคิดถึงเ้าจะตายอยู่แล้ว มามะ มาให้ข้าชื่นใจหน่อยเร็วเข้า”
พูดจบเขาก็ก้มศีรษะลงไปซุกไซร้หน้าอกของหญิงสาว ส่วนนางเองก็ปล่อยให้เขาทำตามใจ และร่วมมือไปกับการกระทำนั้นด้วย ท่ามกลางความเงียบสงัดของริมฝั่งแม่น้ำ ไม่นานร่างสองร่างก็รวมเป็หนึ่งเดียวกัน
ครึ่งชั่วยามต่อมา หลี่เถาฮวาก็นอนหอบหายใจ ทอดกายอยู่บนอกของโจวซวี่ และพูดขึ้นเสียงแ่เบา “ซวี่หลาง เ้าจะไปถอนหมั้นเมื่อใดกัน! ข้ารอได้แต่เด็กในครรภ์รอไม่ได้แล้วนะ !”
โจวซวี่ที่กำลังนอนสบายตัวอยู่บนผืนหญ้า เมื่อจู่ ๆ ได้ยินหญิงคนรักเอ่ยถึงเด็กในท้องขึ้นมาก็สะดุ้ง เขาทะลึ่งตัวลุกขึ้นนั่งทันทีและเอ่ยถามอย่างไม่อยากเชื่อ “เถาฮวา เ้ามีเด็กจริง ๆ หรือ…มีั้แ่เมื่อใด?”
ใบหน้าเล็ก ๆ ของหลี่เถาฮวาขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอาย นางมองดูคนรักของตนพลางเอ่ยเสียงออดอ้อน “รอบเดือนข้ามาช้าไปห้าวันแล้ว เมื่อวานข้าเข้าเมืองไปหาคนมาดูให้ ปรากฏว่า ข้ากำลังตั้งครรภ์น่ะ” พอพูดถึงคำสุดท้ายเสียงของนางก็เบาแทบเป็เสียงกระซิบ ยิ่งพูดศีรษะเล็กก็ยิ่งก้มต่ำลงเรื่อย ๆ อนิจจา หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่าแววตาของชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้านั้น ไม่มีความยินดีอยู่แม้แต่นิดเดียว
โจวซวี่ขมวดคิ้วมองหญิงสาวในอ้อมแขนอย่างกังวล เขาเองก็ชอบหลี่เถาฮวา แต่จะให้เขาแต่งนางเข้าบ้านก็คงไม่เหมาะ ตอนนี้เขาเป็ซิ่วไฉ่แล้ว หากจะตบแต่งภรรยาก็ต้องเป็หญิงสาวจากครอบครัวที่มีความรู้ ครอบครัวของหลี่ิหัวนั่นก็เพิ่งถูกขับไล่ออกจากบ้านไป ไม่มีแม้แต่ที่ซุกหัวนอน คนเช่นนั้นจะไปคู่ควรกับเขาได้อย่างไร! การหมั้นหมายเช่นนี้อย่างไรก็ต้องยกเลิกให้ได้… คิดไปคิดมา… ‘แล้วทำไมเขาถึงไม่ใช้โอกาสนี้ให้หลี่เถาฮวาเป็ตัวช่วยยกเลิกการหมั้นนั่นเสียเล่า!’
เมื่อตัดสินใจทำเื่ชั่วช้าได้ โจวซวี่จึงดึงร่างหลี่เถาฮวาเข้ามาโอบไว้พลางพูดอย่างอ่อนโยน “เถาฮวา ข้าเองก็อยากตบแต่งกับเ้าโดยเร็ววันเช่นกัน แต่เ้าก็รู้ว่าข้ากับหลี่ิหัวยังมีสถานะหมั้นหมายกันอยู่ เ้ารอข้ากลับไปเจรจากับที่บ้านดูเสียก่อนนะ ว่าจะทำเช่นไรจึงจะสามารถจบเื่นี้ได้โดยดีทั้งสองฝ่าย”
หลี่เถาฮวากลอกตาไปมาและพูดขึ้นทันที “ซวี่หลาง ข้ามีความคิดดี ๆ ตอนแรกที่เ้าหมั้นกับนังเด็กนั่น ข้าจำได้ว่าบนสัญญาหมั้นหมายเขียนไว้ว่า คนที่เ้าหมั้นด้วยคือหลานสาวของหลี่ต้าชวนบ้านสามสกุลหลี่ ใช่หรือไม่?”
โจวซวี่นึกย้อนไปในความทรงจำอย่างละเอียดก่อนจะพยักหน้า “ถูกต้อง มันเขียนไว้เช่นนั้น ทำไม เถาฮวามีวิธียกเลิกการหมั้นหมายนี้งั้นหรือ?”
หลี่เถาฮวาหัวเราะคิกคัก ซุกไซร้ใบหน้าในอ้อมแขนอีกฝ่าย ก่อนเผยรอยยิ้มมีเลศนัย “หลี่หงบิดาของนางไม่ใช่ลูกชายของปู่ข้า และเมื่อไม่นานมานี้ก็มีคนไปลงบันทึกเื่นี้ไว้ที่ศาลาว่าการแล้วด้วย นั่นหมายความว่าตอนนี้หลี่ิหัวไม่ใช่หลานสาวของปู่ข้าอีกต่อไป แล้วเ้าว่าการหมั้นหมายครั้งนี้มันจะลงเอยได้อย่างไรเล่า”
โจวซวี่ตบลงบนต้นขาของตนและพูดอย่างตื่นเต้น “นั่นน่ะสิ! ไม่ใช่คนของบ้านสามสกุลหลี่แล้ว ย่อมไม่อาจแต่งงานตามเงื่อนไขในสัญญาได้! รอให้ข้ากลับไปบอกท่านแม่เสียก่อน จะได้นำสินสอดเงินหมั้นหมายและป้ายผูกดวงกลับคืนมา”
“ซวี่หลาง ถ้าเ้าบอกว่าจะถอนหมั้นไปตรง ๆ พวกเขาต้องไม่ยอมอย่างแน่นอน เอาอย่างนี้ดีหรือไม่ เ้าก็บอกว่ายัง้าจะแต่งงานกับหลานสาวของบ้านสามสกุลหลี่อยู่ ซึ่งก็คือข้า ไม่ต้องถอนหมั้นแต่เปลี่ยนเป็แต่งกับข้าไม่ได้หรือ นะ ซวี่หลางจ๋า~” หลี่เถาฮวากลอกตาและนึกขึ้นมาได้ นางจึงลากเสียงยาวอย่างออดอ้อนในคำสุดท้าย ซึ่งนั่นทำให้กระดูกภายในร่างของโจวซวี่แทบป่นปี้ทีเดียว
‘หญิงสาวคนนี้ช่างมีเสน่ห์สุดจะพรรณาเสียจริง เช่นนั้นแค่แต่งนางเข้าบ้านก็พอ ครอบครัวของนางเองก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ เมื่อถึงตอนที่แต่งเข้ามาแล้ว “สินเดิมเ้าสาว” ที่นำติดตัวมาบ้านสามีด้วยคงจะมีไม่น้อย รอให้ตนสอบเป็จู่เหรินให้ได้เสียก่อน แล้วค่อยหย่ากับนางก็ได้ ส่วนตอนนี้น่ะหรือ! มีโอกาสให้เอาเปรียบ ไม่คว้าไว้คงจะเสียดายแย่’
สถานการณ์ปัจจุบันของสกุลโจวนั้นแท้จริงแล้วไม่ได้ดูรุ่งเรืองมั่งคั่งเหมือนภาพลักษณ์ที่เห็นภายนอก เพื่อที่จะสนับสนุนการศึกษาและความก้าวหน้าของโจวซวี่ พวกเขาทุ่มเทมากมายและใช้ทรัพย์สินของตระกูลไปมากโข ในตอนนี้สกุลโจวจึงเหลือเพียงเปลือกกลวง ๆ เท่านั้น ผิดกับบ้านสามสกุลหลี่ที่นับว่าเป็ครอบครัวที่มั่งคั่งไม่น้อยในระแวกนี้ ครอบครัวของหลี่ิหัวที่ถูกขับไล่ออกจากบ้านไปนั้น สำหรับเขาแล้วจึงไม่มีประโยชน์อะไรเลย และนั่นก็เป็เหตุผลว่าทำไมเขาถึงหันมาคบกับหลี่เถาฮวา
.
.
สามวันต่อมา ในตอนเช้าตรู่ ครอบครัวของหลี่ิเยว่กำลังกินข้าวเช้ากันอยู่ จู่ ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูหน้าบ้าน “ก็อก ๆ ก็อก ๆ น้องซูอยู่หรือไม่?”
สิ้นเสียงเคาะประตูก็มีเสียงผู้หญิงที่ไม่ค่อยจะคุ้นเคยนักดังขึ้น นางซูเงยหน้าขึ้นมองพลางขมวดคิ้ว คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเคยได้ยินเสียงของคน ๆ นี้มาก่อน แต่ก็ไม่คุ้นหูนัก
“ห้าวเกอเอ๋อร์ เ้าไปดูทีว่าใครมา” นางพูดกับหลี่อวิ๋นห้าวที่นั่งอยู่อีกฝั่งของเตียงเตา ตอนนี้พวกเขากินข้าวกันเกือบเสร็จแล้ว จึงให้หลี่ิหัวและเหล่าน้องสาวช่วยกันเก็บกวาดโต๊ะอาหาร ในขณะที่เก็บเกือบจะเสร็จ หลี่อวิ๋นห้าวก็พาผู้หญิงอายุราว ๆ สามสิบปีคนหนึ่งเดินเข้ามา
ผู้หญิงคนนี้สวมชุดลายดอกไม้สีแดงเข้ม ทัดดอกไม้สีแดงดอกใหญ่ไว้บนศีรษะ แต่งหน้าฉูดฉาดในแบบฉบับที่เป็ที่นิยมของเหล่าแม่สื่อแม่ชักทั้งหลาย
เมื่อนางซูเห็นคนที่เดินเข้ามาก็รู้ในทันทีว่าคือใคร นางยิ้มบาง ๆ ส่งให้พร้อมกับเอ่ยทักทาย “แม่สื่อหลิวมาแล้วหรือ ่นี้ข้าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง หมอฟู่บอกว่าต้องนอนพักอยู่บนเตียง หวังว่าท่านจะไม่รังเกียจ มานั่งบนเตียงเตานี่สิเ้าคะ”
ตอนที่แม่สื่อหลิวเข้ามาในบ้านก็ได้ยินเื่ราวจากหลี่อวิ๋นห้าวแล้ว นางจึงเดินไปนั่งบนเตียงเตาและเอ่ยถามสองสามคำอย่างเป็ห่วง จากนั้นก็เหลือบตามองเด็ก ๆ ในบ้านเหมือนอยากจะพูดอะไรสักอย่าง
เมื่อเห็นสีหน้าของผู้มาเยือน นางซูจึงรู้ว่าอีกฝ่ายมีเื่้าจะพูดกับนางตามลำพัง นางซูมองพวกเด็ก ๆ ก่อนจะบอกให้พวกเขาออกไปก่อน “ห้าวเกอเอ๋อร์ ไม่ใช่ว่าพวกเ้าจะต้องขึ้นเขาหรือ? ิหัวเ้าพาน้องสาวทั้งสองไปต้มน้ำร้อนมาสักหน่อยไป”
ทันทีที่ออกมาจากห้องของมารดา หลี่ิเยว่ก็ขมวดคิ้วมุ่น นางมองหน้าพี่ชายพลางเอ่ยว่า “พี่ใหญ่ ข้ารู้สึกว่าคน ๆ นั้นเหมือนจะมีเื่บางอย่าง และมันน่าจะไม่ใช่เื่ที่ดีด้วย เช่นนั้นวันนี้พวกเราไม่ต้องขึ้นเขา แต่อยู่จัดการงานในบ้านกันดีกว่า พี่ใหญ่ พวกเราไปหลังบ้าน ช่วยกันถอนต้นวัชพืชในแปลงสมุนไพร แล้วยังมีร่องน้ำทางทิศตะวันออกที่ต้องขุดขึ้นมาใหม่อีก”
หลี่อวิ๋นห้าวก็มองสีหน้าของแม่สื่อหลิวออกเช่นกัน ตัวเขาเองก็กังวลว่าหากพวกตนพี่น้องออกไปแล้วท่านแม่จะถูกรังแก ดังนั้นเขาจึงพยักหน้าและพาเหล่าน้องชายไปหลังบ้าน เ้าสองก้อนแป้งอย่างหลี่ิจูและหลี่ิเสียเองก็วิ่งดุ๊กดิ๊กตามไปด้วยเช่นกัน
หลี่ิเยว่ให้หลี่ิหัวไปก่อไฟต้มน้ำร้อน และนำกระดูกหมูที่ซื้อกลับมาเมื่อวานไปตุ๋น ส่วนตนเองไปหลบมุมแอบยืนอยู่ข้างหน้าต่างเรือนตะวันออกด้านนอกเพื่อฟังเสียงความเคลื่อนไหวข้างใน
เมื่อแม่สื่อหลิวเห็นว่าเด็ก ๆ ออกจากห้องไปหมดแล้ว นางก็ทำปากพะงาบ ๆ เหมือนจะพูดแต่ไม่รู้จะเริ่มเอ่ยปากอย่างไร แต่ถึงไม่รู้จะเริ่มอย่างไรก็ต้องพูดเื่นี้ออกไปอยู่ดี…
เมื่อเห็นว่านางซูกำลังเอนตัวเข้ามาหา จึงแย้มยิ้มให้กับฝ่ายตรงข้ามก่อน แล้วจึงพูดถึงจุดประสงค์ที่นางมาในวันนี้ “ที่ข้ามาวันนี้ก็เพราะเื่การแต่งงานของโจวซิ่วไฉ่กับลูกสาวของเ้า”
นางซูที่ได้ยินว่าเป็เื่การแต่งงานของบุตรสาวคนโตก็แสดงสีหน้าจริงจังขึ้นมา ก่อนจะเอ่ยถามแม่สื่อหลิวด้วยรอยยิ้ม “ครอบครัวโจวมีเื่น่ายินดีอะไรที่อยากแจ้งกับพวกเราอย่างงั้นหรือ?”
เมื่อแม่สื่อหลิวเห็นท่าทางมีความสุขของคู่สนทนาก็ยิ่งไม่กล้าพูดต่อ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกัดฟันเอ่ยขึ้นมาว่า “ความจริงแล้วที่ข้ามาในวันนี้เพราะ้านำของหมั้นและป้ายผูกดวงที่อยู่กับครอบครัวเ้ากลับคืน ส่วนนี่คือป้ายผูกดวงของลูกสาวเ้าและของหมั้นที่พวกเ้าได้ให้สกุลโจวไว้ในตอนแรก”
นางซูใจนชะงักนิ่งกับสิ่งที่ได้ยิน แม่สื่อหลิวว่าอย่างไรนะ? จะเอาของหมั้นกับป้ายผูกดวงกลับไปงั้นหรือ? นี่คือการถอนหมั้นใช่หรือไม่? แล้วเหตุใดสกุลโจวถึงได้ทำเช่นนี้ หากถอนหมั้นไปแล้วิหัวของนางจะทำเช่นไรเล่า?
.
.
.
ลำดับพี่น้องครอบครัวหลี่หง
1K
