ตื๊อรักแพทย์หญิง ฉบับท่านอ๋อง [แปลจบแล้ว]

        เซียวจิ่นยิ้มอ่อนโยนและกล่าวว่า “เจิ้นคิดเช่นนี้เช่นกันเวลานี้หลินเจาอี๋เบิกบานใจขึ้นบ้างหรือไม่?”

        หลินชิงเวยกล่าว “เบิกบานใจขึ้นเล็กน้อยเพคะ ฝ่าบาทช่างมีเมตตาและเข้าอกเข้าใจผู้อื่นยิ่งนัก”นางพูดแล้วก็หันไปมองเซียวเยี่ยนที่ยืนหน้าบูดหน้าบึ้งอยู่ที่นั่นนางยิ้มหว่านเสน่ห์เต็มที่ “รบกวนเสด็จอาช่วยเรียกหมอหลวงเข้ามาได้หรือไม่เพคะข้าต้องการใช้เข็มเงินในล่วมยาของหมอหลวง”

        เซียวจิ่นกล่าว “ไม่ต้องแล้ว บนโต๊ะทางนั้นมีล่วมยาอยู่ใบหนึ่งเจ้าไปหยิบมาใช้เถิด”

        หลินชิงเวยเลื่อนสายตามองข้ามไป เห็นบนโต๊ะตัวนั้นมีล่วมยาขนาดกะทัดรัดใบหนึ่งวางอยู่ล่วมยาใบนี้แตกต่างจากล่วมยาของหมอหลวง ดูกะทัดรัดสักหน่อยดูไปแล้วไม่เหมือนล่วมยา ดังนั้นหลินชิงเวยจึงไม่ได้สังเกตเห็นตั้งแต่แรก

        หลินชิงเวยหิ้วล่วมยาข้ามมา สิ่งของข้างในนั้นมีน้ำหนักพอตัวเมื่อเปิดออกดูนางถึงกับทึ่มทื่อไปเลยทีเดียวข้างในนั้นมีชั้นในสามชั้นชั้นนอกสามชั้น อย่าได้ดูว่าล่วมยาใบนี้เหมือนจะเล็กทว่าด้านในกลับมีช่องมากมายวางสิ่งของได้ไม่น้อยหลินชิงเวยหยิบกระเป๋าผ้าสำหรับใส่เข็มเงินเปิดออกดูก่อน ข้างในมีเข็มเงินขนาดต่างๆมันสะท้อนแสงวิบวับ อีกทั้งล้วนเป็นของใหม่ทั้งสิ้นทำให้ดวงตาของหลินชิงเวยเป็นประกายขึ้นทันที

        เซียวจิ่นกล่าวอีกว่า “เมื่อวานได้ยินเจ้าเอ่ยถึงเจิ้นเองคิดว่าเจ้าควรจะมีล่วมยาเป็นของตนเองสักใบ เช่นนี้เจ้าพอใจหรือไม่?”

        รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินชิงเวยงดงามดึงดูดสายตายิ่งนัก“ไม่อาจพอใจได้มากไปกว่านี้แล้วเพคะ เชิญฝ่าบาทนอนลงเพคะหม่อมฉันจะปรนนิบัติฝ่าบาทให้สบายเนื้อสบายตัวไปทั้งร่างเลยทีเดียวเพคะ”พูดแล้วนางก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมาเป็นกรงเล็บ ทำท่าบีบนวด และกล่าวอย่างทะลึ่งตึงตังว่า“ยามนี้หม่อมฉันจะปลดเสื้อผ้าอาภรณ์ของฝ่าบาทแล้วนะเพคะ”

        เซียวจิ่น “...”

        เซียวเยี่ยนกล่าวเสียงเย็นว่า “ให้เปิ่นหวางทำเถิด”

        “ไม่ต้อง ให้เจิ้นทำเองดีกว่า”เซียวจิ่นยกมือทั้งคู่ของตนปลดเสื้อคลุมชั้นนอกของตนออกเพียงแต่เขาไม่อาจถอดกางเกงของตนได้ ด้วยขาทั้งสองข้างมิอาจงอเพื่อยกขึ้นมาได้ไม่รอการช่วยเหลือจากเซียวเยี่ยน หลินชิงเวยลงมืออย่างรวดเร็ว นางจับเอวกางเกงของเซียวจิ่นมั่นมือจากนั้นปลดกางเกงของเขาลง

        หลินชิงเวยมีสีหน้าประหลาดใจ “ได้ ครานี้ไม่อาจทักทายกับสหายน้อยของฝ่าบาทได้แล้วเพคะ”

        เซียวจิ่นยังกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนดังเดิม “เจิ้นคิดว่าเช่นนี้แล้วก็ไม่ต้องปลดกางเกงชั้นในกระมังยังเป็นเสด็จอาที่สอนวิธีการนี้ให้กับเจิ้น”

        หลินชิงเวยหันหน้าไปถลึงตาใส่เซียวเยี่ยนครั้งหนึ่งเซียวเยี่ยนกล่าวว่า “หลินเจาอี๋ตั้งใจถวายการรักษาฝ่าบาทเถิดส่วนเรื่องเหล่านั้นที่จะมีหรือไม่มีนั้น คิดให้น้อยจะดีที่สุด”

        “สิ่งใดที่ว่ามีหรือไม่มี?” เสียงหัวเราะของหลินชิงเวยพร่างพราวไปด้วยเสน่ห์จับใจผู้คน“เสด็จอาร้ายกาจยิ่งนัก!”

        เซียวเยี่ยน “...”

        จากนั้นหลินชิงเวยนั่งลงริมเตียงนอนของเซียวจิ่นนางเอ่ยขึ้นทั้งที่มิได้หันหน้ามาว่า “รบกวนเสด็จอาจุดเทียนมาวางไว้ข้างมือหม่อมฉันได้หรือไม่?”

        การกระทำของเซียวเยี่ยนรวดเร็วยิ่งนักปลายนิ้วทั้งสิบของหลินชิงเวยจับเข็มเงินเอาไว้ นางลนปลายเข็มกับเปลวไฟจากนั้นฝังลงบนร่างกายของเซียวจิ่น ไม่อาจประเมินนางต่ำไปจริงๆลำพังเพียงแค่การฝังเข็มก็เพียงพอที่จะทำให้หมอหลวงทั้งสำนักหมอหลวงต้องอยู่อย่างอับอายขายหน้า

        หลินชิงเวยขับเลือดที่มีพิษในร่างกายของเซียวจิ่นออกมาได้อีกคำหนึ่ง

        ต่อมาเซียวจิ่นจึงพักผ่อนอยู่ในตำหนักบรรทมหลินชิงเวยเก็บล่วมยาออกไปนอกตำหนักบรรทม นางเอ่ยถามเซียวเยี่ยนว่า “พิษที่เหลืออยู่ในร่างกายของฝ่าบาทส่วนหนึ่งเป็นพิษที่สะสมจากการที่หมอหลวงใช้ยาไม่ถูกกับโรคมาโดยตลอดอีกส่วนหนึ่งก็คือพิษที่ติดตัวมาแต่กำเนิดเสด็จอาทราบหรือไม่ว่าด้วยเหตุใดร่างกายของฝ่าบาทจึงได้มีโรครุมเร้าเช่นนี้?”

        เซียวเยี่ยนกล่าว “เจ้าสอบถามเรื่องเหล่าเพื่ออันใดกัน?”

        หลินชิงเวยกล่าว “ต้องรู้สาเหตุที่แท้จริงของโรคจึงจะใช้ยาให้ถูกกับโรค”

        เซียวเยี่ยนหลุบตาลงมองหน้านาง“เปิ่นหวางว่าเจ้าเพียงแต่อยากรู้อยากเห็นมากกว่า”

        หลินชิงเวยยิ้มจนตาหยี เสียงหัวเราะของนางเหมือนลูกแมวน้อยเกียจคร้านตัวหนึ่ง“เสด็จอาช่างเข้าใจหม่อมฉันยิ่งนัก”

        “ฮึ เมื่อคืนเปิ่นหวางทำสิ่งของหายไป”

        “เอ๊ะ ท่านอ๋องไฉนจึงไม่ระมัดระวังเช่นนี้ระยะนี้มักจะทำสิ่งของตกหล่นเสมอ?” หลินชิงเวยกล่าวซ้ำเติม“ครั้งนี้ท่านอ๋องทำสิ่งของอันใดตกหล่นเล่า? เป็นของล้ำค่าอีกหรือ?”

        เซียวเยี่ยนหรี่ตามองนางอย่างเย็นชาพลางกล่าวอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า“เป็นเครื่องประดับสวมเอว เปิ่นหวางไม่เชื่อว่าไม่เกี่ยวข้องกับเจ้า”

        หลินชิงเวยแตะคางของตนและกล่าวราวกับกำลังครุ่นคิด“ที่ท่านพูดถึงเป็นหยกทรงกลมสีม่วงชิ้นหนึ่งใช่หรือไม่? งดงามไม่เลวแต่มันตกเป็นของเจ้าของคนใหม่แล้ว”

        “เจ้าคืนสิ่งของมาจะดีที่สุด”

        หลินชิงเวยเอนกายเข้าใกล้เซียวเยี่ยน นางเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย“เมื่อคืนนี้ใครใช้ให้เสด็จอารังแกข้าเล่า นั่นเป็นเพียงการชดเชยอย่างหนึ่ง แหะๆ วันนี้ข้าไม่ได้นำติดตัวมาด้วยท่านต้องการสิ่งของคืน ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้”

        เซียวเยี่ยนโกรธเสียจนไม่อาจเอ่ยวาจาออกมาได้

        หลินชิงเวยฮัมเพลงแล้วประสานมือไว้ด้านหลังพร้อมกับทำทีจะเดินจากไปจะมาแข่งหน้าหนากับพี่สาวเช่นนั้นหรือ เจ้ายังอ่อนหัดไปหน่อย

        “ยืนอยู่ตรงนั้น” เซียวเยี่ยนร้องเรียกอยู่ด้านหลัง

        หลินชิงเวยหันกลับไป กล่าวกลั้วหัวเราะว่า“เสด็จอายังมีอะไรจะชี้แนะ?”

        เซียวเยี่ยนก้าวเข้ามาสองก้าว ยืนอยู่บนระเบียงทางเดินกับนาง อากาศในวสันตฤดูของวันนี้แจ่มใสนักแสงแดดที่ส่องผ่านมุมชายคาเรือนสะท้อนกลับมาบนพื้นหลินชิงเวยสวมกระโปรงสีเขียวอ่อน ขับให้ผิวพรรณของนางยิ่งขาวผ่อง ผมหน้าม้าที่งองุ้มลงเล็กน้อยแนบติดไปกับหน้าผากของนางดวงตาที่อยู่บนใบหน้านั้นเจิดจ้ากว่าแสงแดดในวสันตฤดู

        “เปิ่นหวางได้ยินมาว่า เมื่อคืนจ้าวเฟยไปเยือนตำหนักของเจ้าถูกงูกัดใช่หรือไม่?”

        “ข่าวของเสด็จอาช่างรวดเร็วแม่นยำจริงๆ” หลินชิงเวยกล่าว“เสด็จอามีราชกิจล้นมือ ไม่เพียงแต่ต้องยุ่งอยู่กับงานในราชสำนักยังต้องมากังวลเรื่องภายในตำหนักใน ใช่แล้วอย่างไรเล่า? จ้าวเฟยควรจะได้รับบทเรียนงูที่กัดนางนั้นไม่มีพิษ หาไม่แล้ววันนี้จะต้องเตรียมงานศพของจ้าวเฟยเป็นแน่”

        เซียวเยี่ยนกล่าวเสียงหนักปนเปไปด้วยการตักเตือน“เปิ่นหวางไม่ใช่เคยพูดกับเจ้าแล้วหรือไร ให้เจ้าเก็บสิ่งของเหล่านั้นให้ดีเจ้าคิดว่าเจ้าเป็นผู้ถวายการรักษาพระอาการของฮ่องเต้แล้ว เจ้าจะกระทำการตามอำเภอใจได้อย่างนั้นหรือ?”

        หลินชิงเวยตื่นตะลึง “เสด็จอาพูดเช่นนี้ไม่มีเหตุผลเป็นจ้าวเฟยเองที่มารนหาที่ถึงที่ ไม่ใช่ข้าสั่งให้งูไปหานางอีกทั้งนางยังต้องการจะวางเพลิงเผาแปลงสมุนไพรที่ข้าปลูกขึ้นมาอย่างมิง่ายดายแล้วยังเตรียมจะกระทำการรังแกข่มเหงซินหรูของข้า ในวังหลวงแห่งนี้ข้ามิอาจพึ่งพาอาศัยผู้ใดได้ยิ่งไม่ต้องคาดหวังว่าเสด็จอาจะช่วยเหลือข้า ข้าช่วยตนเองด้วยตนเองก็มีความผิด?”นางมองตาเซียวเยี่ยน “ให้จ้าวเฟยทำลายความทุ่มเทกายใจของข้าให้มอดไหม้แล้วเผาข้าและซินหรูจนกลายเป็นศพสองศพ เสด็จอาจึงจะพอใจใช่หรือไม่?”

        ดูเหมือนนางจะเข้าใจความหมายของเขาผิดไปแล้ว...

        เขาดูเหมือนจะฟังออกถึงความเคียดแค้นของนางด้วยคิดว่าเขากล่าวโทษนางเพราะจ้าวเฟย แต่ต่อให้เป็นเช่นนี้เขาก็คร้านที่จะอธิบาย

        หลินชิงเวยยังคงกล่าวอีกว่า “อ้อ ข้ากระจ่างแจ้งแล้วเสด็จอามาซักไซ้ไล่เรียงความผิดของข้า หรือระหว่างจ้าวเฟยและเสด็จอาก็มีความเกี่ยวข้องกันเช่นกัน?ข้าดูแล้วจ้าวเฟยผู้นั้นแม้จะมิได้มีรูปโฉมงดงามประดุจเทพเซียน แต่ก็ถือได้ว่าไม่เลวเลยทีเดียวเสด็จอาจะชมชอบนางก็เป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้เพียงแต่เสด็จอาคงต้องควบคุมตนเองสักหน่อย จ้าวเฟยเป็นผู้หญิงของฝ่าบาท”

        หลินชิงเวยพูดแล้วก็หัวเราะอย่างเอาเป็นเอาตาย

        เซียวเยี่ยมโมโหจนแทบจะกระอักเลือด “หากเจ้ายังพูดจาส่งเดชอีกเปิ่นหวางคงต้องพิจารณาจริงๆ แล้วว่าควรจะเย็บปากของเจ้า!”