เพียงใจซ่อนรัก

“โครม!” เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ทำให้นคินทร์ที่ยืนเหม่ออยู่ เบิกตากว้าง พลันรีบวิ่งตรงมายังถนน หัวใจของคนหนุ่มแทบหยดเต้น เขารีบวิ่งเข้าไปคว้าร่างเล็กที่นอนจมกองเลือด พร้อมกับเสียงกรีดร้องของรวิพาจะดังออกมาด้วยความตกใจ

“มิตา มิตาฟื้นสิ” นคินทร์พยายามจับร่างเล็กของเธอขึ้นมาเขย่า พลางเลื่อนสายตาไปยังเลือดที่ไหลทะลักออกจากศีรษะเธอไม่หยุด ก่อนพลเมืองดีจะรีบเข้ามาห้ามเขาไว้

“อย่าเขย่าคนเจ็บนะครับ กรุณารอเจ้าหน้าที่ก่อน”

“เธอคือภรรยาของผม” นคินทร์พยายามรั้งตัวเข้าหาร่างเล็กที่นอนจมกองเลือด ก่อนชาวบ้านจะรีบจับร่างเขาไว้ไม่ให้เข้าใกล้รมิตา

“ไม่ได้นะครับ ต้องรอเจ้าหน้าที่เท่านั้น หากคุณทำแบบนี้ภรรยาคุณมีแต่จะได้รับอันตรายมากขึ้นนะครับ” พลเมืองดีจับร่างของนคินทร์ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อย ทว่าเขายังคงยื้อยุด สายตาคมทอดมองตรงไปยังหญิงสาวที่นอนไม่ได้สติกับพื้นถนน เป็นภาพที่ทำให้ชายหนุ่มอย่างนคินทร์ถึงกับทรุดตัวลงนั่ง แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร

“ปล่อยสิวะ” เขาพยายามสะบัดตัวออกจากพลเมืองดี เพื่อวิ่งเข้าไปหาร่างของหญิงสาว แต่ถูกกันไว้ไม่อาจเข้าไปได้ ในใจภาวนาให้เธออย่าจากเขาไป เวลานี้คนเอาแต่ใจรับรู้ถึงความเจ็บปวดที่แท้จริง หัวใจของเขาแทบหลุดออกมากอง ภาพของหญิงสาวที่คอยส่งยิ้มให้เขาในทุกช่วงเวลากำลังหายไป

“จะรอดไหม เลือดเยอะขนาดนี้ไม่น่ารอด” ชาวบ้านที่มุงดูหันไปกระซิบกัน พลันเสียงแตรรถและรถฉุกเฉินรีบวิ่งวุ่นเข้ามาปฐมด้วยความเร่งรีบ เพื่อยื้อชีวิตเธอไว้

หน้าห้องฉุกเฉิน นคินทร์นั่งนิ่งพร้อมกับน้ำตาเอ่อขึ้น เขาแทบไม่สนใจผู้คนที่ผ่านไปมา เฝ้ามองเพียงแต่หมอที่จะออกมารายงานการรักษา รวิพาที่นั่งอยู่ด้านข้างมีอาการเหม่อลอยไม่ต่างกัน เธอได้แต่ภาวนาให้น้องสาวรอดชีวิต แล้วจะรีบพารมิตากลับไปออสเตรเลียทันที

เวลาผ่านไปนับสิบชั่วโมง นคินทร์ยังคงนั่งนิ่งจับจ้องมองตรงไปยังห้องฉุกเฉินไม่ขยับไปไหน ทว่าภายในห้องผ่าตัดนั้นคุณหมอหลายคนพยายามยื้อชีวิตหญิงสาว ไว้อย่างสุดความสามารถ กะโหลกศีรษะของเธอถูกเปิดออกเพื่อทำการรักษา ภายใต้ความตึงเครียดของหมอ ที่ไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดแม้เพียงเล็กน้อย นั่นหมายถึงชีวิตของเธอที่ต้องจบลง

พร้อมกับเสียงของผู้ช่วย รายงานระดับความดันและอัตราการเต้นของหัวใจเป็นระยะ และชีพจรของเธอคล้ายกับค่อย ๆ ลดลงจนหมอต้องหาทางยื้อชีวิตของรมิตาไว้ น้ำตาของเธอยังคงติดอยู่ที่แก้มและไหลลงมา ก่อนพยาบาลด้านนอกจะวิ่งเข้าออกกันวุ่นวาย

“คุณพยาบาลคะ เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ” รวิพารั้งร่างของพยาบาลไว้ได้ ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

“คนไข้หัวใจหยุดเต้นค่ะ” พยาบาลตอบ พร้อมกับเบี่ยงตัวกลับเข้าไปในห้องฉุกเฉินอีกครั้ง ทว่าหัวใจของนคินทร์เวลานี้แทบหยุดหายใจ เขานิ่งเงียบไปพร้อมกับความเจ็บปวดที่ไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้ ชายหนุ่มมองมือตัวเองที่กำลังสั่นเทา แล้วอธิษฐานบอกเธออย่างเงียบ ๆ คล้ายคนไร้หนทาง

“ช่วยกลับมาจับมือพี่เหมือนเดิมจะได้ไหม พี่ขอร้องล่ะ” เขายกมือขึ้นปิดหน้าแล้วปล่อยน้ำตาไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ นคินทร์ไม่อาจทนเห็นเธอจากไป ทั้งที่ภาพรอยยิ้มและเสียงสดใสยังก้องอยู่ในความทรงจำ

ก่อนเสียงฝีเท้าของศิวกรจะรีบเร่งเข้ามา สายตาของชายกลางคนมุ่งตรงไปยังลูกชาย เห็นคราบน้ำตาและรอยแดงบนใบหน้า นับจากจำความได้ศิวกรไม่เคยเห็นนคินทร์มีสภาพเช่นนี้มาก่อน เขาถอนหายใจแล้วค่อย ๆ เดินไปนั่งด้านข้างลูกชายอย่างเงียบ ๆ

“พ่อเชื่อว่ามิตาต้องปลอดภัย”

“คุณพยาบาลบอกว่าหัวใจเธอหยุดเต้น” คำพูดราบเรียบแต่แฝงความเจ็บปวดสาหัสไว้ ทำให้ศิวกรชะงักนิ่ง ในคำพูดของลูกชาย

“มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมมิตาถึงถูกรถชนสาหัสถึงเพียงนั้น” นคินทร์ค่อย ๆ เลื่อนสายตาไปยังรวิพา ที่มีสภาพไม่ต่างจากเขา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความเสียใจ ชายหนุ่มกำมือแน่นด้วยความคับแค้นใจอย่างถึงที่สุด

ทุกคนนั่งรอเวลาที่กำลังผ่านล่วงเลยไปพร้อมภาวนาให้สวรรค์คืนชีวิตแก่รมิตา เข็มนาฬิกาค่อย ๆ ผ่านพ้นเคลื่อนคล้อยไปเรื่อย ๆ จนในที่สุดศิวกรจึงลุกขึ้น แล้วหันกลับมายังลูกชายของเขาด้วยความเป็นห่วง

“เดี๋ยวพ่อไปหาซื้อข้าวกับน้ำมาให้” เขาพูดจบจึงเบี่ยงตัวเดินจากไป ไม่นานนักคุณหมอก็เดินออกมาพร้อมกับพยาบาล เพียงสายตาของนคินทร์เลื่อนไปเห็นเท่านั้น จึงรีบวิ่งเข้าไปหาคุณหมอด้วยท่าทางลนลาน

“ภรรยาของผมเป็นไงบ้างครับ” พร้อมกับเสียงของรวิพาเอ่ยถามตามมาติด ๆ

“น้องสาวฉันเป็นอย่างไรบ้างคะ” คุณหมอเลื่อนสายตามองทั้งสองด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถอนหายใจแล้วเอ่ยบางอย่างขึ้นมา

“ตอนนี้การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี แต่ว่า...” คุณหมอหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทอดสายตามองตรงไปยังชายหนุ่ม

“หมอเสียใจ ที่รักษาเด็กในท้องของคนไข้ไว้ไม่ได้” คำพูดของคุณหมอทำให้นคินทร์แทบล้มทั้งยืน เขานิ่งอึ้งกับคำพูดนั้น

“คุณหมอ หมายความว่า ภรรยาผมท้องงั้นเหรอครับ”

“ถูกต้องแล้วครับ เธอตั้งท้องอ่อน ๆ” คำยืนยันของแพทย์ ทำให้นคินทร์แทบประคองร่างไม่อยู่ เขาเซถลาลงไปนั่งยังเก้าอี้ด้านข้าง พร้อมกับเสียงอื้อดังอยู่ในหัว ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาย

ก่อนรวิพาจะเอ่ยถามบางอย่างออกมา

“ตอนนี้น้องสาวฉันปลอดภัยแล้วใช่ไหมคะ” รวิพาถามถึงอาการน้องสาวเธอด้วยความเป็นห่วง ก่อนที่แพทย์จะนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง

“ตอนนี้ใช่ครับ แต่หมอยังต้องตามดูอาการแทรกซ้อนอื่น ๆ ที่จะตามมาหลังจากการผ่าตัด ยังตอบไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต แพทย์ทั้งหมดพยายามอย่างเต็มที่แล้ว ที่จะรักษาชีวิตเด็ก แต่อาการบาดเจ็บของคนไข้รุนแรงเกินไปที่จะรักษาชีวิตทารกไว้ได้ หมอเสียใจด้วย” คำพูดของแพทย์ ทำให้ชายหนุ่มฟังเงียบ ๆ พร้อมกับน้ำตาไหลลงอาบแก้ม ทอดสายตามองแพทย์ที่เดินหายลับไป ก่อนรวิพาจะหันกลับมายังชายหนุ่ม แล้วฟาดมือใส่หน้าเขาแรง ๆ เพื่อเตือนสติ

“สะใจแล้วใช่ไหมคะ ที่เห็นฉันเสียใจ มิตาเจ็บปางตายแบบนี้ นี่คือสิ่งที่คุณอยากเห็น พอใจหรือยังคะ” รวิพาเอ่ยกับเขา ด้วยน้ำตานองหน้า

“คุณเกลียดแค้นฉัน ที่ฉันทิ้งคุณไปกับพี่โยธิน คุณโกรธที่ฉันหักหลังคุณ ในเมื่อฉันผิดทำไมคุณไม่ลงกับฉัน คุณไปลงกับคนที่ไม่รู้เรื่องอย่างมิตา สะใจคุณหรือยังคะที่เป็นแบบนี้” เขาค่อย ๆ หันหน้าไปยังรวิพา ก่อนจะจำใจปล่อยยิ้มออกมา

“ใช่! ผมสะใจมาก สิ่งที่ผมอยากเห็นคือน้ำตาของคุณ และตอนนี้ผมก็มีความสุขมาก” นคินทร์จับจ้องมองใบหน้าสวยของเธออีกครั้ง พลางกัดฟันพูด สิ่งที่ย้อนแย้งกับอาการของเขาในตอนนี้