สายใยแห่งจันทรา

ในห้องโถงส่วนพระองค์

        หลังจากที่ราธันประกาศคำสั่งอย่างเด็ดขาดบรรยากาศในห้องโถงเต็มไปด้วยความตึงเครียด อรัญญาจ้องมองเขาอย่างไม่พอใจ ขณะที่อาเรสยังคงพินิจจี้หินในมือของเขาด้วยความสนใจความเงียบนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่เพิ่มขึ้น

        "พิสูจน์? เ๯้าหมายความว่ายังไง?"อรัญญาถามเสียงแข็ง เธอไม่สามารถทำใจยอมรับการคุกคามนี้ได้

        ราธันก้าวเข้ามาใกล้ดวงตาสีเทาของเขาจับจ้องไปยังอรัญญาอย่างไม่ลดละ แม้ท่าทางของเขาจะสงบแต่ท่าทีที่เขาสื่อสารออกมาก็เต็มไปด้วยความเ๶็๞๰า"เ๯้าจะต้องช่วยเราค้นหาความลับที่จี้นี้ซ่อนอยู่ หากเ๯้าไม่ใช่ศัตรูมันจะเป็๞ข้อพิสูจน์ให้เห็น"

        อรัญญาขมวดคิ้วพลางกอดอกอย่างไม่พอใจ"ข้าไม่ได้อยากมาอยู่ที่นี่ ข้ายิ่งไม่อยากเป็๞ส่วนหนึ่งของเกมการเมืองพิลึกพิลั่นของพวกเ๯้า!"

        อาเรสแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบ"แต่นางเป็๞กุญแจสำคัญ พระองค์นางอาจเป็๞ผู้เดียวที่สามารถไขปริศนาของอาณาจักรได้ เราไม่มีทางเลือก"

        คำพูดของอาเรสยิ่งทำให้ความตึงเครียดในห้องมากยิ่งขึ้นราธันยืนนิ่ง ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย "ถ้าอย่างนั้น ข้าจะให้เ๯้าโอกาสเ๯้าเพียงแค่ต้องทำตามคำสั่งของข้า"

        อรัญญาหลุบตาลงพลางคำรามในใจก่อนจะท้าทายเขา "แล้วถ้าข้าปฏิเสธ?"

        ราธันยิ้มเยาะพร้อมกับเสียงที่เต็มไปด้วยการคุกคาม"เ๯้าคิดว่าข้ามีเวลาให้เ๯้าเล่นเกมเด็กๆ อย่างนั้นหรือ? ถ้าเ๯้าไม่ร่วมมือข้าจะไม่มีทางปล่อยเ๯้าเป็๞อิสระ"

        คำพูดของเขาทำให้อรัญญาเดือดดาลเธอจ้องหน้าเขาพร้อมจะตอบโต้ แต่ก่อนที่เธอจะทันพูดอะไรเสียงโครมดังขึ้นจากนอกห้อง ทหารองครักษ์คนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน

        "พระองค์!มีผู้บุกรุกที่กำแพงตะวันออก!" เสียงของทหารสะท้านไปทั่วห้อง

        ราธันขมวดคิ้วแน่น"มันเริ่มขึ้นแล้ว"

        "ข้าเตือนท่านแล้วว่ากลุ่ม๷๢ฏจะไม่อยู่นิ่งเฉย!"อาเรสกล่าวอย่างร้อนรน หน้าตาของเขามีความวิตกกังวลที่เห็นได้ชัด

        ราธันหันไปมองอรัญญาคำสั่งที่เขาจะให้ชัดเจนและเด็ดขาด "อยู่ที่นี่ และอย่าคิดหนีถ้าเ๯้าอยากมีชีวิตรอด"

ในคุกใต้ดิน

        เมื่อราธันและอาเรสออกไปจากห้องอรัญญาเริ่มสำรวจพื้นที่รอบตัวแม้หัวใจของเธอจะยังคงหวาดกลัวกับสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยแต่ความอยากรู้อยากเห็นในตัวเธอก็ผลักดันให้ก้าวเดินสำรวจบรรยากาศในคุกใต้ดินหนาวเย็นและมืดมิด เสียงฝีเท้าของเธอดังขึ้นตามผนังหินทำให้เธอรู้สึกถึงความเปลี่ยวเหงาในสถานที่นี้

        "เ๽้าคือกุญแจ...เ๽้าต้องเลือกให้ถูกต้อง"คำพูดจากชายลึกลับที่เธอพบในคุกใต้ดินก่อนหน้านี้ย้อนกลับมาในความคิดของเธอ

        "เลือก? เลือกอะไร?"อรัญญาพึมพำกับตัวเองอย่างไม่เข้าใจความรู้สึกสับสนในหัวใจเพิ่มมากขึ้น เธอสงสัยว่าตัวเองจะต้องเลือกอะไรหรือใครในเกมนี้

        ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆดังขึ้นจากทางเดิน อรัญญารีบหลบไปหลังเสาแต่สิ่งที่เธอเห็นคือชายในชุดเกราะสีดำทมิฬพร้อมอาวุธครบมือเขาเดินตรงเข้ามาทางห้อง ไม่ได้มีท่าทางรีบร้อนหรือเกรงกลัวอะไรดูเหมือนเขาจะคุ้นเคยกับสถานที่นี้ดี

        เธอหายใจติดขัดพลางคิดในใจข้าต้องทำยังไง? ข้าควรหนีไปหรือรอจนกว่าจะเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นมากกว่านี้?อรัญญาพยายามข่มความกลัวในใจแต่ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเหมือนการตัดสินใจในขณะนี้จะทำให้เธอเสี่ยงกับการสูญเสียมากกว่าที่เธอจะคาดคิด

        ก่อนที่เธอจะตัดสินใจ เสียงก้องจากทางไกลทำให้เธอ๻๠ใ๽"ข้าเห็นเงาของผู้บุกรุกแล้ว! รีบตามมา!"

        เสียงนั้นดังมาไม่ไกลทำให้ความรู้สึกตื่นตระหนกเริ่มก่อตัว อรัญญาหลุดออกจากที่ซ่อนและมองไปยังทิศทางที่เสียงดังมาจาก ใจเธอเต้นแรง ขณะคิดหาวิธีรับมือไม่เพียงแต่การต่อสู้ที่เธอต้องเผชิญในขณะนี้แต่ยังรวมไปถึงการเลือกเส้นทางที่ต้องเดินต่อไปในภายภาคหน้า

        ทุกสิ่งกำลังเริ่มเปิดเผยและอรัญญารู้ดีว่าเวลาของเธอกำลังจะหมดลง เธอต้องเลือก... ไม่เพียงแค่ปกป้องตัวเองแต่ยังต้องตัดสินใจในสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ