ภูมินเดินเข้ามาในระหว่างที่แม่กับลูกกำลังคุยกัน ทำให้บทสนทนาในตอนนั้นต้องถูกขั้นกลางไว้เพราะมีคนแปลกหน้าเข้ามาแทรก
"อ้าว! คุณภู ลืมอะไรรึป่าวคะ?"
"อ๋อเปล่าครับ เอ่อ..ขอโทษนะจ้ะหนู เมื่อกี้หนูบอกว่ามีคนในบ้านอัครบดีจะขับรถชนหนูงั้นหรอ?"
"ก็ไม่ถึงกับชนหรอกค่ะ แต่เขาทำให้หนูใ จนกล้องถ่ายภาพของหนูตกแตกเสียหายแบบที่เห็นนี่ล่ะค่ะ แถมยังมาปากเสียใส่คนอื่นเค้าอีก" ภูมินรู้ได้ทันทีว่าคนที่น้ำมนต์พูดถึงนั้นคือปอร์โต้ลูกชายสุดแสบของเขานั่นเอง ช่อแก้วที่จำหน้าของภูมินได้รีบสะกิดน้ำมนต์รัว เพื่อให้เธอหยุดพูดแล้วดึงลากเธอออกมาจากตรงนั้น
"นี่ยังไม่รวม..อุ่บ!!อะไรแก้ว?"
"พอได้แล้ว ไม่เห็นหรอว่าคนตรงหน้าคือใคร?"
"ใคร?"
"ก็นี่แหละคุณภูมิน เ้าของคฤหาสน์อัครบดีที่มนต์เพิ่งจะไปถ่ายรูปบ้านเค้ามาไงล่ะ!!" น้ำมนต์ตาเบิกโพรง พร้อมกับหันไปมองหน้าของภูมินอย่างใ เพราะเธอเพิ่งจะพูดถึงบ้านของเขาในทางที่ไม่ดีไปเมื่อสักครู่…แต่แล้วก็มีอะไรบางอย่างทำให้เธอนึกแผนการออก ซึ่งเธอนั้นจำเป็จะต้องใช้เขาเป็กุญเเจหลักนั่นเอง…น้ำมนต์เดินกลับมาและพูดถึงเื่ที่เกิดขึ้นอีก..แต่คราวนี้เธอใส่ไข่เข้าไปเยอะมาก
"ใช่ค่ะ..เขากำลังจะขับรถชนหนูยังไม่พอ แถมเขายังเปิดประตูรถลงมาจะทำร้ายหนูอีกนะคะ แต่โชคดีที่ว่าเพื่อนสนิทหนูช่วยหนูไว้ทัน หนูก็เลยไม่เป็อะไรค่ะ"
"น้ำมนต์!!"
"เงียบเถอะน่ะ เดี๋ยวมนต์จัดการเอง"
"เอ่อ..ลุงต้องขอโทษแทนลูก เอ้ย!!ลุงต้องขอโทษแทนคนในบ้านของลุงด้วยนะ เอาเป็ว่า..ลุงจะรับผิดชอบเื่กล้องของหนูเอง มันราคาเท่าไหร่ล่ะ"
"เื่กล้องมันไม่สำคัญหรอกค่ะ แต่หนูมีอีกเื่นึงที่อยากจะขอจากคุณลุง เเต่หนูก็ไม่เเน่ใจว่าคุณลุงจะอนุญาตไหมนะคะ เพราะถ้าไม่..หนูก็จะเอาเื่นี้ไปบอกกับ…"
"น้ำมนต์..อย่าเสียมารยาทสิลูก"
"ได้!!..หนูจะขออะไรล่ะ?"
"หนูอยากจะขอ เข้าไปถ่ายรูปในบ้านของคุณลุง จะได้ไหมคะ?"
"น้ำมนต์!!..โดนมาขนาดนั้นแล้วยังจะไปที่นั่นอีกหรอ?" ช่อแก้วกระซิบกระซาบด้วยน้ำเสียงที่ตื่นตระหนก
"ก็มนต์ยังไม่ได้รูปที่ถูกใจนี่นา" น้ำมนต์กระซิบตอบกลับช่อแก้วก่อนจะหันมายิ้มให้กับภูมิน ที่กำลังยืนลังเลอยู่ว่าถ้าเขาปล่อยให้เธอเข้าไปในบ้าน มันจะมีผลอะไรกับลูกสาวและลูกชายของเขาหรือไม่นั่นเอง
"คุณลุงไม่ต้องรีบตัดสินใจก็ได้นะคะ เเต่ว่าข่าวนี้อาจจะทำให้คุณลุงดังกว่าเดิมก็ได้นะคะ"
"ตกลง..แล้วหนูจะไปวันไหนล่ะ?"
"วันนี้คงจะไม่ทันเพราะจะเย็นแล้ว งั้นเอาเป็พรุ่งนี้เช้าละกันนะคะ"
"ตกลง..งั้นผมขอเชิญคุณมินตราไปเที่ยวบ้านผมด้วยนะครับ?" ภูมินเบี่ยงประเด็นไปเชิญชวนมินตรา นี่จึงเข้าทางของเขาพอดี..เพราะเขาเองก็ได้ประโยชน์เกี่ยวกับเื่นี้ด้วย ภูมินจึงไม่รู้เสียหายอะไร อีกอย่างน้ำมนต์ก็แค่อยากจะเข้าไปถ่ายรูปในบ้านเท่านั้นไม่มีอะไรหนักหนาเลย น้ำมนต์แอบเห็นสายตาของภูมินที่จ้องมองแม่ของเธอแล้ว ก็รู้ได้ทันทีว่าภูมินจะต้องแอบปิ้งปั๊งแม่ของเธอแน่ๆ…ทุกอย่างเข้าแผนถ้าเป็ไปตามนี้ น้ำมนต์ก็มีสิทธิ์ที่จะไปบ้านหลังนั้นได้เรื่อยๆนั่นเอง
"ไปนะคะแม่ ดีซะอีกจะได้ไปเปิดหูเปิดตาและอีกอย่างคุณภูมินเ้าของบ้านเขาเป็คนชวนเลยนะ แม่จะเสียมารยาทกับคุณภูมินหรอคะ"
"หยุดเลย..ลูกคนนี้ปากร้ายจริงเชียว"
"นะครับคุณมินตรา ถือว่าแวะไปเที่ยวบ้านผมบ้าง เพราะผมเองก็แวะมากินขนมบ้านของคุณมินบ่อยแล้ว ให้โอกาสผมได้ต้อนรับคุณบ้างนะครับ"
"นะแม่นะ…"
"ก็ได้ค่ะ..ฉันจะไป..ขอบคุณนะคะที่ชวน"
"เย้!..งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เจอกันนะคะคุณลุง"
"จ้า..ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมกลับก่อนนะครับ พอดีมีธุระต่อ"
"ค่ะ โชคดีค่ะ" มินตรายิ้มตอบภูมินก่อนจะหันไปปรามลูกที่กำลังะโโลดเต้นด้วยความดีใจ เพราะเธอกำลังจะมีโอกาสไปเยี่ยมชมสถานที่ ที่เธอเรียกมันว่า์บนดินอีกครั้ง ในทางกลับกันภูมินก็แอบดีใจไม่น้อยที่รู้ว่าพรุ่งนี้ คนที่เขาแอบชอบจะแวะไปเที่ยวที่บ้านของเขา ภูมินต้องรีบกลับบ้านไปจัดการอะไรบางอย่างให้เรียบร้อยก่อนที่มินตราจะเดินทางไปถึงบ้านเขาในวันพรุ่งนี้….
"member lounge(บัตรสมาชิกเที่ยว) ย่านเอกมัย!…อะไรเนี้ยพ่อ! เอามาให้ผมทำไม?"
"นั่นน่ะสิคะ..มาถึงก็โยนให้เลย ว้ายนี่มัน!! gift voucher shopping(บัตรกำนัล) 100,000 บาท คุณพ่อให้ตี้หรอคะ? ดีอ่ะ!!มันเริศมาก ขอบคุณนะคะคุณพ่อ"
"ใช่..พรุ่งนี้ที่บ้านของเราจะมีแขก ฉันไม่อยากให้พวกแกอยู่รบกวน"
"ใช่ป่าว!!..ใช่เเขกรึป่าว!!..ดูท่าทางจะสำคัญเกินแขกคนอื่นนะเนี่ย มีอะไรหรือเปล่าพ่อ?"
"นี่แกจะสงสัยอะไรนักหนา คุณพ่อบอกว่ามีแขกก็คือแขกสิ ถามมากถามมาย ถามอยู่นั้นแหละ แกเป็เ้าหน้าที่ทะเบียนราษฎร์หรือไง ถามประวัติอยู่ได้!!"
"ก็ผมไม่ได้หน้าเงินเหมือนพี่นี่นา"
"พอเลยทั้งสองคน หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ไอ้โต้..วันนี้แกไปทำเื่อะไรมา ไหนลองเล่าให้ฉันฟังซิ?"
"ทำอะไร?..อ๋อ..วันนี้ผมไปโรงเรียนมาเหมือนทุกวันนั่นแหละ แต่วันนี้พิเศษหน่อยเพราะผมมีนี่!!..มันชื่อว่าคิงคอง ผมเก็บมันได้จากถังขยะหน้าโรงเรียนและผมก็จะเลี้ยงมัน"
"บ็อกๆๆ บ๊อกๆๆ บ๊อกๆๆ
"ฉันว่าแกเลี้ยงมันได้ไม่ถึงเดือนหรอก แต่เดี๋ยวก็ต้องหักคอมันกิน เชื่อฉันสิ!! คนใจร้อนอย่างแกอยู่กับอะไรน่ารักๆแบบนี้ไม่ได้นานหรอก"
"มันเื่ของผมน่ะ พี่ไม่ต้องยุ่ง"
"ไอ้โต้!!!...นี่แกหาว่าฉันเผือกหรอย่ะ!! ไอ้น้อง…!!!"
"ฉันบอกให้พวกแกพอ!!..เมื่อไหร่พวกแกจะคุยกันดีๆได้บ้างและเื่ที่ฉัน้าจะรู้ก็ไม่ใช่เื่หมาตัวนี้ แต่เป็เื่ที่แกเกือบจะขับรถชนเด็กผู้หญิงที่หน้าบ้าน แกรู้ไหมว่าถ้าข่าวเื่นี้หลุดออกไปแล้วอะไรจะเกิดขึ้น!"
"แต่เื่นั้นผมไม่ผิดนะพ่อ ยัยนั่นวิ่งเข้ามาขวางหน้ารถผมเองและนี่มันก็ประตูรั้วทางเข้าบ้านเรา ยัยนั่นต่างหากล่ะที่ทำตัวแปลกๆเอากล้องมาถ่ายรูปบ้านเราด้วยนะ สงสัยจะเป็นักข่าวแน่ๆ คงแอบมาส่องว่าพี่ตี้จะหิ้วผู้ชายคนไหนกลับมาบ้านอีกแน่ๆ"
"ไอ้โต้..แกอย่าเริ่มนะ!!"
"ผมหยอก!!!" ปอร์โต้ทำเสียงขี้เล่นพร้อมกับหันไปเอามือหยิกแก้มพี่สาวเป็เชิงหยอกล้อ..ตามประสาพี่กับน้อง
"จะผิดหรือไม่ผิดแกก็ไม่ควรทำ หวังว่าหลังจากนี้ฉันจะไม่ได้ยินเื่แบบนี้อีก ส่วนเื่งานคืนนี้ยกเลิกไปก่อน ฉันมีธุระด่วนที่จะต้องไปทำ อ่อ..ปาร์ตี้..หลังจากนี้สั่งให้แม่บ้านทำความสะอาดบ้าน ทุกซอกทุกมุมอย่าให้มีส่วนไหนสกปรกเข้าใจไหม"
"ได้ค่ะพ่อ..เสร็จจากนั้นแล้วตี้ไปเที่ยวนะคะ"
"ถ้าทุกอย่างเสร็จ พวกแกจะไปไหนก็ไป"
"เย้!..ขอบคุณค่ะพ่อ" ภูมินเดินขึ้นบ้านไปอย่างไม่สนใจ การทำความสะอาดบ้านครั้งยิ่งใหญ่และกะทันหันขนาดนี้ มันทำให้ปอร์โต้เริ่มสงสัยในตัวแขกคนสำคัญของภูมินเข้าให้แล้ว และเขาก็ต้องรู้ให้ได้ว่า แขกคนสำคัญที่กำลังจะมาเยือนในวันพรุ่งนี้นั้นเป็ใคร…