“นี่เ้าวิตถารใส่นี่ไว้ พันไว้รอบเอวแบบนี้ ปกปิดส่วนล่างของเ้าไว้สักหน่อยเถอะ”
เซียนอินฉีกชายเสื้อผ้าของนางเองออกมาบางส่วนผูกรวมกันเป็ผืนและสวมใส่ให้กับเด็กหนุ่ม เพื่อปกปิดร่างกายส่วนล่าง
“เฮ้ออค่อยดูได้ขึ้นมาหน่อย”
“....”เด็กหนุ่มยังคงมองหญิงสาวด้วยท่าทีสงสัย
เมื่อจัดการกับปัญหาเฉพาะหน้าลงได้เซียนอิน ก็นำพาเด็กหนุ่มกลับไปยังเมืองที่นางจากมา โดยที่เด็กหนุ่มลึกลับผู้นี้ก็ไม่ได้ต่อต้านใด ๆ
ณ เมืองประกายเงิน ทางตอนใต้ของดาวเคราะห์
“ซีเอ่อเ้าได้รายงานผู้าุโของสำนักหรือยัง”
“เหล่าผู้าุโของสำนักรับทราบเื่แล้วศิษย์พี่อี้จือ แต่เหล่าผู้าุโ ไม่ได้สนใจอะไรนัก เพียงแค่รับเื่ไว้เท่านั้นไม่ได้สั่งการอะไรเป็พิเศษ”
“อืมมมข้าเข้าใจ อย่างไรเสีย พื้นที่ป่าผืนนี้ก็ไม่ได้อยู่ในการดูแลของพวกเรา ช่างเถอะเหล่าผู้าุโคงไม่คิดว่าจะมีเหตุอันใดที่อันตรายต่อเมืองและสำนักล่ะมั้ง ว่าแต่แล้ว เซียนอิน ล่ะ นางกลับมาหลังเ้าไม่นานนะ นางอยู่ที่ใดกัน” อี้จือ ถามซีเอ่อด้วยท่าทีกระวนกระวาย
“อ่าวศิษย์พี่ ข้าเข้าใจว่านางกลับมาพร้อมกับท่าน ซึ่งข้ายังไม่เห็นนางกลับมาที่สำนักนะ”
“เ้าว่าอย่างไรนางยังไม่กลับมารึ” อี้จือเริ่มใช้วาจาที่เสียงดังมากขึ้น แสดงให้เห็นถึงความเป็กังวล
“นี่ก็ใกล้มืดแล้วหรือว่าจะมีเื่อันใดเกิดขึ้นกับนาง” ซีเอ่อเอ่ยอย่างตระหนกเช่นกัน
“เ้าอยู่ที่นี่รอเซียนอินข้าจะกลับไปหานางเอง”
หลังเอ่ยจบอี้จือ ก็เร่งฝีเท้ามุ่งหน้าไปยังป่าที่จากมา แต่ยังไม่ทันได้ออกจากเมืองก็ได้ยินเสียงเรียกจากข้ารับใช้ส่วนตัวนางหนึ่งจากด้านหลังที่วิ่งมาหาด้วยท่าทางเร่งรีบ
“คุณชายอี้จือท่านหญิงเซียนอิน ให้ข้ามาบอกท่านว่า ไม่ต้องเป็ห่วง นางนางได้กลับมายังเมืองแล้ว และตอนนี้ได้อยู่ที่ ตำหนักเ้าเมืองแล้ว”
“อย่างนั้นรึแต่ไหน ซีเอ่อ บอกข้าว่าไม่เห็นนางเข้ามาจากประตูเมืองแล้วนางกลับมายังเมืองเมื่อไหร่และอย่างไรกัน” อี้จือเอ่ยถามข้ารับใช้ส่วนตัวของเซียนอิน ด้วยท่าทีสงสัยและไม่เชื่อถือ
“ข้าก็ไม่ทราบเ้าค่ะข้าเพียงนำสารจากท่านหญิงมาบอกแก่ท่านเพียงเท่านั้น ต้องขออภัยคุณชายด้วยเ้าค่ะ”ข้ารับใช้สาว เอ่ยด้วยท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย
“เช่นนั้นข้าจะไปหานาง และถามนางด้วยตนเอง”
“มะมะ ไม่ได้เ้าค่ะ นายหญิงมีคำสั่งห้ามไม่ให้คนนอกเข้าเขตตำหนักของตระกูลเป็อันขาดนอกจากได้รับการอนุญาติจากนางหรือท่านเ้าเมืองเพียงสองคนเท่านั้น เ้าค่ะ”
“ข้าเป็ถึงคู่หมั้นของนางข้าไม่ใช่คนนอก ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้ ใครก็ขวางข้าไม่ได้” อี้จือเริ่มไม่สบอารมณ์และเอ่ยด้วยวาจาที่ดังขึ้นและแข็งกร้าว จากนั้นจึงไม่สนใจ ข้ารับใช้อีกต่อไปมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เ้าเมืองทันที
ตำหนักเ้าเมืองภายในห้องลับของตระกูลห้องหนึ่ง ปรากฏชายสูงอายุคนหนึ่งอายุราว ๆ 60 -70 ปี และหญิงสาวใบหน้างดงามรูปร่างอ่อนช้อยกำลังถกเถียงกันอยู่ส่วนห้องข้าง ๆไม่ไกลกันนักก็พบ เด็กหนุ่มท่าทางประหลาด เดินไปมาภายในห้องด้วยความสนใจใคร่รู้
“เซียนอินเ้าแน่ใจนะว่าเ้าเด็กหนุ่มนี่มีระดับพลังอยู่ในระดับสูงขั้นสูง เป็อย่างน้อยข้าััไม่ได้ถึงพลังจากตัวเขาเลย” หวังต้าเจิง ซึ่งเป็เ้าเมืองประกายเงิน เอ่ยถามเซียนอินผู้เป็บุตรีเพียงคนเดียวของเขาด้วยท่าทีสงสัยและไม่ค่อยจะเชื่อนางนัก
“ท่านพ่อก็อย่างที่ข้าได้เล่าให้ท่านฟังเมื่อสักครู่ทุกอย่างที่ข้าพูดเป็ความจริงทั้งสิ้น และข้าก็เกือบที่จะเอาชีวิตไม่รอดจริง ๆ”
“ข้าย่อมต้องเชื่อเ้าอยู่แล้วแต่เื่ที่เ้ากล่าวออกมา มันน่าเหลือเชื่อจนเกินไปหากใครได้ยินเข้าคงจะกลายเป็เื่ล้อเลียนที่เอาไว้พูดคุยเพื่อความสนุกปากเพียงเท่านั้นเช่นนั้น เ้าได้บอกใครหรือยังเกี่ยวกับเ้าหนุ่มนี่”
“ข้ายังไม่ได้บอกใครข้ารู้ว่านี่เป็เื่ใหญ่ ข้าถึงต้องใช้ทางลับของตะกูลเพื่อกลับเข้ามาที่คฤหาสเพื่อหลีกเลี่ยงการพบป่ะผู้คน แล้วจึงมาหาท่านเป็คนแรกนี่อย่างไร”
“นี่เ้าเสียสติไปแล้วหรือทางเข้าออกลับของตระกูล มีไว้ใช้ในกรณี ที่มีเื่คอขาดบาดตายที่ส่งผลกระทบถึงการสูญสิ้นของตระกูลเท่านั้น หากมีใครพบเห็นเ้าระหว่างนั้น และยิ่งเป็ศัตรูของเราด้วยจะทำอย่างไร และเ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าเ้าหนุ่มนี่จะไม่ใช่สายสืบของพวกมัน”
“ข้าเข้าใจในสิ่งที่ท่านพ่อกังวล แต่ข้าคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เขาเป็คนที่ไม่เข้าใจภาษามนุษย์อย่างสิ้นเชิงดูเหมือนเด็กทารกที่อยู่ในร่างของเด็กหนุ่มอย่างไรอย่างนั้นและที่สำคัญด้วยระดับพลังที่เขาได้แสดงให้ข้าเห็นกับตาหากเขา้าที่จะสังหารข้า หรือใช้ข้าจากการควบคุมจิตใจย่อมทำได้ไม่ยากเย็นนักข้าจึงมั่นใจว่า เขาไม่ได้มีเจตนาร้ายและยังไม่มีจุดหมายปลายทางถึงได้มากับข้าถึงที่นี่ ดังนั้นแล้วถึงแม้ว่าเรายังไม่ทราบถึงที่มาของเขา แต่จากสิ่งที่ข้าได้อธิบายไปเมื่อครู่ เขาจะมีประโยชน์กับเราอย่างมากหากเราสามารถทำให้เขาอยู่กับเราได้” เซียนอิน พยายามอธิบายกับ หวังต้าเจิงผู้เป็บิดา
“เอาล่ะๆข้าก็พอเข้าใจความคิดเ้าอยู่ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว เ้าจงรับผิดชอบหน้าที่ในการดูแลเ้าหนุ่มนี่ด้วยตัวเองและอย่าได้ทำให้ใครรู้ว่า เ้าเด็กนี่มีพลังอยู่ในระดับสูงเป็อันขาดไม่ว่ากับใครก็ตาม ไม่เช่นนั้นอาจมีผลกระทบใหญ่หลวงต่อพวกเราทั้งหมดได้”
“รับคำสั่งท่านพ่อข้าเองก็ตั้งใจเช่นนั้นอยู่แล้ว โปรดวางใจ” เซียนอินเอ่ยตอบบิดาอย่างหนักแน่น
“น้องหญิงเ้าอยู่ที่นี่หรือไม่ ข้าอี้จือ ้าพบเ้า” การหารือของสองพ่อลูกยังไม่ทันจะเสร็จสิ้นดีเสียงเรียกของผู้ที่ไม่ได้รับเชิญดังขึ้นจากภายนอกตำหนัก
“เ้ามีธุระอะไรกับธิดาของข้าอย่างนั้นรึอี้จือ” เ้าเมืองต้าเจิง ออกมารับหน้า เพื่อให้บุตรีของเขาได้จัดการเื่ของเด็กหนุ่มประหลาดนั่นก่อนเพราะหากใครมาเจอเข้าตอนนี้คงเป็เื่ไม่ดีนัก
“ข้าเพียง้าทราบถึงความปลอดภัยของนางเพราะเมื่อตอนเราไปสำรวจจุดที่อุกบาตตก ข้าได้ให้ซีเอ่อกลับมาก่อนและให้เซียนอินตามไปไม่ช้าจากนั้นมากนัก แต่ซีเอ่อกลับไม่พบเห็นนางเมื่อข้ากลับมาแล้วตอนแรกข้าตั้งใจจะกลับไปหานางที่เขตป่านอกเมือง แต่ได้รับข้อความจากสาวใช้จึงรีบมาที่นี่ ท่านให้ข้าได้พบกับนางได้หรือไม่”
“เช่นนั้นรึซีเอ่ออาจจะไม่ทันได้สังเกตุเห็น ณ เวลาที่นางกลับมาที่เมือง เ้าไม่ต้องเป็ห่วง ตอนนี้นางปลอดภัยดีแต่เ้า ผู้เป็คู่หมั้นหมายของนาง เหตุใดจึงปล่อยให้นางกลับมาเพียงลำพัง เ้าเองก็รู้ว่าป่านั่นเต็มไปด้วยสัตว์อสูรนี่คือสิ่งที่คุณชายอย่างเ้าปฏิบัติกับผู้เป็คู่หมั้นรึ”
เ้าเมืองต้าเจิงเอ่ยอย่างกระอักกระอวนในประโยคแรก แต่ก็พลันเปลี่ยนเื่โดยการใช้ความสะเพร่าของอี้จือเพื่อทำให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกลายเป็ความผิดของเขา
“ท่านเ้าเมืองเื่นั้นข้าต้องขออภัยท่านและน้องหญิงเป็อย่างยิ่ง ข้าเห็นว่าระยะทางจากจุดที่แยกกันกับเมืองนั้นเป็เพียงระยะทางสั้น ๆ และด้วย...”
“พอแล้วไม่ต้องอธิบายอะไรอีก เอาเป็ว่าครั้งนี้ข้าไม่ถือสาหาความอะไรเ้าแต่หากเ้ากระทำการใดที่ทำให้ลูกสาวข้าต้องเป็อันตรายแล้วละก็ข้าจะไม่ปล่อยเ้าไว้ เอาเป็ว่าเ้ารู้ว่านางปลอดภัยดีก็น่าจะเพียงพอแล้วและนี่ก็ค่ำมืดแล้ว เ้ากลับไปเถอะ อ้อ แล้วก็ระหว่างนี้จนกว่าจะถึงวันแต่งของเ้าทั้งสองข้าจะยังไม่ให้นางได้มาเจอเ้ารวมถึงผู้คนอื่น ๆ และเ้าก็ไม่ต้องมาหานางเพราะข้าจะเริ่มถ่ายทอดพลังของตระกูลในขั้นต่อไปให้กับนางแล้ว” เ้าเมืองต้าเจิงพยายามชักแม่น้ำทั้งห้า สรรหาเหตุผลที่ดูไม่ค่อยจะฟังขึ้นเท่าไหร่บอกกล่าวกับอี้จือ
“ท่านว่าอย่างไรนะกว่าจะถึงวันแต่งก็อีกกว่า 5 ปี ท่านจะไม่ให้ข้าเจอนางเลยอย่างนั้นหรือท่านจะไม่ใจร้ายใจดำกับข้าไปหน่อยหรืออย่างไรกัน ถึงแม้ว่าการหมั้นหมายในครั้งนี้ในตอนแรกจะมีจุดประสงค์ทางการเมืองก็ตามแต่เมื่อเวลาผ่านไป จนถึงตอนนี้ข้าเองก็เริ่มชอบพอนางอยู่ไม่น้อยอย่างน้อยก็ให้ข้าได้พบเจอนางบ้าง”
“เช่นนั้นก็ได้ แต่ข้าไม่รับปากเ้า ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ของนาง ว่าจะสามารถพบเ้าได้หรือไม่เพราะกระบวนการถ่ายทอดพลังเป็อะไรที่สุ่มเสี่ยง หากผิดพลาดเพียงเล็กน้อยก็อาจทำให้พิกลพิการได้ เ้าเองก็เข้าใจดี เอาเป็ว่าข้าจะพิจารณาตามความเหมาะสมก็แล้วกันเอาล่ะ เ้ากลับไปได้แล้ว”
“เช่นนั้นข้าก็ขอตัวลาไม่รบกวนท่านแล้ว”
“เฮ้อออในที่สุดก็ไปได้สักทีทีนี้จะทำอย่างไรกับปัญหาที่เ้าลูกสาวตัวแสบนี้ก่อไว้ดีล่ะเนี่ย น่าปวดหัวยิ่งนักเซียนเอ๋อ ข้าอยากให้เ้ายังอยู่ข้างกายข้าเหลือเกิน หากเป็เ้าคงจะจัดการปัญหาเหล่านี้ได้อย่างง่ายดาย”
เ้าเมืองต้าเจิง เมื่อตอนที่อยู่กับ อี้จือ นั้นท่าทางสง่าผ่าเผย องอาจ สมกับหน้าตาของเ้าเมืองแต่เมื่ออยู่ตัวคนเดียวกลับแสดงอาการตื่นตระหนกเหงื่อที่พยายามอย่างมากในการระงับไม่ให้ไหลออกมา บัดนี้ก็ผุดออกมาเต็มใบหน้าและแผ่นหลังบุคลิกที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิงระหว่างเบื้องหน้าและเื้ันี้ก็คงจะมีเพียงแต่ เซียนอิน และเซียนเอ๋อ ภรรยาผู้ล่วงลับของเขา ...
5K
