ฉู่ลี่ทำทุกกระบวนท่าที่คิดว่าสามีของนางจะพึงพอใจ จนเขาร้องครางเสียงต่ำหลายครา นางเรียนรู้เื่เหล่านี้จากตำราวิชาแพทย์ของอาจารย์นางที่ซุกซ่อนไว้ มันสอนถึงจุดสุดยอดของความใคร่ว่าอยู่ตรงใดบ้างที่ทำให้ชายหญิงมีความสุข รวมถึงจุดอ่อนไหวในร่างกาย ทำให้นางสามารถทำให้สามีหลงใหลจนไปไหนไม่รอด เขาไม่ต่างกับบุรุษในกำมือนางเลย ั้แ่ครั้งแรกที่หลับนอนกัน นางก็ทำให้เขาเสร็จสมไปหลายครา
แม้เขาเรี่ยวแรงดีแต่ไร้การโอ้โลมใดๆ ยามมีสัมพันธ์กัน เขามักทำตัวแข็งทื่อเช่นบุรุษทั่วไปที่ปฏิบัติกับสตรี นางจึงทำให้เขาเรียนรู้ศิลปะแห่งการร่วมรักกับนางด้วยการเริ่มก่อนเช่นนี้
เป็เวลา 10 ปีแล้วที่เขาอยู่ร่วมกับนางแต่ไม่เคยคิดเบื่อที่จะหลับนอนกับนางสักครา อยู่มุมใดห้องใดเขาล้วน้าเสพสมกับนางทั้งนั้น
จนเมื่อนางมีบุตรให้เขาจึงได้เพลาเื่เหล่านี้ไปบ้าง จากที่เคยหลับนอนกันทุกวัน บางครา 3 วัน 3 คืนแทบไม่ทำสิ่งใดเพราะอยู่กันลำพัง 2 คน ยามเมื่อหนีตามกันมาใหม่ๆ ทุกอย่างมันสดใหม่ไปหมด แต่พอมีบุตรสาวแล้วต่างคนต่างเหนื่อยล้าจากการสลับกันดูแลเด็ก หากวันใดเขา้า นางจะยินยอมทำตามแต่ไม่ปรนนิบัติเขามากมายนัก แต่วันใดเป็นางที่เป็ฝ่ายเรียกร้องจากเขา นางจะทำให้เขามีความสุขจนถึงเช้าแทบทุกครา เขาเองศิโรราบแก่นางเสมอยามเมื่ออยู่บนเตียง นางจึงต้องใช้ไม้นี้เพียงเปิดปากเขาถึงสิ่งที่เขาปิดบังนางอยู่ วันนี้นางต้องรู้ให้ได้ว่ามีเื่ใดที่ทำให้เขาต้องปกปิดนางกันแน่
“ท่านจะบอกข้าได้หรือยังว่ามีเื่ใดในใจ?”
เมื่อนางเล้าโลมเขาจนเขาอยากทำเื่สนิทสนมบนเตียงมากขึ้นอีก นางก็ไม่ยินยอมแล้ว หากเขาไม่ยอมเอ่ยปากก็จะปล่อยให้ค้างอยู่เช่นนั้นต่อไป
ซินกวงที่กำลังมีความสุขจากสิ่งที่ภรรยาทำให้เคลิบเคลิ้มอยู่นาน แล้วอยู่ดีๆ กลับหยุดกะทันหัน ทำให้เขางุนงงไปพอสมควร
“เ้าเป็อะไรไป! ไหนบอกว่าจะทำให้ข้าพอใจก่อนไม่ใช่รึ!?”
“ก่อนหน้านี้ท่านก็บอกให้ข้าตรวจชีพจรตนเอง แต่พอตกค่ำ ท่านแทบไม่ให้ข้าแตะชีพจรของท่านเลย พอมาครานี้บอกให้ข้าทำให้ท่านพึงพอใจแล้วจะบอก ท่านคิดว่าข้าควรจะหลงเชื่อท่านอีกดีหรือไม่ ข้าไม่ใช่สตรีโง่งมที่ยอมให้บุรุษหลอกลวงครั้งแล้วครั้งเล่านะเ้าคะ หากท่านไม่ยอมเอ่ยปาก ข้าก็จะไม่ปรนนิบัติท่านแล้ว ปล่อยให้ท่านอารมณ์ค้างอยู่เช่นนี้ไปทั้งคืนเลย”
ซินกวงได้ยินคำของภรรยาก็ทำตัวไม่ถูก ตอนนี้ร่างของเขาเปลือยเปล่าอยู่บนเตียง ส่วนล่างของเขากำลังชี้โด่พร้อมใช้งานเต็มที่ แต่ภรรยาของเขากลับไม่ร่วมมือแล้ว นางนั่งกอดอกอยู่ข้างๆ และเริ่มสวมเสื้อผ้ากลับคืนแล้ว นี่เขาจะต้องอารมณ์ค้างก่อนจะตายจากนางไปในอีกไม่กี่วันอย่างนั้นหรือ? แล้วหลังจากวันนี้นางจะยังปรนนิบัติเขาอีกหรือไม่? หากวันนี้ยังเป็เช่นนี้
เขาต้องบอกความจริงกับนางแล้วอย่างนั้นหรือ? ...
“ข้าบอกเ้าก็ได้ แต่เ้าห้ามบอกซินอี๋นะ นางยังเด็กนัก ข้าไม่อยากให้นางเสียใจ ให้นางรู้วันที่ข้าจะจากไปก็พอ”
ฉู่ลี่ได้ยินว่าสามีจะจากไปก็สับสนกับคำพูดนี้ เขาจะจากไปไหน? จะไปที่ใดกัน? หรือวันนี้นางทำให้เขาไม่พอใจอย่างนั้นหรือ?
“ท่านจะไปไหนเ้าคะ เหตุใดพูดเช่นนี้”
“ข้าจะเล่าให้ฟังเดี๋ยวนี้แหละ ใจเย็นๆ เ้าเองก็อย่าใหรือเสียใจ เข้าใจหรือไม่ เอาเป็ว่าข้าจะใช้เวลาที่เหลือนี้กับเ้าให้ดีที่สุดนับจากนี้”
ฉู่ลี่ได้ยินเช่นนี้ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเขาคงไม่ใช่แค่จากไปไกลแน่ๆ
“ข้าจะใจเย็นเ้าค่ะ ท่านพี่รีบบอกข้ามา ข้าอยากรู้แล้ว!”
ซินกวงพยักหน้าเบาๆ ให้นางพลางมองสบตานางอย่างอ่อนโยน ตอนนี้เขานำเสื้อมาคลุมตัวหลวมๆ ด้วยต้องพูดคุยเื่จริงจัง ไม่อยากให้ร่างเปลือยของเขาโชว์สิ่งน่าอายเบื้องล่างที่ไม่ยอมอ่อนตัวลงสักที
“ข้ามีเวลาเหลือที่จะอยู่กับเ้าและลูกอีกแค่ 5 วัน นับจากวันพรุ่งนี้ อายุขัยของข้าจะหมดแล้ว ร่างกายข้าตอนนี้ทรุดโทรมมาก ข้าได้รับการเตือนมาจากคนที่เ้าไม่ควรรู้ว่าคือใคร เอาเป็ว่ามันคือเื่จริงและจะเกิดขึ้นจริงๆ เงินทองมากมายที่ข้าหามาได้คือโอกาสสุดท้ายที่คนผู้นั้นช่วยเหลือข้า เพื่อให้หมดห่วงจากพวกเ้า 2 คนแม่ลูก หากพวกเ้าสบายขึ้น ข้าย่อมจากไปอย่างหมดห่วง”
ฉู่ลี่ได้ยินเช่นนั้นทำให้นางหูอื้อมือชาไปทั้งแถบ นี่มันอะไรกัน ทำไมถึงเป็เช่นนี้! นางไม่อยากเชื่อ!
“ท่านให้ข้าจับชีพจรท่านได้หรือไม่?”
ฉู่ลี่ดึงแขนของซินกวงมาช้าๆ มือของนางตอนนี้เย็นเฉียบ เพราะได้รับรู้สิ่งที่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นในเร็ววันเช่นนี้ นาง้าความแน่ใจจึงอยากตรวจดูชีพจรของสามีนางด้วยตนเอง นี่หรือคือสาเหตุที่เขาไม่ยอมให้นางตรวจชีพจร เพราะกลัวว่านางจะรู้ว่าเขาจะจากนางไปอย่างนั้นหรือ?
ขณะที่ฉู่ลี่กดจุดชีพจรอยู่หลายครา ทั้งยังขยับไปมาบริเวณใกล้ๆ เพื่อความแน่ใจว่านางกดถูกแล้ว นางเริ่มไม่มั่นใจในฝีมือแพทย์ของตนเองแล้ว เมื่อได้ััจุดชีพจรของซินกวง นางรับรู้แล้วว่าร่างกายเขาเจ็บป่วยหนัก ทั้งยังอ่อนแอมากด้วย ตอนนี้ที่เขายังนั่งพูดคุยกับนางเป็ปกติเช่นนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว คงเพราะเขาฝึกยุทธมานาน ทนทานกับความเ็ปได้กระมัง ทั้งยังปล่อยให้นางยั่วยวนเขาได้ขนาดนี้ หากรู้ว่าเขาเจ็บป่วยขนาดนี้นางคงไม่ใช้วิธีนี้แน่นอน
“ท่านพี่! ร่างกายท่านเจ็บหนักขนาดนี้ได้อย่างไรเ้าคะ? ถึงแม้จะคล้ายอาการของข้าแต่รุนแรงกว่า แล้วเหตุใดท่านยังมีอารมณ์ให้ข้าปรนเปรอเื่บนเตียงกับท่านอีก เหตุใดท่านไม่ยอมพักผ่อนเ้าคะ”
ฉู่ลี่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอยู่ดีๆ อาการของเขาถึงรุนแรงเช่นนี้
ซินกวงที่ได้ยินภรรยากล่าวเช่นนั้นก็กลัวว่านางจะเปลี่ยนใจไม่ปรนนิบัติเขาแล้ว เมื่อนางรู้ว่าเขาไม่สบายและใกล้จะจากนางไปแล้ว
“ข้าป่วยและเจ็บหนักเพียงภายใน ร่างกายข้าฝึกยุทธมานานย่อมอดทนได้ ซ้ำวันนี้เ้าทำให้ข้ามีความสุขจนลืมความเ็ปแล้ว เหตุใดข้าจะปฏิเสธ ต่อไปเราคงไม่มีโอกาสทำเช่นนี้แล้วนะ หรือเ้าไม่คิดเช่นข้า ข้าเพียงอยากจดจำรสรักของเ้าไว้เป็ครั้งสุดท้ายเท่านั้น อีก 5 วันที่เหลือหากเ้าเมตตาข้าก็จะยินดีมาก”
ฉู่ลี่ได้ยินสามีพูดทีเล่นทีจริงเช่นนี้ก็อดเขวี้ยงกำปั้นน้อยๆ ของนางทุบที่อกแกร่งของเขาสักหลายทีหน่อยไม่ได้
“ขนาดพูดเื่คอขาดบาดตายกันอยู่ ยังมีหน้ามาพูดเื่หลับนอนกับข้าอีก! ท่านนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ ที่ข้าทำเช่นนี้เพราะ้ารู้ความจริงจากปากท่านเท่านั้น ข้าดูออกว่าท่านปกปิดบางอย่างกับข้าอยู่ หากไม่ทำเช่นนี้ท่านจะยอมเปิดปากหรือเ้าคะ”
ซินกวงอมยิ้มให้กับความน่ารักของภรรยาตน นางแง่งอนใส่เขาแต่ก็เ้าเล่ห์แสนซนนัก ตอนหัวค่ำยังเป็แม่เสือสาวอยู่เลย มาตอนนี้กลับกลายเป็แมวน้อยน่ารักกับเขา ช่างทำให้เขายากจะตัดใจจากนางจริงๆ
“ก็เ้าน่ารักขนาดนี้! จะไม่ให้ข้าพูดถึงเื่นั้นได้อย่างไร ตอนแรกที่ข้ารับรู้ว่าจะต้องจากโลกนี้ไปข้าทั้งใและเศร้าโศก แต่พอคิดว่าถึงแม้จะจากเพียงร่างกาย แต่จิตใจข้ายังอยู่ที่เ้าและลูกเท่านั้น ข้าอยากใช้เวลาที่เหลือกับเ้าและลูกให้คุ้มค่าที่สุด ไม่อยากให้ต้องเสียใจกับการจากไป ข้าจะไปอยู่อีกโลกหนึ่งเท่านั้น แต่เ้าจงจำไว้ว่าข้ายังเป็ห่วงเ้าและลูกเสมอ ทุกอย่างที่ข้าทำไว้ต่อจากนี้ เพื่อให้พวกเ้าไม่ต้องลำบากยามไม่มีข้าเท่านั้น เ้าต้องเข้มแข็งขึ้น รักษาร่างกายของเ้าให้ดี จะได้อยู่ดูแลลูกแทนส่วนของข้าด้วย เ้าเข้าใจหรือไม่?”
ซินกวงดึงภรรยามาโอบกอดพร้อมทั้งลูบหัวลูบหลังปลอบโยนนางที่ดวงตาเริ่มชื้นแฉะขึ้นมาแล้ว
“ข้าจะไม่เสียใจได้อย่างไร ท่านไม่ได้จากไปล่าสัตว์เช่นทุกทีนี่เ้าคะ ข้าย่อมต้องเสียใจและคิดถึงท่าน ต่อไปข้าคงไม่อาจจะปรนนิบัติท่านได้อีกแล้ว”
ซินกวงได้ยินฉู่ลี่เอ่ยเช่นนี้ก็ยิ้มอย่างพอใจ เขามีความสุขมากที่มีนางและลูก แต่นับจากนี้เขาคงต้องปล่อยวางจากไปแล้ว ในเมื่อนางรู้ความจริงแล้วเขาคงต้องปรึกษานางเื่การวางแผนทุกอย่างก่อนจะจากไปให้แล้วเสร็จภายใน 5 วันที่เหลือ แต่วันนี้....เขายังมีเื่ค้างคาอยู่ คงต้องจัดการเื่ที่ยังไม่แล้วเสร็จให้จบก่อนไปทีละเื่กระมัง
“ต่อไปไม่ได้ปรนนิบัติก็ไม่เป็ไร แต่วันนี้เ้าทำได้ไม่ใช่รึ! ข้าขอแค่ให้เ้าช่วยทำให้ข้าสุขสมจนลืมไม่ลงก่อนจากกันได้หรือไม่? อย่างน้อยข้าได้ใช้เวลา่สุดท้ายอย่างมีความสุขบนกายเ้าทุกคืน ชาตินี้ข้าก็ไม่เสียดายแล้ว”
ซินกวงพูดไปพลางลูบไล้เรือนร่างของฉู่ลี่ไปมาด้วยอยากปลุกเร้านาง ตอนนี้นางรับรู้แล้วว่าเขามีสิ่งใดในใจ ขอแค่นางทำใจได้และร่วมมือกับเขาทำในสิ่งที่ทำให้ต่างคนต่างมีความสุข ดีกว่ามัวคิดเสียใจกับสิ่งที่แก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด สู้ทำชีวิตที่เหลือให้มีความสุขดีกว่า
“ท่านว่ามันดีหรือเ้าคะที่ทำเช่นนี้? ท่านไม่ให้โอกาสข้าได้เสียน้ำตาเลยหรือเ้าคะ”
ฉู่ลี่ที่กำลังน้ำตาคลอร่วงแผละไปไม่กี่หยดได้แต่งุนงงกับท่าทีสบายๆ ของสามี เหตุใดเขาปล่อยวางได้เร็วนัก หรือนางต้องทำให้ได้เช่นเขาอย่างนั้นหรือ?
“ดีสิ! ข้ายังมีโอกาสกลับมาบอกเ้า มาช่วยดูแลซินอี๋ก่อนจากกัน ได้มาสอนสั่งนางอีกตั้ง 5 วัน หากข้าจากไปกะทันหันไม่ทันเตรียมการสิ่งใดข้าคงทุกข์ใจมาก แต่นี่ข้าได้รู้ล่วงหน้า แม้เวลาจะน้อยนิดแต่ข้าว่าอย่างไรมันก็ดีกว่าไม่ใช่รึ! สู้เรามาทำ่เวลาสุดท้ายของข้าให้ดีที่สุดกันเถอะคนงามของข้า!”
จบคำพูดเขาก็โน้มตัวฉู่ลี่ลงบนเตียงช้าๆ ก่อนจะประทับจุมพิตไปทั่วกายนางจนนางครวญครางเบาๆ ออกมาอย่างพึงพอใจ เขาชอบเสียงครางของนางมากจึงยิ่งทำให้นางเปล่งเสียงออกมามากขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า...
ในใจของซินกวงตอนนี้ได้แต่คิดว่า หากเขาจะตายเขาย่อมต้องตายอย่างมีความสุขสิ! เขาจะทุกข์ใจไปใย ในเมื่อทุกคนล้วนต้องตาย จะช้าเร็วเท่านั้น!
1K
