บทที่ 23: ห้อง 0 คือช่องว่างระหว่างเวลา
แสงสลัวๆ ยังคงกัดกินทุกสิ่งรอบตัว ผมกะพริบตาซ้ำๆ พยายามปรับโฟกัส ภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งที่ผมเห็นก็ยังคงทำให้เืในกายเย็นเฉียบ ยืนอยู่ตรงหน้าผม ในระยะประชิด คือร่างของชายคนหนึ่ง ดวงตาของเขามองตรงมาที่ผมอย่างว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรู้สึก ไม่มีความอบอุ่นใดๆ ทั้งสิ้น เขาสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับที่ผมใส่อยู่ตอนนี้ เสื้อยืดสีซีดและกางเกงยีนส์ขาดๆ แต่ที่น่าใที่สุดคือ ใบหน้าของเขา ใบหน้าของผมเอง
"แก... แกเป็ใคร?" ผมพึมพำออกไป เสียงสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ความกลัวเกาะกุมแน่นอยู่ในอกจนหายใจติดขัด ผมพยายามถอยห่าง แต่พื้นที่รอบตัวก็ดูเหมือนจะบีบรัดเข้ามาจนขยับไม่ได้
"ฉันคือฉัน และฉันคือแก" เสียงของมันตอบกลับมา เสียงที่ทุ้มต่ำและนิ่งสนิท ราวกับเสียงที่เปล่งออกมาจากก้นบึ้งของบ่อน้ำลึกเย็นเยียบ "เราไม่ใช่ใครอื่น เราคือส่วนหนึ่งซึ่งกันและกันมาโดยตลอด"
ผมส่ายหน้าอย่างแรง พยายามปฏิเสธความจริงที่อยู่ตรงหน้า "ไม่จริง! ฉันคืออ๊อด! ฉันคือตัวจริง!" ผมะโใส่หน้ามัน แต่คำพูดของผมกลับดูเหมือนจะไม่มีผลใดๆ กับมันเลยแม้แต่น้อย ดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องมาที่ผมด้วยความว่างเปล่าราวกับห้วงอวกาศอันกว้างใหญ่
มันค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ช้าๆ การเคลื่อนไหวของมันไร้เสียงและไร้แรงสั่นะเืใดๆ "แกยังคงยึดติดกับสิ่งที่เรียกว่า 'จริง' อย่างนั้นหรือ" มันเอ่ยขึ้น น้ำเสียงนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ผมไม่อาจเข้าใจ อาจเป็ความสมเพช หรือความเหนื่อยหน่าย "ที่นี่ไม่ใช่ห้อง ไม่ใช่สถานที่ทางกายภาพอย่างที่แกเข้าใจมาตลอด"
ผมถอยหลังไปอีกก้าว ชนเข้ากับผนังด้านหลังที่เย็นเฉียบ "แล้วมันคืออะไร?" ผมถามกลับด้วยเสียงที่แทบจะหมดสิ้นเรี่ยวแรง หัวสมองของผมปั่นป่วนจนรู้สึกเหมือนจะะเิออกเป็เสี่ยงๆ ผมเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าอะไรคือความจริง อะไรคือภาพลวงตา
"มันคือรอยแยก... เป็รอยแยกที่เกิดขึ้นระหว่างความเป็จริง" มันอธิบาย แขนของมันค่อยๆ เหยียดออกชี้ไปรอบๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้สิ้นสุด "เป็ความผิดปกติของเวลา ที่เกิดขึ้นในจุดที่พลังงานบางอย่างบิดเบี้ยว รอยแยกนี้จะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อมีพลังงานที่เหมาะสม และเมื่อมันเปิดออก... เสียงสะท้อนจะเริ่มเดินทาง"
"เสียงสะท้อน?" ผมทวนคำ ผมไม่เข้าใจสิ่งที่มันพูดเลยแม้แต่น้อย ทุกคำพูดของมันยิ่งทำให้ผมจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความสับสนมากยิ่งขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว
"ใช่... เสียงสะท้อนของตัวตน" มันพยักหน้าช้าๆ "ทุกคนต่างมีเสียงสะท้อนของตัวเอง บางครั้งก็อ่อนแรง บางครั้งก็แข็งแกร่ง พอที่จะก้าวข้ามมายังอีกฝั่ง และรอคอย... รอคอยโอกาสที่จะข้ามมาแทนที่ตัวตนในโลกจริง เมื่อมีใครบางคนเปิดประตูให้" ดวงตาของมันจับจ้องมาที่ผมอย่างมีความหมาย ราวกับ้าสื่อสารบางอย่าง
ผมคิดถึงเมย์ เพื่อนข้างห้องที่หายตัวไป คิดถึงเื่ราวของเพื่อนบ้านคนอื่นๆ ที่เริ่มมีพฤติกรรมแปลกๆ ผมคิดถึงลุงเ้าของหอที่ดูเหมือนจะรู้ทุกสิ่งแต่ไม่เคยพูดอะไรออกมาเลย "ลุงเ้าของหอ..." ผมพึมพำชื่อนั้นออกมาอย่างไม่ตั้งใจ
"เขาคือผู้พิทักษ์" มันเอ่ยขึ้นทันที ราวกับอ่านใจผมออก "เป็ผู้พิทักษ์ที่พยายามปิดรอยแยกนี้ไว้มาโดยตลอด เขาพยายามให้ไม่มีใครก้าวเข้ามา แต่บางครั้ง... รอยแยกก็แข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะต้านทานได้"
"แล้ว... แล้วเมย์ล่ะ? เธอก็ถูกแทนที่อย่างนั้นเหรอ?" ความคิดถึงเมย์แล่นเข้ามาในหัวใจ ผมรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยเธอไว้ั้แ่แรก หรือว่าจริงๆ แล้วผมช่วยอะไรเธอไม่ได้เลยั้แ่แรกต่างหาก
มันไม่ได้ตอบคำถามผมโดยตรง แต่มันกลับเงียบไปชั่วขณะ ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เฉื่อยชาและไร้อารมณ์ "เมื่อมีรอยแยก ทุกสิ่งจะถูกแทนที่ วงจรจะดำเนินต่อไปไม่สิ้นสุด"
ผมรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบอัดจนแหลกละเอียด ความจริงที่มันบอกเล่าคือความจริงอันน่าหวาดกลัว ที่สุดยอดแห่งความบิดเบี้ยว คำพูดของมันสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของผมซ้ำไปซ้ำมา "ช่องว่างระหว่างเวลา" "รอยแยกแห่งความเป็จริง" "เสียงสะท้อนของตัวตน" ทุกอย่างที่ผมเคยเชื่อกำลังพังทลายลงตรงหน้า
"แก..." ผมมองมันอย่างสิ้นหวัง "แกก็คือเสียงสะท้อนใช่ไหม? แกก็คือสิ่งที่รอคอยที่จะข้ามมาแทนที่ฉัน?" ผมถามมันออกไปในที่สุด ความกลัวผสานกับความสิ้นหวังจนกลายเป็ความชาชิน
มันยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็รอยยิ้มที่ปราศจากความรู้สึกใดๆ แต่กลับทำให้ผมรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงกระดูก "ฉันรอคอยมานานแสนนาน อ๊อด" มันกล่าว น้ำเสียงของมันยังคงราบเรียบ แต่ั์ตากลับฉายแววบางอย่างที่ผมไม่อาจเข้าใจ มันเหมือนความหิวโหยที่ถูกเก็บซ่อนไว้มาอย่างยาวนาน
"และในที่สุด..." มันจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของผม ผมรู้สึกราวกับว่ามันกำลังพยายามมองทะลุเข้าไปในจิติญญาของผม และดึงเอาสิ่งที่ผมเป็ออกไปทั้งหมด "แกก็เปิดประตูให้ฉัน"
คำพูดสุดท้ายของมันดังก้องอยู่ในความมืดมิดราวกับเสียงระฆังมรณะ ผมรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพลิกคว่ำ ผมเป็คนเปิดประตูเองอย่างนั้นหรือ ผมคือคนพาหายนะมาสู่ตัวเองหรือเปล่า? ความคิดทั้งหมดตีรวนอยู่ในหัวจนผมไม่สามารถประมวลผลอะไรได้อีกต่อไป
ผมทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ความจริงที่กำลังเผยออกมาบีบคั้นจิตใจของผมจนแทบจะรับไม่ไหว ผมคือตัวจริง หรือผมเป็เพียง "เสียงสะท้อน" ที่เข้ามาแทนที่ใครบางคนไปแล้วั้แ่แรก หรือว่าผมกำลังจะถูกแทนที่ในไม่ช้า... หรือว่า...
54K
