หลังจากที่สังหารชายผู้นั้นเสร็จอู๋ซวงจ้องมองร่างที่โชคเืของเด็กชายคนนึง ดูจากท่าทางและหน้าตาของเขาแล้วอายุน่าจะน้อยกว่าอู๋ซวงประมาน 1-3 ปีถึงจะได้อาจจะเป็เพราะว่าเขาอาจจะเสียเืมากจนเกินไปทำให้เขาถึงกับหมดสติลงอู๋ซวงจึงทำการตัดสินใจปฐมพยาบาลเบื้องต้นเพื่อเป็การห้ามเืชั่วคราวหากปล่อยทิ้งเอาไว้ละก็มีหวังขาดเืจนตายแน่ๆเมื่อเห็นว่าเืเริ่มหยุดไหลแล้วเขาจึงอุ่มร่างของมันกลับไปที่โรงเตี้ยมของตนในทันทีเมื่อเดินทางมาถึงก็สร้างความใให้กับใครๆคนที่เสื้อผ้าของอู๋ซวงนั้นเต็มไปด้วยคราบเื
"นายน้อยอู๋ท่านเป็อะไรหรือไม่ทำไมร่างกายของท่านเต็มไปด้วยคราบเือย่างงั้นพี่ชายของเหม่ยหวางพูดด้วยท่าทางใและแสดงความเป็ห่วงเป็อย่างมาก
"ท่านวางใจเถอะข้าไม่เป็อะไร รบกวนท่านไปตามหมอให้ข้าทีชายผู้นี้เสียเืเป็อย่างมากเนื่องจากแขนของเขาถูกตัดขาด
"ได้ข้าจะรีบไปเดียวนี้ เวลาผ่านไปไม่นานหมอประจำตระกูลอู๋ ก็เดินทางมาถึงเนื่องจากเขาพักอยู่ใกล้ๆที่พักของอู๋ซวงนั้นเอง
"นายน้อย อู๋ซวงเนื่องจากาแของเขาช่างฉกรรจ์กันนักข้าเองก็จนปัญญาที่จะต่อแขนของเ้าหนุ่มได้อีก
"ฮ่า ฮ่า ท่านหมอช่างพูดเื่ตลก ตัวข้าไม่ได้ให้ท่านมาต่อแขนของมันสักหน่อยขอเพียงแค่รักษาชีวิตของมันได้เป็พอ
"นายน้อยโปรดวางใจเถอะ เ้าหนุ่มนี่มันพ้นขีดอันตรายแล้ว ไม่เกิน 2-3 วันมันก็คงจะฟื้นได้สติดังเดิม
"หืม นี่คือสินน้ำใจของท่านหวังว่าเงินจำนวนนี้คงจะไม่น้อยจนเกินไปนัก
"ข้าไม่กล้ารับหรอกนายน้อยก็ตัวข้าจะไปรับเงินของท่านได้อย่างไรในเมื่อท่านพ่อของท่านก็มีเงินเดือนให้ข้าทุกเดือนข้าคงจะรับน้ำใจของนายน้อยไม่ได้หรอก
"เห้อ…งั้นตามใจเ้าแล้วกันท่านหมอ เอาเช่นนี้เป็ไรท่านสามารถมาโรงเตี้ยมของข้าได้ทุกเมื่อสามารถดื่มกินเท่าไหร่ก็ได้ตามความ้าสุราอาหาร ข้าหวังว่าท่านจะไม่ปฏิเสธอีก
"ฮ่า ฮ่า ขอบคุณนายน้อยอาหารและสุราของโรงเตี้ยมท่านช่างเลิศรสนักไว้วันหน้าข้าจะภรรยาและบุตรมานั่งดื่มกินที่โรงเตี้ยมของนายน้อย
เวลาผ่านไปถึง 2 วันเต็มเด็กชายที่อู๋ซวงช่วยไว้ก็ลืมตาตื่นขึ้นมันค่อยๆสำรวจร่างกายของตัวมันเองพร้อมทั้งดวงตาที่เศร้าหมองเป็อย่างมากข้าเสียแขนของข้าแล้วจริงๆอย่างงั้นหรือ เห้อ ์ช่างกลั่นแกล้งข้ายิ่งนักแล้วต่อไปนี้ชีวิตของข้าจะดำเนินต่อไปได้เช่นไรกันตัวของข้ามันช่างไร้ค่าและไม่ได้ความยิ่งนัก
"ฮ่า ฮ่า ในที่สุดเ้าก็ตื่นขึ้นมาแล้วเ้าหนู พี่ชายของเหม่ยหวางพูดด้วยน้ำเสียงที่ปิติยินดี
"ท่านเป็ใครกันและตัวข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรขอบคุณที่ช่วยข้าแต่ข้าคงจะไม่มีทรัพสินเงินทองให้ท่านหรอก
"ข้ามีนามว่า อี้ หวางตัวข้านั้นไม่รู้หรอกนะว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเ้าแต่คนที่ช่วยชีวิตของเ้านั้นก็คือนายน้อยอู๋ซวงเขาแบกร่างที่โชคเืของเ้ามา และสั่งให้ข้าดูแลเ้า
"นายน้อย อู๋ เป็ผู้ช่วยชีวิตของข้าอย่างงั้น รึ ท่าทางของมันเต็มไปด้วยความซาบซึ่งใจที่ยังมีคนบนโลกใบนี้ยอมช่วยเหลือคนไร้ค่าเช่นนี้
แอร๊ด……..อยู่ๆประตูห้องก็เปิดขึ้นผู้มาใหม่ก็คือ อู๋ซวงนี่เอง
"ในที่สุดเ้าก็ฟื้นขึ้นมาสักที นะ
"มันจำใบหน้าของชายผู้มาใหม่ได้ก่อนที่มันจะสิ้นสติลงมันเห็นภาพของอู๋ซวงรางๆท่านคือนายน้อยอู๋
"อืม เป็ข้าเอง หากเ้าไม่มีที่ไปเ้าสามารถมาทำงานกับข้าได้ตัวข้านั้นไม่สนใจว่าเ้าไปใครมาจากไหนที่แห่งนี้จะต้อนรับแต่บุคคลที่มีความซื่อสัตย์และซื่อตรงเท่านั้นและที่นี่จะเป็บ้านของเ้าครอบครัวของเ้า
"บ้านของข้าอย่างงั้นเหรอ…คำๆนี้มันถึงกับน้ำตาคลอทุกเช้าค่ำมันโดนผู้คนมากมายกลั่นแกล้งสารพัดพ่อแม่ของมันนั้นจากไปั้แ่ที่มันยังเล็กมากด้วยความเป็เด็กและอายุน้อยผู้คนมากมายต่างรังเกียจและดูถูกดูแคลนไม่มีทั้งความฝันและไม่มีสถานที่ให้กลับไปแต่ชายผู้นี้ที่อยู่เบื้องหน้าของตนเพียงเจอกันแค่ครั้งเดียวเท่านั้นเขากับเขากับให้สถานที่ ที่เรียกว่าบ้าน
มันพยายามคลานมาหาอู๋ซวงด้วยความมุ่งมั่นและเอามือกุมที่เท้าของเด็กหนุ่มพร้อมกับก้มหน้าลงที่เปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำตา
"ข้ามีนามว่า หลงอู๋ ข้าจะขอติดตามนายท่านไปชั่วชีวิต เืและเนื้อของข้าตัวข้ายินดีที่ สละได้เพื่อนายท่าน ได้โปรดอย่าทิ้งข้า….
"วางใจเถอะ หลงอู๋ ต่อไปนี้เ้าจะมาเป็ผู้ติดตามคนใหม่ของข้า ในยามนี้เ้าช่างอ่อนแอยิ่งนักแต่ลมปราณของเ้ากับไม่ธรรมดาเลย ข้าจะมอบทักษะยุทธให้กับเ้าต่อไปภายพากหน้าข้าหวังว่าเ้าจะเป็กำลังสำคัญ
"นายน้อยโปรดวางใจ ข้าจะแข็งแกร่งขึ้นเพื่อท่านและข้าก็ยินดีที่สละชีพเพื่อท่าน....