ท่ามกลางความมืดมิดที่หนาวเหน็บลึกเข้าไปใต้ผิวโลก เสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินดังก้องเป็จังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นอายของดินชื้นและซากศพที่เน่าเปื่อยอบอวลอยู่ในอากาศที่นิ่งสนิท ที่นี่คือ "สุสานใต้ดินแห่งความลืมเลือน" สถานที่ซึ่งถูกขุดเจาะลงไปถึง 6 ชั้น เพื่อกักขังทั้งร่างและิญญาของผู้ที่ถูกโลกเบื้องบนทอดทิ้ง
ในชั้นที่ 1 อันเป็ส่วนที่ตื้นที่สุด แสงจากตะเกียงเวทมนตร์ที่ติดตั้งไว้ตามผนังหินเริ่มหรี่แสงลงจนเหลือเพียงความสลัวราง เงาร่างกลุ่มหนึ่งในชุดคลุมสีดำยืนสงบนิ่งอยู่หน้าหลุมศพใหม่ที่เพิ่งถูกขุดขึ้นอย่างลวกๆ
"ท่านพ่อ... ข้าขอโทษที่ทำได้เพียงเท่านี้"
เสียงของชายหนุ่มสั่นเครือด้วยความโศกเศร้าและเจ็บแค้น เขาคือผู้สืบทอดที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของตระกูลเรเวนวูด มือที่สั่นเทาวางวัตถุชิ้นหนึ่งลงบนฝาโลงไม้โอ๊กที่หยาบกร้าน มันคือ ตราประจำตระกูล ที่ทำจากเหล็กกล้าชั้นดี ทว่าบัดนี้มันกลับมีรอยร้าวลึก รูปสลักดอกกุหลาบที่เคยเบ่งบานกลับดูเหี่ยวเฉา และมีดาบหักสะบั้นปักทับอยู่กลางใจดอก
มันไม่ใช่เพียงสัญลักษณ์ของตระกูล แต่มันคือ "พันธสัญญาแห่งความพินาศ" ที่ศัตรูทิ้งไว้ให้เพื่อเย้ยหยัน
"พวกเราต้องไปแล้ว... พวกมันกำลังตามมา" เสียงกระซิบจากเงามืดเตือนสติ ก่อนที่กลุ่มคนเ่าั้จะหายลับไปกับความมืด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่น่าขนลุก
การตื่นตระหนกของิญญา
ภายใต้ฝาโลงที่ปิดไม่สนิท ร่างของ ดยุกอาเธลสตัน เรเวนวูด นอนสงบนิ่ง าแฉกรรจ์ที่หน้าอกซึ่งถูกแทงด้วยดาบเวทมนตร์ยังคงมีร่องรอยของพลังธาตุมืดกัดกิน ใบหน้าของเขาซีดเผือดจากการสูญเสียเืไปจนหมดตัว
ทว่า ในขณะที่ิญญาของเขาควรจะล่องลอยไปยังดินแดนหลังความตาย กลับมีแรงดึงดูดประหลาดกระชากเขากลับมา
[วิเคราะห์สภาวะจิตใจ... ตรวจพบความแค้นในระดับวิกฤต]
[ระบบกลืนกินิญญา (Soul Devourer System) เริ่มการผสานร่าง...]
[ทำการรีบูตแกนกลางชีวิต... ติดตั้งคลาสพิเศษ: ขุนนางหนู (Rat Noble)]
"เฮือก!"
อาเธลสตันสะดุ้งสุดตัว เขาสูดอากาศเข้าปอดอย่างแรงจนเกิดเสียงดังหวีดหวิวในลำคอ ดวงตาที่เคยเป็สีน้ำเงินใสกระจ่างดุจท้องฟ้า บัดนี้กลับกลายเป็สีแดงฉานดุจทับทิมที่ลุกโชนท่ามกลางความมืดมิด เขารู้สึกถึงพละกำลังสายหนึ่งที่ไหลผ่านเส้นเืที่เคยแห้งเหือด แต่มันไม่ใช่พลังงานแห่งชีวิต... มันคือพลังงานแห่งความตาย
เขายันตัวขึ้นช้าๆ เสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบราวกับไม้แห้งที่กำลังจะหัก เมื่อเขามองดูมือของตนเอง เขาก็ต้องชะงัก ิัของเขาเปลี่ยนเป็สีเทาหม่น เล็บมือยาวแหลมคมคล้ายกรงเล็บของสัตว์ร้าย และที่สำคัญที่สุด เขาสามารถมองเห็นในความมืดได้อย่างชัดเจนราวกับกลางวัน
"ข้า... ยังไม่ตาย?" เขารำพึง เสียงที่เปล่งออกมานั้นแหบพร่าและแหลมเล็กกว่าเดิมเล็กน้อย คล้ายเสียงขู่ฟ่อของหนู
ตรงหน้าของเขา หน้าต่างโปร่งแสงสีม่วงหมนปรากฏขึ้นพร้อมข้อมูลที่เขาไม่อาจเข้าใจในคราแรก
[ข้อมูลสถานะ - อาสเทลสตัน เรเวนวูด]
เผ่าพันธุ์: ขุนนางหนู (อันเดด)
ระดับพลัง: ขั้น 1-1 (ิญญาพยาบาท)
แต้มิญญา: 0
ทักษะติดตัว: * เนตรกลืนิญญา: มองเห็นระดับพลังและดวงิญญาของสิ่งมีชีวิต
กรงเล็บกัดเซาะ: โจมตีด้วยพลังธาตุมืด สร้างความเสียหายต่อเนื่อง
ความสามารถพิเศษ:
โรงงานหุ่นเชิด: เปลี่ยนศพที่ฆ่าเป็ข้ารับใช้ (โควตาปัจจุบัน: 0/1)
ร้านค้าิญญา: (ยังไม่เปิดใช้งาน - ้าแต้มิญญา 100 แต้ม)
ความรู้ใหม่เกี่ยวกับพลัง
อาเธลสตันขมวดคิ้ว ในโลกที่เขาเคยอยู่นั้น การฝึกฝนพลังเวทมนตร์และปราณดาบถูกแบ่งออกเป็ 15 ขั้น อย่างชัดเจน
ขั้น 1-3: ระดับผู้เริ่มต้นและทหารทั่วไป
ขั้น 4-6: ระดับขุนนางและแม่ทัพ (อาเธลสตันเคยอยู่ใน ขั้น 6-3)
ขั้น 7-9: ระดับปราชญ์และผู้คุ้มครองอาณาจักร
ขั้น 10-15: ระดับตำนานที่เล่าขานกันว่าสามารถทำลายล้างเมืองได้ด้วยฝ่ามือเดียว
ในแต่ละขั้นใหญ่ จะแบ่งย่อยออกเป็ 5 ลำดับ (เช่น 1-1 ไปจนถึง 1-5) การจะก้าวข้ามจากลำดับหนึ่งไปยังอีกลำดับหนึ่งต้องใช้การฝึกฝนนานนับปี หรือต้องใช้ทรัพยากรเวทมนตร์มหาศาล
"ขั้น 1-1... ข้าตกลงมาอยู่จุดต่ำสุดของห่วงโซ่อาหารงั้นหรือ?" เขายิ้มหยันให้กับโชคชะตา
แต่ก่อนที่เขาจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ประสาทััใหม่ของเขาก็เตือนถึงอันตราย เสียงฝีเท้าเล็กๆ นับร้อยกำลังมุ่งหน้ามายังโลงศพของเขา
การล่าครั้งแรก
จี๊ด! จี๊ด!
หนูสุสานขนาดเท่าสุนัขตัวย่อมๆ ปรากฏตัวขึ้นจากเงามืด ดวงตาของพวกมันเป็สีเขียวเรืองแสง ขนหยาบกร้านและมีตุ่มหนองพุพอง พวกมันคือสัตว์อสูรระดับต่ำที่อาศัยอยู่ในชั้นที่ 1 ของสุสาน
อาเธลสตันใช้ เนตรกลืนิญญา จ้องมองพวกมัน
[หนูสุสานติดเชื้อ - ระดับพลัง: ขั้น 1-1]
"แค่หนูชั้นต่ำ..." อาเธลสตันคำราม เขาหยิบ ดาบประจำตระกูลที่หักสะบั้น ขึ้นมา แม้ใบดาบจะเหลือเพียงครึ่งเดียว แต่มันยังคงมีความคมและหนักแน่น
หนูตัวแรกกระโจนเข้าใส่เป้าหมายที่มันคิดว่าเป็ซากศพสดใหม่ แต่อาเธลสตันเร็วกว่า เขาเบี่ยงตัวหลบด้วยสัญชาตญาณแม่ทัพเก่า ก่อนจะใช้กรงเล็บมือซ้ายคว้าคอของมันไว้แล้วออกแรงบีบ!
กร๊อบ!
เสียงกระดูกคอหักดังขึ้นพร้อมกับควันสีดำที่พุ่งออกมาจากกรงเล็บของเขา มันคือผลของทักษะ กรงเล็บกัดเซาะ
[สังหารหนูสุสานสำเร็จ: ได้รับแต้มิญญา +2]
[แต้มิญญาสะสม: 2/100]
ความรู้สึกประหลาดเกิดขึ้นในทันที อาเธลสตันรู้สึกถึงกระแสความร้อนสายหนึ่งที่ไหลเข้าสู่หัวใจที่ตายไปแล้วของเขา พละกำลังที่เคยอ่อนแรงเริ่มฟื้นฟูขึ้นอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกหิวกระหาย... ไม่ใช่หิวอาหาร แต่หิวโหย ิญญา
"เข้ามาเลย เ้าพวกหนูโสโครก!"
เขาควงดาบหักในมือขวา ท่วงท่าของเขายังคงงดงามและดุดันแม้อยู่ในร่างอันเดด หนูอีกสามตัวพุ่งเข้ามาพร้อมกัน ตัวหนึ่งเล็งที่ขา อีกสองตัวเล็งที่ลำคอ อาเธลสตันกวาดดาบหักเป็ครึ่งวงกลม ตัดหัวของตัวแรกจนกระเด็นไปปะทะผนังหิน พร้อมกับใช้เท้าเตะอีกตัวจนกระดูกซี่โครงแตกละเอียด
[สังหารหนูสุสานสำเร็จ: ได้รับแต้มิญญา +2]
[สังหารหนูสุสานสำเร็จ: ได้รับแต้มิญญา +2]
เขารู้สึกได้ว่าในแต่ละครั้งที่เขาสังหาร พลังงานสีขาวนวล (ิญญา) จะหลุดออกมาจากซากศพและถูกระบบดูดกลืนเข้าไปโดยอัตโนมัติ
ข้ารับใช้ตนแรก
เมื่อกำจัดฝูงหนูชุดแรกไปได้ อาเธลสตันยืนหอบหายใจกลางกองซากศพหนู เขาจ้องมองไปที่ซากหนูตัวที่ใหญ่ที่สุด ซึ่งดูเหมือนจะเป็จ่าฝูงย่อยๆ ของพวกมัน
"ระบบ... เ้าบอกว่าข้าสามารถสร้างหุ่นเชิดได้ใช่ไหม?"
[ยืนยัน: ท่านสามารถใช้แต้มิญญา 5 แต้ม เพื่อเปลี่ยนซากศพระดับ ขั้น 1-1 ให้เป็ 'หุ่นเชิดกระดูก']
"ดำเนินการเลย!"
สิ้นคำสั่ง พลังงานสีม่วงเข้มไหลออกจากปลายนิ้วของอาเธลสตันลงไปสู่ซากหนูจ่าฝูงตัวนั้น ทันใดนั้น เนื้อหนังของมันก็เริ่มเน่าเปื่อยและหลุดลอกออกอย่างรวดเร็วทิ้งไว้เพียงโครงกระดูกสีขาวนวลที่มีลวดลายอักขระสีดำสลักอยู่ ดวงตาของมันถูกเติมเต็มด้วยไฟิญญาสีม่วง
มันลุกขึ้นยืนและก้มหัวให้เขาอย่างนอบน้อม
[ยินดีด้วย! ท่านได้รับหุ่นเชิดตนแรก: หนูรบกระดูก (ขั้น 1-1)]
[โควตาหุ่นเชิด: 1/1]
อาเธลสตันมองดูข้ารับใช้ตนใหม่ด้วยความพึงพอใจ แม้มันจะเป็เพียงโครงกระดูกหนู แต่มันกลับแผ่ซ่านด้วยกลิ่นอายสังหารที่รุนแรงกว่าตอนที่มีชีวิต
"ไปซะ... ไปล่าิญญามาให้ข้ามากกว่านี้"
หนูรบกระดูกะโหายเข้าไปในเงามืดตามคำสั่งของเ้านาย ในขณะที่อาเธลสตันหันไปมองทางออกของสุสานที่ถูกปิดตายด้วยประตูเหล็กกล้าหนักอึ้ง
"ข้าจำได้ว่าชั้นที่ 1 นี้มีส่วนที่เป็สุสานของเหล่านักรบที่ถูกลืม หากข้าสามารถไปที่นั่นและเปลี่ยนศพนักรบเ่าั้ให้เป็กองทัพของข้าได้..."
สายตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เขาไม่ได้้าเพียงแค่รอดชีวิต แต่เขา้า วิวัฒนาการ ลำดับพลัง ขั้น 1-1 ถึง 1-5 อาจจะเป็เพียงจุดเริ่มต้น แต่เป้าหมายของเขาคือความแข็งแกร่งระดับ ขั้น 15 ระดับที่แม้แต่สภาขุนนางที่ทรยศเขาก็ต้องหมอบกราบแทบเท้า
อาเธลสตันหยิบตราประจำตระกูลดาบหักขึ้นมาเก็บไว้ในชุดคลุม
"กุหลาบที่เหี่ยวเฉาจะกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง... ด้วยเืและิญญาของพวกเ้าทุกคน"
เขาก้าวเดินออกไปจากจุดที่เขาถูกฝัง ทิ้งชีวิตเก่าไว้เื้ั และโอบรับตัวตนใหม่ในฐานะ จอมเขมือบแห่งเงามืด ที่โลกเบื้องล่างจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป