ตอนที่ 12 เห็นคนรู้จัก (1)
แปลกมาก ในเมื่อเฉินหลงเฟยเป็คนแรกที่มาถึงออฟฟิศก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะนิ่งเฉย
กู้อันซินวาดต้นฉบับใต้การดูแลของเฉินหลงเฟยมาสองปี ดูจากการเร่งรัดต้นฉบับก็ดูออกแล้วว่าเฉินหลงเฟยไม่ใช่คนใจอ่อน เช่นนั้นวันนี้เขาจะมาไม้ไหนกันแน่
วันนี้เธอมาที่นี่เพื่อรับการแก้แค้นจากเฉินหลงเฟย จากนั้นก็เก็บของจากไป แต่ตอนนี้เฉินหลงเฟยกลับไม่พูดอะไรเลย เธอคงไม่อาจเข้าไปขอรับการแก้แค้นเองได้หรอกนะ
ขณะลังเลอยู่นั้นก็มีข้อความจากโทรศัพท์ เป็ข้อความจากถังเมิ่ง
“พี่อันซิน มีร้านกุ้งัเปิดใหม่บนถนนตะวันตก โปรโมชันเปิดร้านใหม่ส่วนลดเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ ไปกินด้วยกันเถอะ!”
กู้อันซินชอบกินกุ้งัน้อย[1] ที่สุด แต่ตอนนี้คนที่จำความชอบของเธอได้ นอกจากตัวเธอเองแล้วก็มีเพียงถังเมิ่งและย่าถัง
กู้อันซินรู้สึกตื้นตันใจและนัดเวลาสถานที่กับถังเมิ่ง
ถึงอย่างไรเฉินหลงเฟยก็ไม่มีทีท่าว่าจะแก้แค้นเธอในตอนนี้ เธอทำได้เพียงปรับตัวตามสถานการณ์เท่านั้น
อารมณ์ของผู้หญิง สามส่วนขึ้นอยู่กับงาน เจ็ดส่วนขึ้นอยู่กับการกินและชอปปิ้ง ทั้งยังเพิ่มขึ้นได้อีกเมื่อได้ส่วนลดเปิดร้านเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์
อารมณ์ของกู้อันซินดีขึ้นทันที เธอรีบพุ่งไปถนนตะวันตก
พวกเธอนัดกันที่ร้านกุ้งัเว่ยเจิง
ตอนที่กู้อันซินมาถึง ถังเมิ่งยังไม่มา
ยังห่างจากเวลา่เที่ยงอยู่ ในร้านมีคนค่อนข้างน้อย กู้อันซินจึงหาที่นั่งรอถังเมิ่ง
หลายนาทีต่อมา เงาร่างรีบร้อนก็วิ่งเข้ามาหยุดอยู่ข้างเธอ
ถังเมิ่งเป็เด็กสาวที่ไม่เคยมีความกังวลและเปี่ยมสุขคนหนึ่ง กู้อันซินชอบเธอมาก ทุกครั้งที่อยู่กับเธอก็จะรู้สึกผ่อนคลาย
“เธอมาเร็วมาก มาทำอะไรแถวนี้เหรอ”
“พี่อันซินอย่าเพิ่งพูดเลย ฉันเพิ่งเห็นคนรู้จักที่ร้านกาแฟตรงนั้น!” ถังเมิ่งบอกกู้อันซินด้วยสีหน้าจริงจัง
“คนรู้จักเหรอ” กู้อันซินคิดถึงคนที่เธอกับถังเมิ่งรู้จักอยู่พักหนึ่ง แต่นึกแล้วก็ไม่เห็นมีใครจะมาปรากฏตัวในร้านกาแฟได้ “ใครเหรอ”
“พี่สามของพี่ไง!” ถังเมิ่งยกน้ำบนโต๊ะขึ้นมาดื่มอึกใหญ่ “เหมือนเขามากจริงๆ มาดื่มกาแฟกับหนุ่มหล่อคนหนึ่งและสาวสวยคนหนึ่ง หากไม่สนใจรถเข็นของเขา ฉากนั้นจะดูน่ารื่นรมย์มาก”
“เธอพูดจริงเหรอ!” กู้อันซินลุกขึ้นยืนทันที แต่หลังจากนั้นก็ชะงักไป “เป็ไปได้ยังไง หากเขามีเพื่อนดีขนาดนั้น คงย้ายออกไปจากห้องฉันนานแล้วมั้ง”
“ทำไมพี่ยังไม่เชื่ออีก” ถังเมิ่งส่งเสียงชิๆ พูดพร้อมจับมือกู้อันซินขึ้นมา “เอาอย่างนี้ พี่อันซิน ยังไงก็ยังเช้าอยู่ ร้านกาแฟอยู่ตรงหัวมุมทางนั้น ฉันจะพาพี่ไปดูก่อนแล้วพวกเราค่อยมากินกุ้งักัน”
ถังเมิ่งเป็คนพูดแล้วลงมือทำทันที หลังพูดจบก็ดึงกู้อันซินออกไป
กู้อันซินเดินตามถังเมิ่ง พูดตามตรงหากคนที่ถังเมิ่งเห็นเป็หลิงเย่ว์จริง เธอค่อนข้างอยากรู้และอยากจะไปดูจริงๆ
เธอ้ายืนยันความสัมพันธ์ระหว่างพี่สามกับน้าป๋ายให้เร็วที่สุด เพื่อคลายความเสียใจของน้าป๋าย
้าแก้ปริศนาทั้งหมดเกี่ยวกับพี่สาม
ถังเมิ่งดึงกู้อันซินมาหยุดที่หน้าร้านกาแฟ ชี้แถวที่สามของที่นั่งริมหน้าต่าง “ตรงนั้นไง พี่อันซิน ใช่พี่สามไหม”
กู้อันซินมองตามทิศทางที่ถังเมิ่งชี้ รถเข็นที่คุ้นเคยรวมถึงผู้ชายที่ดูคุ้นหน้าบนรถเข็น
แม้ระยะห่างจะห่างไกลกันมาก แต่การได้อยู่ด้วยกันมาเดือนกว่าๆ ทำให้กู้อันซินระบุและยืนยันได้อย่างรวดเร็วว่าคนคนนั้นคือพี่สาม ส่วนชายหนึ่งหญิงหนึ่งตรงข้ามเขากลับดูแปลกหน้า กู้อันซินไม่รู้จักเลย
ผู้ชายที่อยู่ตรงข้ามหลิงเย่ว์พูดบางอย่างต่อเนื่อง หลิงเย่ว์พยักหน้าเป็บางครั้ง พวกเขาขมวดคิ้วแน่นราวกับคุยเื่เคร่งเครียดกัน
เชิงอรรถ
^ คือล็อบสเตอร์น้ำจืด หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่ากุ้งเครย์ฟิช
109
