เมฆาสืบล่าผี The Mini Series

        # เมฆาสืบล่าผี  

        Series 4: ผีในลิฟต์  

        ตอนที่ 1 – ชั้น 13 ที่ไม่มีอยู่จริง

        คอนโดหรูย่านอารีย์  

        ตึกสูง 32 ชั้น เปิดใช้มาแค่ 5 ปี  

        แต่ลิฟต์โดยสารหมายเลข 3  

        ไม่มีใครกดชั้น 13 ได้เลยสักครั้ง

        คืนวันเสาร์ที่ 21 มิถุนายน 2568  

        เวลา 02:13 น.

        เมฆายืนอยู่หน้าประตูลิฟต์หมายเลข 3  

        เสื้อเชิ้ตสีดำแขนสั้น กระดุมเม็ดบนสุดปลดออก  

        กำไลเงินสามวงที่ข้อมือซ้ายสะท้อนแสงไฟล็อบบี้สีส้มนวล

        กล้องวงจรปิดด้านบนหมุนมาจ้องเขาเฉยๆ  

        เจ้าหน้าที่รปภ.ที่นั่งเฝ้าอยู่ไกลๆ ทำเป็นมองไปทางอื่น

        “พี่ครับ… ผมขอร้อง อย่ากดชั้น 13 นะครับ” เสียงรปภ.สั่นผ่านวิทยุ  

        “คนที่เคยกด… เขาลงมาไม่ครบคนหรอก”

        เมฆาไม่ตอบ  

        ยกนิ้วขึ้นกดปุ่ม ↑

        ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดทันที  

        เหมือนมันรอเขาอยู่

        ข้างในลิฟต์ว่างเปล่า  

        กระจกสเตนเลสสะท้อนภาพเมฆาได้ชัดเจน  

        แต่ปุ่มชั้น… มีถึงชั้น 32  

        ยกเว้นชั้น 13 ที่เป็นช่องว่างเปล่าๆ ไม่มีปุ่ม

        เมฆาก้าวเข้าไป  

        ประตูปิดลงเงียบสนิท

        เจ้าพรายโผล่ขึ้นจากพื้นลิฟต์ทันที  

        “ท่านครับ… ข้าขอลงก่อนได้ไหม”

        เมฆายกมือแตะกำไลเบาๆ  

        ห่วงนาคบาศก์วงแรกพุ่งออกมา ลอยวนรอบลิฟต์เป็นวงแคบ

        ลิฟต์เริ่มเคลื่อนตัวขึ้นเอง  

        หน้าจอดิจิทัลกระพริบตัวเลข  

        1… 2… 3… 4… 5… 6… 7… 8… 9… 10… 11… 12…

        แล้วหยุดนิ่ง

        หน้าจอดับวูบ  

        ไฟในลิฟต์เปลี่ยนเป็นสีแดงเข้ม

        เสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นเบาๆ  

        ประตูเลื่อนเปิดช้าๆ

        หน้าจอขึ้นว่า “13”

        ทางเดินยาวมืดสนิท  

        พื้นพรมสีแดงเข้มเปื้อนคราบอะไรบางอย่างแห้งกรัง  

        กลิ่นหอมหวานลอยคลุ้ง… กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงราคาแพง

        เจ้าฮูกบินลงมานั่งบนไหล่เมฆา ตาเหลืองทองเรืองแสง  

        กระพือปีกเบาๆ เหมือนบอกว่า “ระวัง”

        เมฆาก้าวออกจากลิฟต์  

        ประตูปิดลงด้านหลังทันที

        ทางเดินชั้น 13 มีแค่ 4 ห้อง  

        1301 – 1302 – 1303 – 1304

        แต่ป้ายชื่อห้องทั้งหมดถูกขูดออกจนเหลือรอยขีดข่วนลึก

        จากห้อง 1304 มีเสียงเพลงเบาๆ ลอยออกมา  

        เพลงเก่า… “ลืม” ของพุ่มพวง ดวงจันทร์

        เมฆาเดินตรงไปที่ห้อง 1304  

        ประตูห้องเปิดแง้มไว้เล็กน้อย

        ข้างในห้องมืดสนิท  

        มีเพียงแสงเทียนเล่มเดียววางอยู่กลางพื้น

        บนพื้นมีรอยเลือดแห้งเป็นวงกลมใหญ่  

        ตรงกลางวงกลมมีรูปถ่ายผู้หญิงคนหนึ่งยืนยิ้ม  

        ชุดเดรสสีขาว ยืนอยู่หน้าลิฟต์หมายเลข 3

        ใบหน้าสวยคม แต่ตาทั้งสองข้างถูกกรีดด้วยของมีคมจนขาดวิ่น

        ใต้รูปถ่ายมีข้อความเขียนด้วยลิปสติกสีแดงเข้ม

        “พี่เคยบอกว่าจะรอฉันที่ชั้น 13  

        แต่พี่โกหก”

        เมฆาคุกเข่าลงหยิบรูปขึ้นมา  

        กลิ่นน้ำหอมยิ่งแรงขึ้นจนฉุนจมูก

        เสียงผู้หญิงกระซิบข้างหู

        “พี่… มาเล่นกับฉันหน่อย”

        เมฆาหันขวับ  

        ไม่มีใคร

        แต่ในกระจกสเตนเลสของลิฟต์ที่อยู่ปลายทางเดิน  

        มีผู้หญิงชุดเดรสขาวยืนยิ้มอยู่ข้างหลังเขา

        เลือดไหลออกมาจากตาที่ถูกกรีด

        “พี่จำฉันไม่ได้เหรอ…  

        ฉันชื่อน้องมิ้นต์  

        แฟนเก่าพี่ไง”

        เมฆายืนนิ่ง  

        ยกมือซ้ายขึ้นแตะกำไลเบาๆ

        “ฉันไม่เคยมีแฟนชื่อมิ้นต์”

        ผู้หญิงในกระจกยิ้มกว้างจนปากฉีกถึงใบหู

        “พี่ลืมแล้วเหรอ…  

        คืนนั้นพี่เมาแล้วบอกว่า ‘ถ้าฉันรักจริง ฉันจะรอที่ชั้น 13’  

        ฉันเลยมาจริงๆ นะ”

        เธอยกมือขึ้นชี้ที่หน้าอกตัวเอง  

        มีรอยแผลมีดแทงลึกจนเห็นกระดูก

        “ฉันรอพี่อยู่ 5 ปี…  

        ทุกคืนวันเสาร์ เวลา 02:13 น.  

        พี่ไม่เคยมาเลย”

        ลิฟต์ “ติ๊ง” ดังขึ้นอีกครั้ง  

        ประตูเลื่อนเปิด

        ข้างในลิฟต์มีผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่  

        หน้าตาเหมือนเมฆาทุกประการ  

        แต่สวมเสื้อเชิ้ตสีดำเปื้อนเลือดเต็มตัว

        ผู้ชายคนนั้นยกมือขึ้นโบกให้

        “มาเล่นกันเถอะพี่…  

        เกมนี้… ถ้าพี่ชนะ ฉันจะไปเกิด  

        แต่ถ้าพี่แพ้… พี่ต้องขึ้นมาอยู่กับฉันแทน”

        เมฆาถอนหายใจเบาๆ

        “กติกา?”

        น้องมิ้นต์ในกระจกยิ้มหวาน

        “ง่ายมากค่ะ  

        พี่แค่ต้องตอบให้ได้ว่า…  

        ใครเป็นคนฆ่าฉัน”

        ลิฟต์เริ่มปิดประตูช้าๆ

        เมฆาก้าวเข้าไปในลิฟต์ทันที  

        ยืนข้างๆ “ตัวเอง” ที่เปื้อนเลือด

        ประตูปิดลง

        หน้าจอดิจิทัลขึ้นว่า “13” ค้างไว้ตลอดกาล

        เกม… เริ่มขึ้นแล้ว

        (จบตอนที่ 1 – ผีในลิฟต์)

        ตอนต่อไป: “คำโกหกคืนฝนตก” และ “ใครคือฆาตกรตัวจริง”