เหลืออีกเพียงไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์จะถึงวันทดสอบพลังปราณของแต่ละบ้านถึงแม้ว่าจิวฟงจะบรรลุถึงขั้นที่หนึ่งเป็คนแรกในรุ่นแต่เขาก็ไม่อยู่เฉยและไม่ปล่อยเวลาให้เปล่าประโยชน์เขาหยิบคัมภีร์หัตถ์ไร้ลักษณ์ขึ้นมาศึกษาทันทีที่กลับถึงบ้านจิวฟงอ่านตำราจนดึกดื่นและทำความเข้าใจกับจุดปราณย่อยต่างๆของร่างกายตามที่ปรากฏอยู่ในหนังสือเขาจินตนาการถึงไอปราณที่พุ่งออกมายังฝ่ามือครั้งแล้วครั้งเล่าตามวิธีที่คัมภีร์ได้ชี้บอกเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วเขาจึงเก็บคัมภีร์วิชายุทธ์เข้าไปในถุงวิเศษ
“ข้าไม่มั่นใจว่าแท้จริงแล้วคัมภีร์ยุทธ์เล่มนี้หนาเท่าไรถ้ามันหนามากเืที่เก็บไว้ในถุงวิเศษอาจจะไม่พอ ศิษย์พี่หวังก็เก็บตัวบำเพ็ญเพียรข้าจึงไม่อาจขอความช่วยเหลือได้ พรุ่งนี้เช้าข้าจะเข้าป่าไปล่าสัตว์แล้วเอาหมึกเืที่ได้มาเขียนคัมภีร์หัตถ์ไร้ลักษณ์ฉบับพิสดาร”เด็กชายตัวจ้อยหลับไปทั้งๆที่ยังกอดถุงวิเศษไว้กับตัว
เมื่อมีทั้งพู่กันวิเศษ ศาสตราสองชนิดและคัมภีร์หัตถ์ไร้ลักษณ์อยู่ในถุงเขาก็ยิ่งเป็กังวลว่าของเหล่านี้จะถูกใครแย่งชิงจิวฟงคิดว่ามีเพียงวิธีการเดียวที่เขาจะรักษาสมบัติของเขาไว้ได้นั่นก็คือเขาต้องแข็งแกร่งขึ้น
จิวฟงตื่นั้แ่ไก่ป่ายังไม่ทันขันเขาแต่งตัวให้รัดกุมแล้วหยิบเอากระบี่เงาพรายออกมา จากนั้นก็เปิดประตูบ้านแล้วมุ่งหน้าเพื่อที่จะเข้าไปในป่าก่อนที่พระอาทิตย์จะขึ้นที่เขาต้องออกไปล่าสัตว์แต่เช้ามืดเช่นนี้เพราะเกรงว่าหากฟ้าสว่างแล้วจะมีคนเห็นเขาเข้าไปยังป่าอสูร
เด็กชายตัวน้อยเดินออกจากบ้านเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงแนวขอบป่าเขาด้อมๆมองๆไปยังป่าทึบด้วยใจที่เต้นรัวนอกเขตป่าเริ่มจะมีแสงสีทองฉาบทอขอบฟ้าบ้างแล้วแต่ในป่ายังคงมืดมิดคล้ายกับยังอยู่ในยามราตรีจิวฟงจะเข้าไปในป่าก็พลันเกิดความกลัวขึ้นมาจึงกลับหลังหันเพื่อเดินกลับเข้าบ้าน
“จะไปกลัวอะไรกับป่าอสูรรอบนอกข้าเป็ถึงผู้ฝึกตนขั้นที่หนึ่งเชียวนะ” จิวฟงปลุกเร้าตัวเองเขาหลับตาปี๋แล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็หันหน้าเข้าหาป่าอีกครั้ง
“ข้าจะล่าสัตว์ป่าหรือแม้แต่สัตว์อสูรอันโหดร้ายไม่ว่าสัตว์ชนิดใดอยู่ตรงหน้าข้า ข้าก็จะสังหารมันให้หมด!”
“ต้องล่าสัตว์ตัวใหญ่ เอาเืมาเยอะๆ”จิวฟงค่อยๆก้าวเข้าไปในป่าที่มืดมิดอย่างช้าๆ ป่าอสูรเต็มไปด้วยต้นไม้ต้นใหญ่เดินเข้ามาไม่ทันเท่าไรจิวฟงก็มองรอบๆตัวแทบไม่เห็น
“เจอสัตว์อสูรสังหารสัตว์อสูร เจอสัตว์ป่าฆ่าสัตว์ป่า”เ้าเปี๊ยกพูดด้วยเสียงสั่นพร้อมกับก้าวเดินต่อเดินไปได้อีกครู่เดียวจิวฟงก็ได้ยินเสียงกุกกักตรงมาทางเขา
“ไม่ว่ามันจะเป็อะไรมันก็ไม่มีทางหนีพ้นคมกระบี่เงาพรายไปได้แน่”เขาชักกระบี่ออกจากฝักแล้วยืนเผชิญหน้ากับอะไรก็ตามที่กำลังจะมาถึง
เสียงกุกกักนั้นดังขึ้นเรื่อยๆจิวฟงรับรู้ได้ว่าบางอย่างกำลังวิ่งมายังเขาเขาเพ่งสายตามองฝ่าความมืดแต่ก็เห็นสิ่งต่างๆได้ไม่ชัดเท่าไรนักขณะนี้เขาเห็นเพียงรางๆว่าบางสิ่งกำลังพุ่งตรงเข้ามา
“เอาโว้ย!” จิวฟงะโลั่นพร้อมกับชูกระบี่ขึ้นและทันใดนั้นเองเขาก็รีบหันหลังกลับแล้วเผ่นแน่บออกจากป่าด้วยความเร็วที่มากกว่าสิ่งที่วิ่งตรงมาหาเขาเสียอีก
“ข้าไม่ได้หนี ข้าแค่ถอยมาตั้งหลัก!” คิดได้ดังนั้นจิวฟงก็สบายใจขึ้นเป็กองเขารีบก้าวขายาวๆเพื่อออกมาจากเขตป่าอสูรให้เร็วที่สุดแต่พอวิ่งพ้นแนวป่าออกมาแล้ว เขาก็ไม่ได้ตั้งหลักต่อสู้อย่างที่คิดไว้เขาวิ่งต่อออกมาอีกนิดแล้วมาหยุดอยู่ที่หน้าบ้าน
“สำหรับการต่อสู้ชิงชัยแล้วชัยภูมิสำคัญที่สุด!” ขณะนี้จิวฟงมีท่าทีที่ผ่อนคลายนั่นเป็เพราะว่าเขาอยู่ห่างจากแนวป่าอสูรมาแล้วขณะที่เขากำลังยืนกอดอกเชิดหน้าแล้วใช้หางตาปรายไปยังเส้นทางที่เขาวิ่งผ่านมาเมื่อครู่จิวฟงก็เห็นว่ามีเงาตะคุ่มๆพุ่งมาจากทางด้านนั้น
จิวฟงลุ้นระทึกให้สิ่งสิ่งนั้นออกมาจากแนวป่า ถ้ามันออกมาได้ก็หมายความว่ามันคือสัตว์ป่ามิใช่สัตว์อสูรเขาชูกระบี่เงาพรายแล้วชี้ไปทางป่าเด็กชายตัวจ้อยตั้งใจจะใช้ของวิเศษอันเลื่องชื่อสังหารสัตว์ป่าที่อาจวิ่งออกมา
“ออกมาสิ...”
“มาเลย มาดวลกับข้าตัวต่อตัวตัวข้าไม่มีอะไรมีเพียงแค่กระบี่ธรรมดาๆในมือเท่านั้น” คำว่ากระบี่ธรรมดาๆของจิวฟงนั้นหมายถึงกระบี่เงาพรายที่มีอานุภาพร้ายกาจ
และแล้วสิ่งนั้นก็พุ่งออกมาจากแนวป่าตามที่เขาปรารถนาจิตใจของจิวฟงเริงร่าเขาปรี่เข้าไปใกล้เขตป่าก็เห็นหมูป่าตัวย่อมๆตัวหนึ่งวิ่งห้อออกมาอย่างตื่นๆจิวฟงปราดเข้าไปหยุดอยู่หน้ามัน เขาใช้สองมือชูกระบี่ไว้เหนือหัวและทันใดนั้นเงาหนึ่งก็พุ่งลงจากต้นไม้แล้วเข้ามาตะครุบเ้าหมูป่าผู้น่าสงสาร
จิวฟงสะดุ้งโหยง เขากระโจนไปทางด้านหลังเมื่อตั้งสติให้ดีจึงเห็นว่าเป็แมวป่าสีดำตัวใหญ่กำลังขยุ้มคอหมูป่าเห็นดังนั้นเด็กชายจิวฟงก็แสยะยิ้มแล้วกระโจนเข้าไปคว้าขาหมูป่าที่หยุดหายใจ
“หมูป่าของข้า!”
เ้าแมวดำได้ยินเสียงนั้นก็สะดุ้งเล็กน้อยมันจำเสียงมนุษย์หน้าด้านที่แย่งไก่ป่าไปจากมันครั้งก่อนได้มันมองจิวฟงอย่างไม่พอใจพร้อมกับส่งเสียงขู่อยู่ในคอเบาๆ
คราวนี้แมวป่าไม่ได้ถอยหนี ดูเหมือนว่ามันมีความมั่นใจเพิ่มขึ้นกว่าคราวที่แล้วเล็กน้อยมันคิดว่าครั้งนี้มันสามารถสู้กับกระบี่สั้นเล่มนั้นอย่างแน่นอน
“ถอยไป!”
“หง่าวววว”
ตูมมมมมมม!!!!
เสียงดังสะท้านกึกก้องจนจิวฟงที่สะบัดคมกระบี่ออกไปเมื่อครู่ยังสะดุ้งแล้วนับประสาอะไรกับเ้าแมวป่าที่ถูกสายลมกระชากผ่านร่างของมันโดยไม่ทันตั้งตัวและคราวนี้ไม่มีคำเตือนที่ยืดยาวจากปากมนุษย์ตัวจ้อยเหมือนครั้งก่อนสิ้นเสียงร้องของเ้าแมวเหมียว กระบี่ในมือเด็กชายก็ถูกตวัดออกมาในทันที
เ้าแมวป่ามองต้นไม้ใหญ่ที่ล้มครืนด้วยแววตาที่หวาดกลัวมันมองกระบี่ในมือของจิวฟงแล้วเหลือบมองเขาอีกครั้งจากนั้นมันก็ถอนหายใจยาวแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ
“หง่าวววว” เสียงร้องนั้นสะท้อนถึงความรันทดในจิตใจ เหตุใดมันต้องถูกมนุษย์ตัวจ้อยผู้หน้าด้านแย่งเอาอาหารไปจากมันถึงสองครั้งสองครา
จิวฟงพยักหน้าอยู่หลายๆทีเขามองกระบี่เงาพรายที่ถืออยู่ในมือแล้วยิ้มออกมา
“กระบี่นี้ทรงพลานุภาพจริงๆแค่ชักออกจากฝักครั้งแรกก็สามารถขับไล่สัตว์ป่าที่ดุร้ายไปได้!”
หวงหยินฟาที่ยืนอยู่บนก้อนเมฆส่ายหัวไปมาแล้วทอดถอนใจกระบี่อันลือชื่อของสำนักวายุจำรัสถูกจิวฟงนำมาใช้ขู่แมวป่าที่ไร้พิษสงหวงหยินฟาทนเห็นภาพนั้นไม่ได้เขาตัดสินใจเหาะจากไปและคงจะไม่เฝ้าดูจิวฟงอีกสักระยะ
เมื่อได้เืมาแล้วจิวฟงก็ทำการคัดลอกตำราด้วยพู่กันวิเศษครู่เดียวคัมภีร์หัตถ์ไร้ลักษณ์ฉบับสมบูรณ์ยิ่งกว่าสมบูรณ์ก็มาอยู่ในมือของจิวฟงจิวฟงอ่านตำรานั้นหนึ่งวันเต็มแล้วจัดการทำลายคัมภีร์ที่ได้มาทิ้งโดยไม่เหลือร่องรอย
คัมภีร์หัตถ์ไร้ลักษณ์เป็วิชายุทธ์ที่ใช้ปราณในร่างกายโจมตีคู่ต่อสู้หากฝึกถึงขั้นคุมปราณประหนึ่งอวัยวะจะทำให้การป้องกันและการโจมตีเต็มไปด้วยประสิทธิภาพหากผู้ฝึกตนบรรลุถึงปราณขั้นสูงด้วยแล้วพลังปราณที่ส่งออกมาภายนอกร่างกายก็จะยิ่งหนาแน่นและทรงพลังจนแทบจะกล่าวได้ว่าถ้าสำเร็จวิชาหัตถ์ไร้ลักษณ์และหากมีปราณที่แข็งแกร่งในร่างกายอาวุธเวทใดก็ไม่จำเป็อีกต่อไป
“เริ่มแรกให้ส่งปราณออกจากตันเถียนผ่านไปยังจุดปราณย่อยต่างๆแล้วส่งต่อไปยังฝ่ามือจากนั้นจึงอัดปราณให้แน่นจนกลายเป็ลมหมุน”จิวฟงหลับตาแล้วสูดหายใจเข้าลึกพร้อมกับกระตุ้นปราณที่จุดตันเถียนจากนั้นเด็กชายก็ส่งพลังปราณผ่านมายังมือ
ทันทีที่ปราณไหลออกมานอกกาย มันก็แตกตัวเป็อณูแล้วกระจายกลับสู่อากาศจิวฟงตั้งสมาธิมั่นแล้วประคองปราณในร่างอย่างต่อเนื่องเขาหวังว่าพลังปราณที่แผ่ออกมาจะไหลรวมเป็สายลมหมุนซึ่งเป็ขั้นพื้นฐานของการฝึกวิชายุทธ์
พลังปราณที่ไหลออกมาจากร่างกายเริ่มไหลรวมเป็เกลียวมากขึ้นแต่จิวฟงก็คงปราณในลักษณะดังกล่าวไว้ได้ไม่นานไม่ช้าพลังนั้นก็กระจายออกไปทุกทิศทุกทาง
ครั้งที่หนึ่ง ครั้งที่สองครั้งที่สาม...ผ่านไปเรื่อยจนถึงครั้งที่ร้อยแต่ปราณบนฝ่ามือก็ยังไม่รวมตัวกันสักที จิวฟงหอบหนักๆเหงื่อไหลท่วมร่างกายจนเสื้อเปียกชุ่ม เขาฝืนทนฝึกวิชาต่อไป แต่ไม่ช้าเขาก็ทรุดลงเพราะไม่มีเรี่ยวแรงเหลือที่จะยืนอีกต่อไป
“ทำไมตอนผู้าุโตาเดียวสะบัดมือแค่หนึ่งครั้งก็สามารถดึงกระบี่เงาพรายให้ลอยมาอยู่ในมือข้าได้แต่กับข้าที่เพียรพยายามอยู่นาน แค่จะรวมปราณให้เป็หนึ่งเดียวยังทำไม่ได้เลย”แม้จะไม่ท้อถอยแต่จิวฟงก็รู้สึกผิดหวังไม่น้อย
จิวฟงคิดถึงแต่ผลลัพธ์เพียงอย่างเดียวโดยที่ไม่ได้พิจารณาถึงต้นสายปลายเหตุถ้าเขาเทียบเคียงสักหน่อยว่าผู้าุโมีลมปราณอยู่ในขั้นระดับใดและตัวเขาอยู่ขั้นไหนเขาก็คงจะไม่มาคร่ำครวญอะไรเช่นนี้
วิธีที่เหล่าผู้าุโในสำนักใช้ควบคุมสิ่งของจากระยะไกลก็เป็พื้นฐานของวิชาหัตถ์ไร้ลักษณ์อันที่จริงทุกวิชายุทธ์ของผู้ฝึกตนสายธาตุลมล้วนมาจากรากฐานเดียวกันคือเปลี่ยนปราณเป็สายลมให้แล่นอยู่ภายในและภายนอกร่างกาย
ทว่าวิชาที่จิวฟงกำลังฝึกฝนล้ำลึกเกินกว่านั้นไปมากวิชาหัตถ์ไร้ลักษณ์เป็เคล็ดวิชาที่ใช้สายปราณเพียงเล็กน้อยให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุดอย่างไรก็ดีการฝึกยุทธ์ดังกล่าวไม่ใช่เื่ง่ายยิ่งผู้ฝึกตนที่เพิ่งบรรลุถึงขั้นแรกแล้วก็แทบเป็ไปไม่ได้เลยที่จะจับเคล็ดวิชาดังกล่าว
อันที่จริงคัมภีร์หัตถ์ไร้ลักษณ์นี้ถูกวางไว้บนชั้นห้าของหอคัมภีร์มาก่อนเพราะการฝึกวิชาในขั้นเริ่มแรกต้องใช้พลังปราณมากอย่างที่ใครก็คาดไม่ถึงคนของสำนักวายุจำรัสคนแล้วคนเล่าหรือแม้แต่ยืมมันไปศึกษาแต่ก็ไม่มีใครสำเร็จวิชาดังกล่าวเลยสักคน เปลี่ยนเ้าของมาหลายพันคนตำราก็เริ่มชำรุดทรุดโทรม แม้ฝ่ายจารตำราจะพยายามคัดลอกคัมภีร์ขึ้นอีกครั้งแต่ก็ไม่อาจทำได้เป็เพราะว่านักจารตำรามีพลังปราณไม่ถึงขั้นและคัมภีร์นี้ก็ลึกลับซับซ้อนเกินไปเวลาล่วงเลยนานมาคัมภีร์ที่ไม่สมบูรณ์นี้ก็ถูกเก็บไว้ที่ชั้นสี่...ชั้นสาม...และชั้นสองของหอคัมภีร์ในที่สุด
ไม่ใช่ว่าวิชายุทธ์นี้จะทำได้เพียงแค่เปลี่ยนปราณในมือเป็ลมรูปหัตถ์เพื่อต่อสู้ผู้ที่ชำนาญสามารถแปรเปลี่ยนปราณในมือเป็รูปร่างอะไรก็ได้หรือแม้แต่ขับพลังปราณให้ออกมาจากส่วนอื่นๆของร่างกายก็ยังได้ด้วยรูปร่างที่เปลี่ยนแปลงไปมาได้ตามใจผู้ฝึกนี่เองคัมภีร์นี้จึงมีชื่อว่าหัตถ์ไร้ลักษณ์
จิวฟงที่ยังคงนั่งหอบแฮกอยู่ที่พื้นรีบโยนยาเม็ดสีเขียวอมม่วงเข้าปากไปหนึ่งกำแล้วทำการเดินลมปราณเมื่อเขารวบรวมสมาธิเพ่งมองเสาปราณก็เห็นว่าเสาแก้วนั้นมีรอยหมองเกิดขึ้นอันเป็สัญลักษณ์ว่าเขาใช้พลังปราณมากเกินไปเขาไม่รอช้ารีบอัดลมเข้าไปในจุดตันเถียนให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนที่จะเกิดการแตกร้าวของเสาปราณ
“เหนื่อยจริงๆเหนื่อยกว่าตอนฝึกเดินลมปราณย้อนกลับครั้งแรกเสียอีก”จิวฟงพึมพำด้วยเสียงที่ยังหอบผ่านไปนานกว่าที่เสาปราณจะกลับกลายมาเป็แก้วใสดังปกติ ทันทีที่ปราณของเขาบริบูรณ์แล้วเขาก็กรอกยาเม็ดขมเข้าปากอีกหนึ่งกำแล้วรอให้พลังปราณอัดแน่นเต็มร่างกาย จากนั้นก็เริ่มฝึกวิชายุทธ์ใหม่
ปราณที่ไหลรินมารวมอยู่ที่ฝ่ามือคงรูปร่างแล้วไหลวนเป็เกลียวยังให้เกิดลมหมุนตอนนี้ในมือของจิวฟงมีปราณลมคล้ายพายุหมุนลูกย่อมๆที่ถูกย่อส่วนไว้ลมหมุนที่เกิดจากเคล็ดวิชานี้ไม่ใช่ธาตุลมบริสุทธิ์ แต่ธาตุเป็ลมที่เจือด้วยปราณของผู้ฝึกตนดังนั้นมันจึงทรงพลังมากกว่าลมที่เกิดขึ้นทั่วไปตามธรรมชาติ
“คัมภีร์บอกไว้ว่าถ้าคงรูปนี้ได้สองชั่วยามในครั้งต่อไปการฝึกก็จะง่ายขึ้นและไม่จำเป็ต้องดึงพลังปราณออกมาอย่างสิ้นเปลืองเท่าครั้งแรก”คำว่าไม่สิ้นเปลืองเท่าครั้งแรกทำให้จิวฟงสะอึก คัมภีร์ไม่ได้บอกว่าไม่สิ้นเปลืองแต่ใช้คำว่าไม่สิ้นเปลืองเท่าครั้งแรก แสดงว่าเขาต้องเสียพลังปราณอีกไม่น้อยกว่าจะสร้างรูปหัตถ์พื้นฐานได้
จิวฟงคงรูปลมหมุนได้เพียงชั่วเวลาครึ่งก้านธูปร่างกายของเขาก็สั่นเทิ้มและเกิดอาการเหนื่อยหอบอย่างเห็นได้ชัดจิวฟงเพ่งดูเสาปราณก็เห็นเสาแก้วมีรอยขีดจางๆคล้ายกับรอยขนแมวเกิดขึ้น
มือขวาที่คงปราณรูปลมหมุนยังคงแบอยู่ส่วนมือซ้ายของเขาล้วงเข้าไปในถุงแล้วควักยามาอีกกำจิวฟงรีบโยนยาเม็ดสีเขียวอมม่วงเข้าปากยากำนี้ส่งผลให้รอยขีดข่วนสมานตัวกับเสาปราณแต่ผ่านไปครู่เดียวก็เกิดรอยจางๆขึ้นมาอีก
จิวฟงกินยาเม็ดเข้าไปอีกสามสี่ครั้งแต่นั่นก็ไม่ช่วยให้เสาปราณของเขามีเสถียรภาพกลับกันยิ่งผ่านไปนานเท่าไรรอยขีดข่วนก็มากขึ้นเป็เท่าทวี
“ไม่ไหวแล้ว!” จิวฟงร้องออกมาในที่สุดแม้จิวฟงจะยังเหลือยาเม็ดสีเขียวอมม่วงอยู่พอสมควรแต่ถ้ายังต้องกินอยู่อย่างต่อเนื่องเช่นนี้อีกไม่ถึงครึ่งชั่วยามทรัพยากรที่เขาบดเองกก็จะหมดไป
จิวฟงนั่งหมดเรี่ยวหมดแรงอยู่บนพื้นแล้วใช้มืออันสั่นระริกล้วงเข้าไปในถุงวิเศษคราวนี้เขากินยาเข้าไปถึงสามกำกว่าจะทำให้เสาปราณกลับมาอยู่ในสภาพใสกระจ่างดังเดิม
ตอนนี้เด็กชายตัวน้อยตระหนักแล้วว่าวิชาหัตถ์ไร้ลักษณ์ไม่ใช่วิชาของผู้ฝึกตนขั้นที่หนึ่งจิวฟงใคร่ครวญอยู่นานก็พบว่าสิ่งที่ตัวเขาทำได้มีอยู่สองอย่างอย่างแรกก็คือหยุดฝึกรอให้เขาบรรลุถึงลมปราณขั้นสูงแล้วค่อยเรียนรู้วิชายุทธ์ซึ่งสุดแสนจะสิ้นเปลืองพลังปราณหรือไม่...เขาก็ต้องมีทรัพยากรที่เพียงพอมากกว่านี้
จิวฟงลุกขึ้นแล้วใช้ความคิดอยู่นาน เขามองเข้าไปที่แนวป่าด้วยสายตาแน่วแน่
“ข้าจะต้องเก็บพืชวิเศษระดับหาง่ายเพื่อมาผสมยาพืชเ่าั้หาได้ในสถานที่เดียวนั่นก็คือเขตป่าอสูรรอบนอก!”
คราวนี้จิวฟงตั้งใจจะเข้าไปในป่าอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน...
5K
