“โอ้โห ลุงจางวันนี้ลูกค้าเยอะเชียวนะ” เสียงร่าเริงของหญิงสาวที่ไพเราะราวกับกระดิ่งแว่วมาในสายลม ทำให้ผู้ที่ถูกเรียกเงยหน้าขึ้นมองและส่งยิ้มตอบ แต่เหตุใดรอยยิ้มถึงดูฝืดเฝื่อนแบบนั้นล่ะ
“ไอ้หยานึกว่าใครที่ไหน หายไปนานเลย มาๆ ชอบเล่มไหนเลือกเอาเลย ลุงจะให้ราคาพิเศษ”
หญิงสาวใช้สายตาสำรวจไปทั่วร้าน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแ่เบาว่า “ลูกค้าเยอะ แต่ดูเหมือนลุงจางจะไม่ดีใจสักเท่าไหร่เลย เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”
เ้าของร้านถอนหายใจ สีหน้าของเขามันบ่งบอกขนาดนั้นเลยเหรอ “ร้านนี้จะไม่เอาหนังสือใหม่มาลงแล้วล่ะ เพราะมันกำลังจะปิดตัว ที่เห็นว่ามีคนเยอะๆ นี่ก็ไม่ใช่อะไรหรอก ลุงลดราคาน่ะ ราคาที่ขายต่ำกว่าทุนเสียอีก ทั้งลดทั้งแถมไม่ได้หวังกำไรอะไรหร๊อก ขอแค่หนังสือทุกเล่มในร้านนี้ได้พบกับคนที่อยากอ่านมันบ้างก็เท่านั้น เสี่ยวซือเองก็ไปเลือกดูกับเขาบ้างสิ คนคุ้นเคยกันเดี๋ยวให้ราคาพิเศษ”
เซวียนซือซือได้ฟังที่มาที่ไปของผู้คนมากมายที่อยู่ภายในร้านก็อดเศร้าใจไม่ได้ ร้านหนังสือนับวันยิ่งน้อยลงไปทุกที แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าร้านประจำจะหายไปแบบนี้
ยุคสมัยนี้รสนิยมของผู้บริโภคเปลี่ยนไป การซื้อของออนไลน์เป็ที่นิยมมากยิ่งขึ้นเพราะมันทั้งง่ายและสะดวกสบายดีกว่าการต้องออกไปด้านนอกฟันฝ่ามลพิษเพื่อหาซื้อสินค้าต่างๆ หนังสือเองก็เช่นกัน ตัวเธอเองพักหลังมานี้ก็ชื่นชอบการอ่านนิยายออนไลน์ตามเว็บไซต์หรือซื้อพวกมันในรูปแบบอีบุ๊ค
ก็มันทั้งสะดวกในการพกพานี่นา เธอมีเครื่องอีรี๊ดเดอร์อยู่เครื่องหนึ่งที่ทั้งเบาและบางจับถนัดมือ หน้าจอก็ถนอมสายตาดีมาก เวลาไปไหนมาไหนแค่พกเ้าเครื่องนี้ไปทุกอย่างก็ไม่น่าเบื่ออีกต่อไป
หากเป็เมื่อก่อนเวลาจะไปไหนมาไหน ออกแคมป์ ไปต่างเมือง เธอต้องหอบหนังสือหลายเล่มที่ทั้งหนักและกินพื้นที่กระเป๋ามันไม่สะดวกเลยจริงๆ ไม่เหมือนตอนนี้ที่มีแค่เครื่องอีรี๊ดเดอร์ แท็ปเล็ตหรือสมาร์ทโฟนเครื่องเดียวทุกอย่างก็จบ
การซื้อหนังสือของผู้บริโภคอย่างเธอก็เปลี่ยนไป การอ่านออนไลน์รวดเร็วกว่า ไม่ต้องรอที่จะออกไปซื้อที่ร้านหนังสือ ขอแค่มีการแจ้งเตือนว่ามีอีบุ๊คออกใหม่หรือนิยายออนไลน์ลงตอนใหม่ๆ ก็แค่กดซื้อ จ่ายและสามารถอ่านนิยายเื่นั้นๆ ได้ในทันที นี่คือความสะดวกสบายที่เซวียนซือซือก็ไม่ได้คิดว่าผิดอะไร
แต่พอได้มาเจอกับสถานการณ์ของร้านหนังสือลุงจาง มันทำให้เซวียนซือซือชักรู้สึกผิดขึ้นมานิดหน่อยอย่างไรก็ไม่รู้ การซื้อออนไลน์มันราคาถูกและสะดวกแต่มันก็ทำให้ร้านค้าที่มีหน้าร้านหลายร้านอยู่ไม่ได้ ส่งผลต่อธุรกิจบางอย่าง แต่ก็นะ...ทุกอย่างหมุนเวียนเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
จากตลับเทป ซีดีรอม แผ่นดิสก์ ร้านเกม ร้านเช่าหนังสือ...ต่อไปจะเป็ร้านหนังสือหรือสิ่งใดจะเป็รายต่อไป ที่จะหายไปกันนะ?
เซวียนซือซือเดินเลือกหนังสืออยู่พักใหญ่เพราะยังไม่มีเื่ไหนที่เข้าตา นิยายหลายๆ เื่ในร้านนี้เธอก็เคยซื้ออ่านมาแล้วแทบทั้งนั้น หญิงสาวส่ายหน้าก่อนจะลองเดินเปลี่ยนฝั่งไปหาหนังสือทั่วไป
ปึ้ง!
“ขอโทษครับๆ”
เพราะกำลังจดจ่ออยู่กับชั้นหนังสือ อุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ จึงเกิดขึ้น “ไม่เป็ไรค่ะ”
พอเห็นว่าคู่กรณีไม่ได้เป็อะไร ชายหนุ่มก็พยักหน้าแล้วเดินไปที่ชั้นอื่น เซวียนซือซือไม่สนใจเขา เธอก้มมองพื้นและเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ
มีหนังสือเล่มหนึ่งตกอยู่ข้างเท้าเธอ..
หญิงสาวหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา ก่อนจะขยี้ตาแล้วอ่านทวนอีกรอบ “คู่มือเดินทางข้ามกาลเวลา”
เพราะชื่อหนังสือสะดุดตาหรือไม่ก็ไม่แน่ใจ เธอที่เป็นักอ่านตัวยงจึงได้รับอิทธิพลเกี่ยวกับนิยายที่เดินทางข้ามเวลา ย้อนเวลา เกิดใหม่อะไรทำนองนี้จึงหยิบคู่มือที่ทั้งหนาและหนักเอาไปจ่ายเงิน
“ได้แล้วหรือ ไหนๆ ไอ้หยา วันนี้ไม่ใช่นิยายแต่เป็หนังสือหมวดเกษตรกรรม”
มุมปากของเซวียนซือซือกระตุก เธอไม่เข้าใจว่าเหตุใดลุงจางจึงจัดให้หนังสือเล่มนี้ไปอยู่ในหมวดเกษตรได้ แต่ก็..ช่างมันเถอะ เธอไม่ได้คิดอะไรมากอยู่แล้ว เดิมทีแค่อยากอุดหนุนหนังสือลุงจางสักเล่ม ส่วนจะอ่านไหมค่อยดูอีกทีเพราะมันหนามากเลยทีเดียว
“ให้ราคาพิเศษ 38 หยวนพอ”
โอ้ แค่ 38 หยวน ถูกมากจริงๆ เมื่อเทียบกับความหนาของหนังสือ หญิงสาวสแกนจ่ายแล้วหยิบหนังสือเล่มนั้นเข้าถุงผ้าก่อนจะบอกลาลุงจางแล้วเดินกลับที่พัก
วันเวลาผ่านไปวันแล้ววันเล่า หนังสือที่อยู่ในถุงผ้าก็ยังอยู่ที่เดิม เซวียนซือซือลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเคยซื้อมา จนกระทั่ง..
“นิยายเื่นี้ลงไปตั้งเกือบสามร้อยตอนแล้ว ทำไมไม่มีคนอ่านเลย ไม่สนุกเหรอ?”
ในฉีเตี้ยน[1] มีนิยายหลายล้านเื่ วันๆ หนึ่งมีนิยายเกิดใหม่มากมาย ไม่แปลกที่นิยายบางเื่จะหลุดรอดสายตาของนักอ่านตัวยงไปบ้างเหมือนกัน
เธอไม่เห็น แต่คนอื่นจะไม่เห็นเลยเหรอ ถ้าเป็นิยายที่ลงแล้วหายไปเป็เดือนหรือเป็ปีค่อยมาลงใหม่ หรือพวกนิยายที่ผู้เขียนเทดื้อๆ ก็ว่าไปอย่าง แต่นิยายเื่นี้มันไม่ใช่แบบนั้น
ลักษณะการลงเป็การลงตอนใหม่แบบสม่ำเสมอ ลงทุกวัน ดูเหมือนผู้แต่งจะลงวันละหนึ่งตอนทุกวันในหนึ่งร้อยตอนแรก และน่าจะทำเช่นนี้มาเกือบ 300 ตอน
น่าเสียดายจริงๆ ที่นิยายเื่นี้ไม่ดัง เซวียนซือซือเชื่อว่านักเขียนคนนี้เป็คนที่มีวินัยมาก มันคงจะน่าเศร้ามากที่นักเขียนดีๆ คนหนึ่งต้องเลิกแต่งนิยายเพราะไม่มีคนอ่าน
เธออยากจะให้พวกนักเขียนที่ไร้วินัย ชอบหาย ชอบเทมาเรียนรู้วินัยและรับผิดชอบคนที่ติดตามเหมือนอย่างนักเขียนคนนี้จริงๆ เลย แม้จะมีคนอ่านไม่กี่คนแต่เขาก็ยังแต่งต่อไปเรื่อยๆ อีกทั้งดูเหมือนว่ายิ่งลงตอนใหม่ คนอ่านก็น้อยลง
เซวียนซือซือสังเกตว่าตอนท้ายๆ จำนวนคนอ่านคือ 0 นี่มันเป็ปัญหาตรงไหนกันแน่ อัลกอลิทึมของฉีเตี้ยนหรือเป็ปัญหาที่เนื้อเื่ ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย มันจะมีเหตุผลอะไรกันที่นิยายเื่หนึ่งคนจะเลิกติดตาม คำผิดเยอะเกิน? เนื้อเื่ไม่ดี?
เธอไม่อาจปล่อยให้ความสงสัยดำรงอยู่ต่อไปจึงใช้เวลาทั้งคืนเพื่ออ่านนิยายเื่นั้นั้แ่ตอนแรกจนถึงตอนล่าสุดที่ผู้แต่งลงเอาไว้
อ่า ยิ่งอ่านก็ยิ่งสนุก ยิ่งอ่านก็ยิ่งแปลกใจ จิติญญานักสืบโคนันเริ่มเข้าสิง เพราะความจริงมีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น!
นิยายเื่ที่เธออ่านมืชื่อว่า “ข้ามเวลาไปดาวเคราะห์สีน้ำเงิน” ชื่อเื่โคตรไม่ดึงดูดใจและหน้าปกก็ไก่กามาก อืม บางทีนี่อาจเป็อีกหนึ่งเหตุผลที่คนมองข้ามมัน
แต่สาเหตุหลักที่เธอสวมิญญาเ้าหนูยอดนักสืบนั่นเป็เพราะว่า มีนิยายอีกเื่ที่คล้ายๆ กันซึ่งเธอเคยอ่านมาก่อน!
ไม่ใครก็ใครที่เป็ต้นฉบับ เื่นี้สืบไม่ยาก ดูวันที่แต่งเท่านั้นก็สิ้นเื่ เซวียนซือซือเปิดเข้าไปนิยายเื่ที่เคยอ่านแล้วทำการเปรียบเทียบวันที่แต่งของนิยายทั้งสองเื่
หญิงสาวใช้นิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด มันเป็แบบที่เธอคิดจริงๆ นิยาย “ข้ามเวลาไปดาวเคราะห์สีน้ำเงิน” เป็นิยายลอกเลียนแบบ
เฮ้อ แต่ทำไมเธอรู้สึกว่าอีกเื่ต่างหากที่ลอกเลียนแบบ เธอไม่ได้จ่ายเงินอ่านอีกเื่จนจบ มีเพียงตอนฟรีที่อ่านก็เพียงพอแล้วที่จะเดาได้ว่ามันคล้ายกันมากๆ
ในขณะที่เ้าหนูยอดนักสืบกำลังขบคิด เสียงแจ้งเตือนการลงตอนใหม่ของนิยายก็ดังขึ้น เซวียนซือซืออดไม่ได้ที่จะจ่ายเหรียญเพื่อปลดล็อกมันทันที
[่คุยกับนักอ่าน: วันนี้ฉันดีใจมากที่เห็นว่านิยายของฉันมีคนอ่านหน้าใหม่และฉันเดาว่าคนคนนั้นอ่านมันมาจนถึงตอนนี้ ฉันใที่เห็นยอดเหรียญที่เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน คุณไม่รู้หรอกว่ามันทำให้ฉันมีไฟแต่งเพิ่มมากแค่ไหน แม้จะเป็คนอ่านเพียงคนเดียวแต่มันก็ทำให้ฉันน้ำตาไหล ฉันไม่อยากทรยศนักอ่านที่ซื่อสัตย์ของฉันแต่จนใจที่ต้องกล่าวว่าฉันจะไม่อัปนิยายเื่นี้ต่อแม้จะอยากให้มันมีคำว่าจบบริบูรณ์
อันที่จริงนิยายเื่นี้มี 600 ตอนซึ่งฉันแต่งจบแล้ว แต่นิยายของฉันดันไปคล้ายกับนิยายอีกเื่หนึ่งมาก ความบังเอิญ แรงบันดาลใจมันสามารถมีกันได้...แต่ต้องไม่ใช่ทุกตอน
นิยายอีกเื่เปิดเื่ไว้ก่อนหน้าฉันสองเดือน ฉันไม่ได้คิดอะไรมากในเื่นี้เพราะเห็นหลายๆ คนก็มีการจองชื่อเื่เปิดเื่ไว้ก่อนแต่ยังไม่ลงตอน แต่ของฉันไม่ใช่ หลังจากที่ฉันเปิดเื่ก็ลงตอนในทันที อยู่มาวันหนึ่งฉันพบว่าหลังจากที่ฉันลงตอน อีกวันหนึ่งนิยายเื่นั้นก็ลงตอนที่เนื้อหาคล้ายกัน
ฉันโกรธมากแต่ทำอะไรไม่ได้เลย ฝั่งนั้นเป็นามปากกาดังและมีฐานแฟนคลับเยอะ ถ้าคุณไม่เชื่อว่าเื่ที่ฉันกล่าวมานี้เป็เื่จริง โปรดเทียบวันเวลาที่ลงตอนไม่ใช่วันเวลาที่เปิดเื่
ฉันไม่มีเงินมากพอที่จะจ้างทนายมาจัดการเื่นี้ จึงได้แต่ขอโทษทุกคน บอกตามตรงว่าฉันอ่านอีกเื่แค่ตอนฟรี 100 ตอนแรกเท่านั้นเพราะฉันไม่อยากเสียเงินให้กับของลอกเลียนแบบที่ลอกเลียนแบบผลงานตัวเอง!
นิยายตอนที่ 101 ของฉันเป็ต้นมาต้องใช้เหรียญปลดล็อกคนอ่านจึงหายไปเรื่อยๆ ตอนนั้นฉันยังไม่ท้อใจเพราะคิดว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนอ่าน แต่ใครจะรู้ว่าคนที่เหลือหนึ่งในตอนนั้นคือคนที่ก๊อบปี้นิยายฉัน ที่ฉันรู้เื่นี้เนื่องจากความสงสัยจึงกัดฟันจ่ายเงินลองอ่านตอนต่อมาของนิยายลอกเลียนแบบเล่มนั้น มันยังเหมือนกับนิยายของฉัน!
ฉันท้อใจจึงได้ส่งข้อความลับไปพูดคุยกับนักเขียนคนนั้น แต่เขากลับหัวเราะเยาะฉัน ไม่ยอมรับและมีการขู่จะฟ้องฉัน และนั่นทำให้ฉันอยากแก้เผ็ดหลังจากที่ลงถึง 200 ตอนฉันเลยหายไป ไม่ลงนิยายต่อ แม้ฉันจะอยากให้นิยายเื่นี้ได้แจ้งเกิดแต่ก็จนใจ
และพอฉันหายไปสักพัก ผู้แต่งนิยายเื่นั้นก็อ้างว่าไม่สบายขอลาพัก ช่างน่าขำ เพราะเขาไม่มีต้นฉบับให้คัดลอกน่ะสิเลยหายไป
ฉันลงบ้างไม่ลงบ้างเพื่อทดสอบ ซึ่งผลก็เป็แบบนั้นจริงๆ ถ้าฉันหายเขาเองก็จะหาย ถ้าฉันลงเขาจะลงตาม แต่การที่ฉันประชดนักก๊อบปี้คนนั้นมันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากเพราะนักอ่านที่รอฉันอยู่แม้จะไม่กี่คนได้หายไปเพราะความไม่สม่ำเสมอและใจอยากจะแก้เผ็ดของฉัน
ฉันอยากจะไถ่โทษพวกเขาและดึงพวกเขากลับมาเลยได้ลงนิยายทีเดียวเกือบ 100 ตอนรวด แต่ดูเหมือนมันจะสายไปเพราะนิยายของฉันไม่มีใครอ่านจนกระทั่งวันนี้ผู้อ่านหนึ่งคนเย่ๆ ฉันหวังว่าคุณคงไม่ใช่คนที่ก๊อบปี้นิยายฉันนะ
สุดท้ายนี้ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ฉันจะเสี่ยงดวงก็แล้วกัน คนแรกที่ติดต่อฉันมาทางอีเมล ฉันจะส่งต้นฉบับั้แ่บทแรกยันบทสุดท้ายให้คุณ หากคุณเป็นักเขียนขี้ก๊อบคนนั้นฉันจะถือว่าทำบุญให้คุณ นิยายคุณประสบความสำเร็จก็ถือว่านิยายฉันสำเร็จเพราะนั่นมันมาจากหัวคิดของฉัน
แต่ถ้าคุณเป็นักอ่านผู้ซื่อสัตย์ของฉัน ฉันก็หวังว่าคุณจะอิ่มเอมกับตอนจบของเื่ราว ขอแค่อย่างเดียวว่าอย่าเอาต้นฉบับของฉันไปเผยแพร่ที่ไหน”
[1] เว็บไซต์นวนิยายสุดฮิตของจีน
4K
![สงครามราชันจักรพรรดิ [จบภาคหลัก]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1773871886_46029122.webp)