วันที่ฟ้าครึ้มด้วยเมฆหนาที่ยังไม่ทันเทน้ำฝนลงมาแพรไหมนั่งอยู่ในบ้านเช่าเล็กๆ ของเธอกับสามี ธีรภัทร
มือถือโทรศัพท์แนบหูเสียงจากปลายสายสั่นเครือแจ้งข่าวร้ายจากตำรวจ
“คุณแพรไหมครับสามีคุณ...ธีรภัทร...เสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชนเมื่อเช้าครับ”
คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงมากลางใจ แพรไหมหน้าซีดเผือดตัวสั่นเทิ้ม มือปล่อยโทรศัพท์หล่นลงพื้น
“ไม่...ไม่จริง...พี่ธีร์”
แพรไหมกรีดร้องดังลั่น น้ำตาไหลพรากก่อนที่ร่างจะอ่อนยวบ สลบลงไปบนพื้นไม้ที่ระเบียบหน้าบ้าน
บ้านไม้อีกหลังที่อยู่ติดกันเป็บ้านของป้าวรรณและลุงปาน เพื่อนบ้านใจดี
ป้าวรรณรีบวิ่งเข้ามาเมื่อได้ยินเสียงล้มดังโครม
“แพร! แพรไหม! ลูกเป็อะไร!”
แกช่วยพยุงร่างแพรไหม
ป้าวรรณประคองแพรไหมขึ้นไปนอนบนเตียงในห้องนอนเล็กของบ้านไม้ยกพื้นของพวกเขา
“สงสารนังหนูมัน...ผัวเพิ่งตาย หนูแพรต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะลูก”
ป้าวรรณพูด มือลูบผมแพรไหมที่ยังสลบอยู่
ลุงปานรีบโทรติดต่อวัดและสัปเหร่อ เพื่อเคลื่อนย้ายศพของธีรภัทรจากโรงพยาบาลไปยังวัดใกล้บ้าน
…
เมื่อแพรไหมฟื้นขึ้นมาใน่บ่ายดวงตาคู่สวยแดงก่ำจากน้ำตา เธอมองไปรอบห้องนอนเล็ก กลิ่นไม้เก่าให้ความรู้สึกอบอุ่นป้าวรรณนั่งอยู่ข้างเตียง
“แพร ลูก ฟื้นแล้วเหรอ?ป้าเสียใจเื่คุณธีร์ด้วยนะ ป้าล่ะสงสารหนูจริง ๆ”
หญิงสูงวัยพูดน้ำเสียงเห็นใจ
“ป้าว่า หนูแพรอย่าอยู่บ้านเช่าหลังนั้นคนเดียวเลยนะเก็บของย้ายมาอยู่กับป้ากับลุงก่อน เป็สาวเป็แส้แบบนี้ อยู่คนเดียวมันไม่ปลอดภัย”
แพรไหมพยักหน้าน้ำตาคลอ บัดนี้หล่อนไร้ที่พึ่งต่อไปคงต้องพึ่งพาป้าวรรณกับลุงปานอีกหลายเื่ โดยเฉพาะเื่งานศพของสามี
“ค่ะป้าวรรณ...หนูขอบคุณมากค่ะ”
ป้าวรรณยิ้ม พลางพูดอย่างมั่นใจว่า
“ป้ารักหนูเหมือนลูกเหมือนหลานมาอยู่ด้วยกันเสียที่นี่ ป้าจะช่วยดูแลทุกอย่าง มีลุงปานคอยคุ้มครองรับรองไม่มีนักเลงหน้าไหนกล้ามารังแกหนูแน่”
ตอน ข่าวดีในวันที่สูญเสีย
แพรไหมลูบหน้าท้องที่ยังแบนราบมองป้าวรรณด้วยสายตากังวล
“ป้าวรรณคะ...หนูเพิ่งไปตรวจมาเมื่อเช้า...หนูตั้งท้องอ่อนๆ ค่ะ สามเดือนแล้ว”
เธอสารภาพเสียงสั่น ป้าวรรณตาโต
“ตายแล้ว! สงสารหนูจัง ลูกทำใจดีๆ นะป้าจะช่วยดูแลทั้งหนูและลูกในท้องของหนู”
หญิงสูงวัยกอดแพรไหมแน่น
‘หนูแพรเอ็งช่างน่าสงสารเหลือเกินผัวเพิ่งตายจากไป แล้วนี่ยังมาตั้งท้องอีก ชีวิตแม่เลี้ยงเดี่ยวคงจะลำบากอีกมาก’
ป้าวรรณคิดในใจขณะลูบศีรษะหญิงสาวเบา ๆเพื่อปลอบขวัญ
…
ขณะนั้น ลุงปานที่เพิ่งกลับจากวัดเดินขึ้นบันไดมาหยุดอยู่ตรงโถงทางเดินหน้าห้องนอนเล็ก แกได้ยินทุกคำว่าแพรไหมตั้งท้อง
ลุงปาน ชายวัยห้าสิบกว่าร่างกายกำยำล่ำสันจากชีวิตใช้แรงงานในสวนผลไม้และสวนผักของตัวเองผิวคล้ำเข้มจากแดด ใบหน้าเริ่มมีริ้วรอยเหี่ยวย่นแต่เพียงเล็กน้อย มักจะมีรอยยิ้มให้กับหญิงสาวอยู่เสมอแต่กลับแอบแฝงไว้ด้วยความคิดสัปดน
แกเป็เ้าของสวนที่ดินกว้างขวางพอมีฐานะมั่งคั่งจากผลผลิตที่ส่งขายตลาดท้องถิ่นและได้รับความนับถือจากชาวบ้านในหมู่บ้าน
สายตาเ้าเล่ห์ฉายแววชั่วร้าย ขณะครุ่นคิดว่า
‘สาวท้องอ่อนๆ...นมใหญ่ตูดงอนแบบนี้ ข้าจะหาโอกาสจับมันกระแทกแตกในได้เลยไม่ต้องกลัวว่าจะทำให้มันท้อง เพราะนังแพรมันตั้งท้องอยู่แล้ว ไม่มีอะไรจะลงตัวไปกว่านี้อีกแล้ว’
แกคิดวางแผนร้ายอย่างเงียบ ๆ หัวใจเต้นรัวด้วยความหื่นกระหาย
‘แต่จะว่าไป นังแพรไหมรักผัวมันมาก...คงยากที่จะยอมให้ข้าเสียบได้ง่ายๆ แต่เอาเถอะข้าจะค่อย ๆ เกาะแกะมันไปเรื่อย ๆ สักวันนึงมันต้องยอมอ้าขา ตอบแทนบุญคุณข้าแน่นอนนี่ข้าก็อุตส่าห์คอยวิ่งเต้นช่วยจัดงานศพให้ผัวมันจนตัวข้าเองงี้เหนื่อยสายตัวแทบขาด’
ท่อนเนื้อใต้กางเกงขาสั้นของลุงปานเริ่มตื่นตัว
…