ณ ประตูทางทิศใต้เมืองโลตัส. การเจรจาระหว่าง ราชอาณาจักร กับ จักรวรรดิได้เริ่มต้นขึ้น ภายในเต้นส์ อัลเบลได้นั่งเก้าอี้ และได้มองไปทาง โมเสดซึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับอัลเบล สถานการณ์เต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะทางราชอาณาจักรเองก็ยังไม่รู้เป้าหมายที่แน่ชัดของจักรวรรดิ หรือ ไม่ก็ เป้าหมายของจักรวรรดิคือการเริ่มทำากับราชอาณาจักรและขยายอำนาจไปทางตะวันตก เพราะเคยมีข่าวลือว่าจักรวรรดินั้นมีอาวุธเวทย์มนต์ที่สามารถทำให้เมืองทั้งเมืองหายไปในพริบตา อัลเบลได้เริ่มเปิดประเด็นการเจรจา
“ที่มาในวันนี้ขอเพียงแค่ ให้จักรวรรดิถอนทัพออกจากเมืองโลตัสชะ จักรวรรดิมีจุดประสงค์อะไรกันแน่ถึงได้ยกทัพมาตั้งค่ายที่เมืองนี้”
พออัลเบลพูดจบ โมเสดก็หัวเราะเยาะเย้ยแล้วพูดต่อไปว่า
“ฮา ฮา ฮา อะไรกัน ที่ราชอาณาจักร้าเจรจากับพวกเราด้วยเื่แค่นี้งั้นเหรอ”
"ว่าไงนะ!!เื่แค่นี้งั้นเหรอ จักรวรรดิคิดอยากจะก่อางั้นเหรอ”
อัลเบลเริ่มทำสีหน้าไม่พอใจ และกำหมัดไว้แน่น โมเสดพูดต่อไปว่า
“ถ้าข้าบอกว่าใช่ละ แล้วเ้าจะทำไม อีกไม่นาน ประเทศนี้ก็จะตกอยู่ภายใต้การปกครองของพวกเรา ในนามของจักรวรรดิทิเฟียน่า ฮา ฮา ฮา ”
พอพูดจบ โมโสดก็หัวเราะดังสนั่น สีหน้าแห่งความโกรธของอัลเบลเริ่มเด่นชัดขึ้น
“อย่างงั้นเองเหรอ ถึง จะเจรจาไป ก็ ไม่ความหมายสินะ ในเมื่อจักรวรรดิคิดจะก่อา ข้าหวังว่า ซักวันหนึ่ง ข้าคงจะได้พบเ้าอีกในสนามรบ เมื่อถึง
เวลานั้น ข้า แม่ทัพกองทัพอัศวินแห่งราชอาณาจักรเฮเลโอน่า จะเป็คนเด็ดหัวเ้าเอง โมเสด ”
พอพูดจบก็หันหลังให้โมเสดก่อนที่จะเดินออกจากเต้นส์ โมเสดได้พูดตอบกลับไปว่า
" ข้าจะรอละกัน อย่าพึ่งตายไปชะก่อนละ แม่ทัพกองอัศวินแห่งราชอาณาจักร”
อัลเบลทำเป็ไม่สนใจ และเดินออกจากเตนส์ไป ทางแม่น้ำซิส ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของเมืองโลตัส จากนั้น อัลเบลได้สั่งทหารให้เตรียมพร้อมที่จะทำศึกอยู่ตลอดเวลา พร้อมกับส่งรายงานไปทางราชวัง เพื่อให้ ทางราชวังเตรียมพร้อมที่จะทำากับจักรวรรดิ
วันต่อมา กษัตริย์องค์ที่ 32 แห่งราชอาณาจักรเฮเลโอน่า นาม เฮเลโอน่า วินดาฟ ได้เรียกเหล่าขุนนางระดับสูงรวมทั้งนายพล มาประชุมกัน ในเื่ การทำากับจักรวรรดิ จากนั้นก็มีการลงมติเห็นชอบว่า จะเริ่มทำากับจักรวรรดิ
วันต่อมา จักรวรรดิได้ประกาศากับราชอาณาจักร และได้ยกทัพบุกเข้าโจมตีหมู่บ้านรวมทั้งเมืองที่อยู่ติดอาณาเขตของจักรวรรดิด้วย
วันที่ 29 เดือน 11 ปี 563 เวลา 09.30 น. กองทัพจักรวรรดินำโดยแม่ทัพอัศวินเวทย์แห่งกองทัพจักรวรรดิทิเฟียน่า โกลด์ ได้เข้าโจมตีหมู่บ้านเฮลเทียแถมยังสั่งทหารให้ฆ่าทุกคนในหมู่บ้านให้หมด ระหว่างนั้นซายะก็กำลังเดินทางไปยังหมู่บ้าน เพื่อนำของป่าที่หามาได้ไปขายในหมู่บ้าน. พอเดินใกล้ถึงตัวหมู่บ้าน ซายะก็สังเกตุเห็นควันไฟที่ลอยออกมาจากหมู่บ้าน ซายะก็รีบวิ่งไปที่หมู่บ้านทันที พอไปถึงหมู่บ้าน ซายะก็สังเกตเห็นทหารจักรวรรดิที่กำลังไล่ฆ่าชาวบ้านเฮลเทีย ซายะดูท่าทีสลดใจมาก
“นี้มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี้ย คนพวกนี้เป็ใครกัน ทำไมถึงได้ฆ่าชาวบ้านทุกคนที่อยู่ที่นี้กันละ”
ซายะได้แต่ยืนมองด้วยความใ จนทำให้ ทหารจักรวรรดิสังเกตุเห็นซายะ
“เห้ มันอยู่ตรงต้นไม้นั้น ไปจับมันแล้วฆ่าทิ้งชะ”
เสียงะโของทหารนายหนึ่ง ที่สังเกตเห็นซายะ ซายะก็รีบวิ่งหนีไปที่กระท่อมหลังูเาทันที เพราะทหารจักรวรรดิสังเกตุเห็นเธอเข้า มิหน้ำซ้ำ ทหารจักรวรรดิก็ยังวิ่งไล่ตามซายะอีก ในระหว่างที่ซายะกำลังวิ่งหนีอยู่ก็เหลือบไปเห็นถ้ำที่ค่อนข้างลึกมาก ซายะเองก็ไม่รีรอ จึงรีบวิ่งเข้าไปที่ถ้ำ เพราะคิดว่า ถ้าไปหลบในถ้ำคงจะปลอดภัยกว่าการไปที่หาที่หลบแถวกระท่อมนั้นเอง จากนั้นซายะเองก็ได้เดินเข้าไปในถ้ำ ทหารที่ไล่ตามซายะมา ก็ได้คลาดสายตาเธอไป แต่ก็ยังค้นหาบริเวณรอบๆนั้น เผื่อเจอเบาะแสอะไรบาง
“หาเด็กคนนั้นให้เจอ อย่าให้หนีรอดไปได้ ”
เสียงของนายทหารคนที่หนึ่ง
“รับทราบ”
เสียงขานรับของนายทหารคนที่สอง ระหว่างนั้น ซายะได้เดินเข้าไป ในถ้ำ ก็ได้สังเกตุ สิ่งที่ผิดปกติจากถ้ำนี้ เพราะว่า ูเาลูกนี้ มันไม่มีถ้ำมาั้แ่แรกแล้ว
“ทำไมมันถึงมาปรากฎต่อหน้ากัน ทั้งทีู่เาลูกนี้มันแทบจะไม่มีถ้ำเลย”
ซายะ ได้แต่คิด จนเดินไปสุดถ้ำ ซายะ ก็ได้ไปพบดาบเล่มหนึ่งซึ่งวางอยู่บนแผ่นหินมันคือดาบคาตานะ นั้นเอง
“เอ๋ ทำไมถึงได้มีดาบมาวางไว้อยู่ตรงนี้ละ แถมรูปทรงแปลกๆไม่เหมือนดาบของเ้าพวกนั้นเลย”
ซายะก็ได้แต่คิด ด้วยความที่ขี้สงสัย ซายะก็ได้ลองเอามือของเธอแตะที่ดาบเล่มนั้นดู จู่ๆดาบก็เปล่งแสงขึ้นมา และมีอะไรบางอย่างวิ่งเข้ามาในหัวเธอ
“นี้มันอะไรกัน ที่อยู่ในหัวนั้นมันคือที่ไหนกัน ทำไมมันรู้สึกเหมือนเคยเห็นมันมาก่อน ”
ซายะยืนมองด้วยความมึนงง จู่ๆก็มีภาพเด็กผู้ชายกับเด็กผู้หญิง อายุราวๆไล่เลี่ยกับซายะ ผุดขึ้นมาในหัว กำลังเดินจูงมือกัน ไปยังที่ไหนชักแห่ง แต่ที่น่าใมากกว่านั้น คือเด็กผู้หญิงคนนั้นหน้าตาเหมือนซายะมาก แล้วหลังจากนั้นภาพก็หายไป พอรู้ตัวอีกที จู่ๆซายะก็เกิดอาการเพลีย แล้วได้ยินเสียงกระซิบในหัวดังมาว่า
“จงตามหาสถานที่ที่เธอควรอยู่ซะ”
เสียงกระซิบก็ได้เงียบหายไป
"สถานที่ที่ฉันควรอยู่งั้นเหรอ”
ซายะเอ่ยปากพูดเบาๆ ในตอนนั้นเองจู่ๆซายะก็มีอาการปวดหัวอย่างรุนแรงมาก จนทำให้เธอนึกอะไรบางอย่างออก สิ่งที่วิ่งเข้ามาในหัวเธอนั้น คือ ความทรงจำในชาติก่อนของซายะ นั้นเอง