เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นั้แ่เช้าตรู่ มือเรียวเอื้อมไปปิดและลุกขึ้นจากเตียงพลางกับบิดี้เี แม้ใบหน้าจะไม่มีเครื่องสำอางแต่งแต้ม แต่เธอก็ดูโดดเด่นและสวยสง่าเสมอ ภรรยาสาวก้มริมฝีปากทรงกระจับจุมพิศเพื่อปลุกสามี จากนั้นก็กระซิบอย่างแ่เบาว่าให้เขาตื่นขึ้นไปทำงานได้แล้ว
“ที่รักค่ะ ตื่นได้แล้วค่ะ”
“ขออีกห้านาทีนะครับ”
“เป็ถึงผู้จัดการ จะไปทำงานสายให้ลูกน้องเห็นไม่ได้นะ”
“อีกห้านาทีจริงๆครับ”
“ถ้าอย่างนั้นฉันไปปลุกลูกก่อนนะ”
“ครับ”
อัญญาเป็ภรรยาสาววัยยี่สิบปลายๆ เธอแต่งงานกับชายผู้มีฐานะมั่นคง ชีวิตของเธอช่างสุขสมและแสนเรียบง่าย เนื่องจากสามีไม่้าให้ภรรยาทำงานให้เหน็ดเหนื่ย เธอจึงกลายเป็แม่บ้านเต็มตัวที่ใช้ชีวิตหรูหราไปวันๆ อัญญามีลูกชายหนึ่งคนที่กำลังเรียนอยู่ชั้นประถมหนึ่ง ชีวิตของเธอราบรื่น และไม่มีอะไรให้เป็กังวลสักอย่าง
“ตื่นได้แล้วจ๊ะ”
คุณแม่ยังสาวเดินเข้าไปในห้องลูกชาย พลางกับประคับประคองให้เด็กน้อยเข้าไปอาบน้ำแต่งตัว บ้านที่อัญญาอาศัยอยู่กว้างใหญ่โออ่า มันตั้งตระหง่านอยู่ในโครงการหรูหราและห่างจากความวุ่นวายของเมืองหลวง กำแพงที่กั้นรั้วบ้านสร้างขึ้นสูงและมีต้นไม้ประดับบดบังสายตาให้ความเป็ส่วนตัวอีกที ส่ิงอำนายความสะดวกภายในบ้านบ่งบอกได้ถึงฐานะของสามีที่เอาการเอางานพอสมควร
“กาแฟพร้อมแล้วค่ะคุณ”
“ขอบคุณครับ แล้วนี่ลูกยังไม่ตื่นหรอ”
“กำลังอาบน้ำค่ะ”
“อาา คุณใส่ชุดนี้แล้วน่ามองสุดๆเลย”
ใบหน้าสวยหวานของอัญญาอมยิ้ม
นอกจากเธอจะสวยโดดเด่น รูปร่างอวบอิ่มและเว้าโค้งก็ช่างสมบูรณ์แบบ ภรรยาสาวอยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวผ้าลูกไม้สีชมพูอ่อน มันช่วยขับผิวสีน้ำนมของเธอให้ดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลมากขึ้น สามีเดินเข้ามาสวมกอดภรรยาพร้อมกับซุกไซร้กลิ่นหอม ไม่ทันที่เขาจะได้ล่วงเกินเมียตัวเอง เสียงลูกน้อยก็ร้องให้แม่ขึ้นไปแต่งตัวให้เสียแล้ว
“เรามีลูกคนที่สองดีมั้ยนะ”
“พี่ก้อง ไม่เอาสิคะ”
“ทำไมล่ะ อัญญาเคยบอกพี่หนิว่าอยากมีลูกเพิ่ม”
“กินอาหารเช้าและรีบไปแต่งตัวนะคะ จะได้ไปส่งลูกที่โรงเรียน”
“เข้าใจแล้วครับ”
ใบหน้าสวยหวานตามฉบับสาวไทยเขย่งเท้าขึ้นไปจุ๊บแก้มสามี ภรรยาสาวเดินขึ้นไปบนบ้านชั้นสองและเริ่มแต่งเนื้อแต่งตัวให้ลูกชายตัวเล็ก ใช้เวลาไม่นานสองพ่อลูกก็ทำภารกิจในเช้าวันใหม่เสร็จสิ้น ร่างอวบอิ่มของคุณแม่มายืนส่งสามีและลูกชายที่หน้ารั้วบ้านทรงทัยสมัยเหมือนกับทุกวัน
หลังจากที่รถยุโรปขับออกไปนั้น รอยยิ้มจางๆของอัญญาก็ฉีกกว้างขึ้นมาทันที
“ลืมล้างจานนี่น่า”
เรียวขาขาวๆเดินพริ้วไหวเข้าไปในห้องครัว จากนั้นจานชามมากมายก็โดนล้างอย่างละเมียดละไม แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากทุกวัน นั่นก็คือเศษอาหารทั้งหลายถูกเทกองรวมกันไว้ในถ้วยใบเล็ก อัญญหาดึงที่ปิดจุกซิงค์ล้างจานขึ้นมา ก่อนจะเทเศษอาหารลงไปในท่อพร้อมกับยัดกระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้วลงไปด้วย
หญิงสาวปิดจุกไว้อีกครั้ง และเริ่มโทรหาลุงช่างประปาคู่ใจเพื่อมาซ่อมท่อให้หายตันเหมือนกับครั้งก่อนหน้า
“สวัสดีค่ะลุงชัย"
“…."
“พอดีในห้องครัวท่อตันน่ะค่ะ”
“….”
“ใช่ค่ะ ตันอีกแล้ว…พอจะมีอะไรมาเซาะ…ให้มันหายตันมั้ยคะ”
“….”
“ค่ะ…เดี๋ยวนี้เลย พอดี…อัญญาไม่อยากให้ท่อมันตันนาน”
เมื่อมือเรียววางสาย
อาการของเธอก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าเริ่มแดงก่ำและมีลมหายใจร้อนผ่าว เรียวขาในชุดนอนสายเดี่ยวเบียดเสียดกันไปมาเหมือนกับพยายามเก็บกักบางอย่างไม่ให้ร่วงไหล อัญญากลืนน้ำลายลงคอ แม้เดือนก่อนจะเคยโทรเรียกช่างมาซ่อมท่ออยู่นานครึ่งวัน แต่ครั้งนี้มันกลับตันอีกครั้งอย่างน่าประหลาดใจ
789
