-เมื่อคาซัสเดินลงจากรถก็ได้เดินหาทางไปสนามของโรงเรียน ในขณะที่เดินอยู่นั้นก็ได้พบกับนักเรียน 2 กลุ่มกำลังทำท่าทางเหมือนจะมีเื่กันคาซัสจึงได้แต่ทำเป็ไม่สนใจและเดินเลี่ยงไปทางอื่น จินที่เปลี่ยนร่างเป็เข็มกลัดก็ได้คืนร่างและใช้กระเเสจิตคุยกับคาซัสว่า เ้านายไม่สนใจต่อสู้กับพวกเมื่อกี้หน่อยหรอ ั้แ่อยู่บนรถเ้านายก็เอาแต่นอนอย่างเดียวจนข้า เห็นแล้วอยากจะไปสู้แทนเลย คาซัสจึงบอกว่าจินนายนี่ชั่งไม่รู้อะไรเลย
ถ้าฉันแสดงให้พวกนั้นเห็นว่าจะมีพลังขนาดไหนมันวุ่นวายมากๆเอานะสิ ผู้คนต่างเข้าหาฉันเพื่อหวังผลประโยชน์ หรือหวังทำร้ายเพราะอิจฉาผู้ที่เหนือกว่าตนเองด้วยเหตุนี้หล่ะ ฉันถึงพยายามเลี่ยงกันต่อสู้ที่มีคนอยู่มาก ไปจะเถอะจินไปปฐมนิเทศกัน นี่ฉันคงไม่ต้องเปลี่ยนร่างเป็เขมกลัดอีกแล้วสินะ แน่นอนจินนายไม่ต้องแล้วหล่ะเพราะ มีบางคนที่นี้ก็มีสัตว์เลี้ยงเวทมนต์เหมือนกัน งั้นไปกันเ้านาย
-ทุกคนที่สอบผ่านต่างพากันมาร่วมกันที่สนามโรงเรียน แต่ทว่าคาซัสผู้ลงม้าจากรถเป็คนเเรกกลับมาถึงเป็คนสุดท้าย และมองไปบนเวทีมีชายชราที่เหมือนกันเป็อาจารย์ใหญ่ยืนอยู่ข้างบนแล้วพูดขึ้นว่า "ปีนี้เราได้ส่งรถม้าที่ใช้ทำการสอบไป 100 คันโดยมีผู้คุมสอบ 3-5 ระดับ ไปกับรถม้าคันละ 1 คน ผู้คุมระดับ 3 มีทั้งหมด50 คน ผู้สอบในรถม้าที่ผ่านการสอบ มีทั้งหมด 49 คัน จัดการผู้คุมได้ 35 คน แหม่ๆโชคดีในโชคร้ายนะเนี่ย ขนาดผู้คุมระดับ 3 ยังผ่านไม่ได้ก็คงไม่เหมาะกันโรงเรียนของเรา ต่อไปผู้คุมระดับ 4 มี 35 คน ผ่านมาได้ 35 คัน จัดการผู้คุมได้ 20 ชั่งเป็ตัวเลขที่น่าใอะไรอย่างนี้ ปีนี้ผู้เข้าแข่งขันมีแต่คนมีฝีมือในอนาคตคงจะได้เป็นักผจญภัยระดับสูงอย่างแน่นอน มาต่อกันดีกว่า ปีนี้มีการเปิดทดสอบปีแรกที่ใช้ผู้คุมระดับ 5 เข้ามาทำการสอบเพื่อยกระดับการสอบให้มากขึ้น" (นักเรียนที่สอบผ่านต่างพากันใ บางคนใกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้เจอบางใกันสิ่งที่เจอ) "แต่ทว่าผู้เข้าสอบในปีนี้ก็ยังทำสถิติได้น่าเหลือเชื่อ ผู้คุมระดับ5 มี 24คน ผ่านมาได้ 15 คนจัดการผู้คุมได้ 0 คน แหม่ๆถ้าจัดการผู้คุมระดับ 5 ได้ ถึงจะรุ่มก็เถอะถ้าจัดการได้คนในรถอย่างน้อยต้องระดับ 3สัก 2 คน ล่ะนะ" นักเรียนปี 1 ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ต่างพากันพูดคุยกันในสิ่งที่เกิดขึ้น และเอลซ่าและพวกที่ยืนอยู่หน้าเวทีก็ต่างสงสัยว่าอีก 1 คันหายไปไหน และทันได่นั้นลัคซัสก็ะโถามว่าและอีก 1 คันที่เหลือละ
อาจารย์ได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะ หมายถึงคันของพวกเ้านะหรอสิ้นสุดคำพูด ทุกคนที่คุยกันต่างเงียบเพื่อที่จะฟังสิ่งที่อาจารยกำลังจะพูด เ้ารู้หรือไมว่าทำไมพวกเ้าถึงมาถึงเป็คันแรกและเราได้จัดให้เ้ามายืนอยู่หน้าเวที นั้นเพราะพวกเ้าคือสิ่งที่พวกเราเหนือการคาดหมาย นั้นคือการเอาชนะผู้คุมระดับ 6 ที่ข้าส่งไปเพื่อลดจำนวนผู้เข้าเเข่งขันยังไงหล่ะ ถึงจะไม่ได้แพ้แบบราบคาบก็เถอะเห็นว่ารถของพวกเ้ามีสัปหลาดนั่งมาด้วยนิ ข้าอยากรู้แล้วสิตำแหน่งผู้ที่แข่งแกร่งที่สุดในโรงเรียนในปีนี้จะเป็ของใครกัน555" นักเรียนทุกคนได้แต่ช็อคกับสิ่งที่ได้ยินไม่ใช่แค่ในสนาม พวกปี2 3 4 ที่อยู่แถวนั้นก็ต่างพากันใกับสิ่งที่ได้ยิน "อาหล่ะนักรียนทุกคนไปหาพักผ่อนได้แล้วพวกเราได้เตรียมห้องสำหรับพวกเ้าทุกคนไว้แล้วไว้เจอกันใหม่"
หลังจากนั้น 1 ชั่วโมง -ณ ห้องประชุมอาจารย์-
-เื่จริงหรอ กิว ที่เ้าแพ้ให้เด็กพวกนั้น "มันก็ไม่เชิงหรอกแต่ถือว่าข้าแพ้ก็ได้ เพราะข้าได้เกิดความกลัวถึงจะชั่ววูบหนึ่งก็ตาม" เป็ไปไม่ได้คนอย่างเ้าเนี่ยนะกลัวเ้าเด็กนั้น "ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันวูบหนึ่งข้ากำลังพุ่งไปหามัน มันก็ตื่นขึ้นพร้อมกันจิตสังหารที่ไม่เคยมีใครมีมาก่อน ราวกับข้ากำลังจะโดดลงเหวที่มีแต่ความมืดไม่มีที่สิ้นสุด ด้วยความกลัวข้าจึงถอยห่างแต่เ้านั้นมันไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น อย่างกับสัญชาตญาณสัตว์ร้ายเลยยังไงยังงั้น" อาจารย์ใหญ่ก็พูดขึ้นว่าเรายังไม่มีข้อมูลที่แน่ชัดเรายังด่วนสรุปไม่ได้ว่าเด็กนั้นเป็ตัวอะไร เอาล่ะวันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะเ้าเหนื่อยมากแล้วกิว "ครับท่าน"
-ห้องนี้ช่างใหญ่อะไรเยี่ยงนี้ จินอย่าบินไปมาสิเดียวก็ชนข้าวของแตกหรอก "ก็มันกว้างจริงนิเ้านายห้องนี้เ้านายอยู่คนเดียวหรอ น่าจะนะว้าวดีจัง
ข้าจะได้ไม่ต้องส่งกระแสจิตคุยกับเ้านายแล้ว จะได้พูดได้สักที" และก็มีหญิงสาวคนหนึ่งเปิดประตูเข้ามาแล้วเจอคาซัสก็ใ หญิงสาวผู้โชคร้ายต้องมาอยู่ห้องกับผู้ชายอย่างคาซัส "น นาย ได้อยู่ห้องนี้หรอ" ใช่เเล้วฉันจับได้ห้องนี้แล้วเธอหล่ะมาทำอะไรห้องฉันเนี่ย "ฉันก็ได้ห้องนี้" งั้นหรอ งั้นเราก็เป็รูมเมดกันนิ เข้ามาสิ "ไอ่บ้ามีที่ไหนให้หญิงชายแปลกน่ามาเป็รูมเมดกันเหล่า" ไม่แปลกน่าสักหน่อยเดียวเราก็รู้จักกันแล้วนิ "คิดอะไรของนายอยู่เนี่ยนายไม่เข้าใจอะไรเลยงั้นหรอ" ไม่นะฉันเข้าใจดีเลยละเื่นี้ "ว้าย ไอร่โรคจิต ฉันจะฆ่าแก่" หญิงสาวก็ได้พุ่งเข้าไปหาคาซัสพร้อมหยิบมีดสั่นที่ซ่อนอยู่พร้อมแทงใส่คาซัส แต่ก็โดนคาซัสจับมือและทุบไปที่หัวเบาๆ แล้วบอกว่า "ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า " หญิงสาวก็ใก็ได้แต่เงียบและนิ่งไว้ คาซัสก็บอกว่า"ถ้าเข้าใจแล้วก็อยู่เงียบต่างคนต่างอยู่ละ ไม่งั้นถ้ายังก่อเื่อีกละก่อฉันฆ่าเธอแน่" พร้อมปล่อยจิตสังหารอ่อนๆออกมาหญิงสาวด้วยความกลัวจึงสลบไป
-เมื่อตื่นขึ้นก็พบว่านอนอยู่บนเตียงเเละคาซัสก็นั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ หน้าต่างพร้อมลมสายลมอันอบอุ่น "ตื่นแล้วหรอแล้วเธอ เธอชื่ออะไรฉันลืมถามน่ะ" ฉันชื่อมิกุแล้วนายละชื่อ "ฉันคาซัสจากนี้ไปเราจะเป็คู่หูกันฝากตัวด้วยนะ" เหมือนมิกุเห็นอะไรบางอย่างตรงใบหน้าคาซัสแล้วเธอก็ยิ้มและตอบไปว่า "อืม" ด้วยถ้อยคำสั้นๆพร้อมใบหน้าที่ยินดี และคาซัสก็ลุกเดินออกจากห้องไป มิกุได้ลุกขึ้นมานั่งร้องไห้เหมือน เธอได้เจอบางสิ่งที่เคยจากเธอไปแล้วมันได้กลับมาหาเธออีกครั้งถึงจะแค่ชั่วครู่ก็เถอะ
-ณ โรงอาหารของโรงเรียน - "เ้านายทำไมเ้านายถึงรีบออกมานักหล่ะน่าจะคุยกับเธอต่อสักพัก ข้ารู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นเหมาะกับท่านมากเลยนะ จินน
ข้าลางสังหรณ์ข้าน่ะแม่นนะจินน" จินที่ฉันออกมาเพราะฉันมีเหตุผลหรอกน่า เดียวถึงเวลานายก็จะรู้เอง เลิกพูดเื่นี้แล้วไปหาข้าวกินดีกว่า "เ้านายจะกินอะไรหรอวันนี้" ฉันอยากกินเนื้อซั้นเลิศมากเลยตอนนี้ ฉันไม่ได้กินเนื้อชัั้นเลิศมาหลายปีละ ไปหาร้านเนื้อกันเถอะ~~~~~~~~~~~~~ อ้า อิ่มจังเลยเ้านาย จินนายเมามากไปแล้วนะ "เ้านายก็ใช่ย่อยเหมือนกัน" แหม่ก็มันนานทีจะได้กินของฟรีก็ต้องเอาให้คุ้มกันหน่อยสิ "เราอยู่ที่นี่้เราก็จะได้กินทุกวันเเล้วนิเ้านาย" ฮาฮา จริงด้วยนะจิน
กินอิ่มแล้วก็รู้สึกง่วงขึ้นมาเลย กลับห้องกันดีกว่านะจิน "เ้านายอุ้มข้ากลับด้วยนะข้าไม่มีแรงเดินแล้ว แอะ~~~~~" จินแกนิมันจริงๆเลยนะหลับก่อนฉันสะได้
คาซัสก็ได้อุ้มจินกลับไปที่ห้องระหว่างทางคนอื่นก็ได้มองคาซัสและจินอย่างขำๆ "ดูสิเธอ เด็กใหม่ปี 1 คนนั้นอุ้มนกที่ท่าทางเหมือนจะเมาอยู่ด้วยเลย ฮาฮา ตลกจังเลยเนาะเป็ถึงสัตว์เวทมนต์แท้ๆเลย แต่กลับให้เ้านายลำบาก" "เ้านั้นก็เหลือเกินสัตว์เวทมนต์ที่ี้เีนาดนี้เป็ฉันน่ะฉันไม่เลี้ยงเอาไว้หรอกพวกสัตว์เวทระดับล่าง" "ไปกันเถอะพวกเราอย่าสนใจพวกเด็กใหม่ที่ไม่เอาไหนเลย ฮาฮา" คาซัสที่เดินผ่านก็ทำเป็ไม่ได้ยินแล้วเดินต่อไป เมื่อมาถึงห้องคาซัสก็เปิดประตูแล้วโยนจินไปที่เตียงแล้วตัวเองก็ล้มลงนอนกับพื้น ทางมิกุได้แต่ใว่าทำไมทั้ง 2 ถึงเมาขนาดนี้ "นายๆ นายไหวรึป่าว"เธอพยายามพาคาซัสขึ้นมานอนบนเตียง ในขณะนั้นคาซัสก็ได้พูดขึ้นว่า ไม่นะโซเฟียอย่าตายนะ อย่าเพิ่งตาย ไม่นะไม่น่ะๆๆๆๆ มิกุได้ยินเช่นนั้นจึงเข้าใจได้เลยว่า คาซัสเป็เหมือนกับเธอที่สูญเสียคนสำคัญไป เธอนั่งอยู่ข้างเตียงและลูบหัวคาซัสเบาๆ จนคาซัสนิ่งและเงียบไป จินที่ตื่นเพราะเสียงคาซัสก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดแต่ก็ทำทีว่าหลับ และคิดในใจเหมาะสมกันจริงๆ
-ในตอนเช้า-ประกาศๆนักเรียนปี1ทุกคนให้มาเข้าการทดสอบวัดระดับความสามรถที่สนามประลองเพื่อจะเข้าเรียนตามคลาสที่เหมาะสมกับความสามารถแต่ละคน ~~~" ตื่นๆ ตื่นสิ คาซัสเร็วเข้าไม่งั้นจะไม่ทันการทดสอบนะ" มีอะไรงั้นหรอยังเช้าอยู่เลยนิ "เช้านี้มีการทดสอบความสามารถในการเข้าเรียนตามคลาสต่างไงหล่ะ" อ่องั้นหรอ นายนี้เป็อย่างงี้ตลอดเลยหรอเนี่ย "เ้านายเธอกำลังว่าเ้านายอยู่นะ" อ่าๆรู้แล้วน่ากำลังจะไปเดียวนี้หล่ะ บ่นเหมือนเรารู้จักมานานยังไงยังงั้นเลยนะเธอ มิกุหน้าแดงและเดินออกจากห้องพร้อมปิดประตูใส่เสียงดัง "เ้าเหมือนจะโดนโกรธนะ" จินนี้ฉันพูดผิดตรงไหนงั้นหรอ "เ้านายนี่ไม่เข้าใจหญิงสาวเอาสะเลยไม่ไหวไม่ไหว รีบไปเถอะเ้านายไปสายั้แ่วันแรกไม่ใช่เื่ดีหรอกนะ" จินนายนี้ก็อีกคนนะ ~~~~~เห้อ ไปกันดีกว่า
-ณ สนามประลอง- นักเรียนทุกคนต่อจากนี้จะเป็การทดสอบความสามารถของแต่ละคน เพื่อจัดห้องเรียนในการเข้าเรียน การทดสอบจะเรียงลำดับจากสถิติการสอบที่คะแนนน้อยสุดไปจนถึงมากสุด กติกาการทดสอบก็มีอยู่ 2 ข้อ 1.สามารถใช้อาวุทหรือความสามารถอะไรก็ได้