ย้อนเวลารัก: ภรรยาสุดแกร่งแห่งยุค 80

บทที่ 34 คุณไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเรา

ฉู่เจียงชวนไม่ได้ตั้งใจจะพูดเรื่องนี้ แต่ว่า...

"น่ารำคาญจริง ๆ คุณมาก็ดีเลย ผมบอกว่า แต่งงานแล้ว แต่พวกเขาก็ไม่เชื่อ!"

แค่ได้ยินก็รู้ว่า ต้องเป็นระดับผู้นำแน่ ๆ

ถังซีเหมียนนึกถึงฉากในละครที่เคยดูสมัยก่อน แล้วหลุดขำออกมาทันที

โรงงานผลิตนอตอยู่ห่างจากตัวตำบลพอสมควร พวกเขานั่งรถมาครึ่งทาง แล้วลงที่หน้าประตู

หลังจากลงรถ ถังซีเหมียนก็เดินควงแขนฉู่เจียงชวนอย่างมั่นใจ ทั้งคู่เดินคุยกันอย่างสนุกสนานเข้าไปข้างใน

ระหว่างทางมีทั้งคนที่ทักทายและคนที่ตกตะลึง

"พี่ฉู่! นี่พี่สะใภ้เหรอครับ"

"เจียงชวนแต่งงานจริง ๆ เหรอ"

มีคนพูดกันไปต่าง ๆ นานา

บางคนก็แค่ยิ้ม ๆ แต่แววตาของพวกเขาล้วนแต่มองเหมือนกำลังดูละครน่าสนใจ

เมื่อเข้ามาในโรงงานที่ฉู่เจียงชวนทำงาน ถังซีเหมียนปล่อยแขนเขา "ที่ทำงานของคุณอยู่ตรงไหน"

"ตรงนี้แหละ" ฉู่เจียงชวนดึงเธอเข้ามา "ดูสิ"

ถังซีเหมียนพยักหน้า นั่งลงแกว่งขาไปมาราวกับเด็กแล้วก็หัวเราะ "นี่ก็เป็นงานละเอียดอ่อนนะ คุณต้องระวังด้วย รู้ไหม"

"ฉันรู้!" ฉู่เจียงชวนดึงเธอลุกขึ้น แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงอุทานดังมาจากด้านหลัง 

"เจียงชวน! นี่ใครน่ะ?!"

ถังซีเหมียนหันไปมอง ตรงหน้าคือผู้หญิงผมสั้นคนหนึ่ง ดูแล้ว น่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ แต่แต่งตัว...แก่เกินวัยไปหน่อย

แต่ว่าสายตาของผู้หญิงคนนี้ดูแปลก ๆ นะ ทำไมมองเหมือนมาจับผิดเจียงชวนอย่างนั้น

ถังซีเหมียนอดที่จะขำไม่ได้

เธอจะไม่รู้จักผู้ชายของตัวเองได้ยังไง ถ้ามีคนถาม เขาต้องบอกว่าแต่งงานแล้วแน่นอน แต่ผู้หญิงคนนี้ยังกล้าเข้ามาจีบ นับว่าหาได้ยากจริง ๆ

ฉู่เจียงชวนก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แต่ถูกถังซีเหมียนขวางเอาไว้

ฉู่เจียงชวนจับมือเธอแล้วพูดว่า "เถียนอวี่ นี่คือถังซีเหมียน ที่ฉันเคยบอกเธอ เธอคือภรรยาของฉัน"

เถียนอวี่ทำหน้าไม่เชื่อ "พี่ฉู่ ถ้าจะปฏิเสธฉัน ก็น่าจะหาข้ออ้างที่ดีกว่านี้หน่อย!"

แต่สายตาของเธอไม่ได้แสดงถึงความไม่เชื่อ เห็นได้ชัดเจนว่า ถูกกระทบกระเทือนจิตใจ แค่แกล้งทำเข้มแข็งเท่านั้น

ถังซีเหมียนหัวเราะพรืด "คุณ...ฉันไม่รู้ว่าควรเรียกคุณว่าอะไรดี เอาเป็นว่าเรียก สหายเถียนอวี่ แล้วกัน! ฉันไม่รู้ว่า สามีของฉันพูดอะไรผิด หรือทำอะไรให้คุณเข้าใจผิดถึงได้คิดว่า เขายังไม่ได้แต่งงาน แต่พวกเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว เรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องโกหกคุณหรอก ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าคุณเข้าใจผิดจริง ๆ มันก็จะไม่ดีต่อชื่อเสียงของคุณในภายหลัง"

พูดจบก็หันไปจ้องฉู่เจียงชวน "ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละ!"

ฉู่เจียงชวนปิดปากพยักหน้า "ใช่ ๆ เป็นความผิดของผมเอง! อะไรก็ตามที่ทำให้คุณไม่พอใจ ล้วนเป็นความผิดของผมทั้งนั้น!"

"พี่ฉู่!" เถียนอวี่รู้สึกทรมานใจอย่างที่สุด

เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่า คนงานที่พ่อรับเข้ามาอย่างไม่ใส่ใจจะเป็นชายหนุ่มที่หล่อเหลาขนาดนี้ เธอตกหลุมรักเขาตั้งแต่แรกเห็น หลังจากได้ยินว่า เขาแต่งงานแล้ว เถียนอวี่ก็นั่งไม่ติด ติดตามเขามา 3 วันติด ใครจะรู้ว่า วันนี้...

แต่เดิมเธอคิดว่า ฉู่เจียงชวนแกล้งพูดเท่านั้น แต่ไม่คิดว่า ตอนนี้ตัวจริงจะมายืนอยู่ตรงหน้า!

"สหายเถียนอวี่ สามีฉันน่ะ บางครั้งเขาก็ไม่รู้จะพูดกับผู้หญิงยังไง คุณอย่าเข้าใจผิดเชียวนะ เขาไม่ใช่ไม่อยากพูด แต่เขาแค่พูดไม่เก่งเท่านั้นเอง!"

ถังซีเหมียนยังคงยิ้มพลางพูด "เจียงชวน ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"

"ผมจะไปบอกผู้จัดการโรงงานสักหน่อย หลังจากปรับแต่งครั้งสุดท้ายเสร็จ พวกเราก็กลับได้แล้ว" ฉู่เจียงชวนจูงเธอให้นั่งที่เก้าอี้ที่เขาเคยนั่ง "คุณนั่งรอตรงนี้ก่อน เดี๋ยวผมกลับมา!"

ฉู่เจียงชวนไปหาผู้จัดการเถียน

ผู้จัดการเถียนก็มาถึงอย่างรวดเร็ว เขาออกมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่า ภรรยาที่ฉู่เจียงชวนพามาเป็นคนแบบไหน

เขารู้จักลูกสาวของตัวเองดี ที่เธอมาหาบ่อย ๆ ก็เพราะหมายตาฉู่เจียงชวนไว้

น่าเสียดาย... 

เขาแต่งงานไปแล้ว!

ทันทีที่เห็นถังซีเหมียน ผู้จัดการก็รู้ว่า ลูกสาวของตนไม่มีโอกาสแล้ว

ผู้หญิงคนนี้สวยเหลือเกิน!

สายตาที่มองมาที่เขานั้นสง่างาม แม้เขาจะเป็นผู้จัดการ เธอก็ไม่ได้มีท่าทีประจบประแจงแต่อย่างใด

เธอต้องไม่ใช่หญิงสาวธรรมดาแน่นอน!

"เธอคือ สหายถังที่เสี่ยวฉู่พูดถึงใช่ไหม สวยจริง ๆ !"

ผู้จัดการโรงงานเถียนพูดพร้อมรอยยิ้ม

ถังซีเหมียนลุกขึ้นยืน และ ค้อมศีรษะเล็กน้อย "สวัสดีค่ะผู้จัดการ ฉันชื่อ ถังซีเหมียน ขอบคุณที่ดูแลพวกเราค่ะ เจียงชวนทำงานที่นี่เป็นยังไงบ้างคะ"

"ดีมากเลย คุณวางใจได้!" ผู้จัดการโรงงานเถียนพูดพร้อมกับโบกมือเรียก "เสี่ยวอวี่ มานี่!"

"พ่อคะ!" เถียนอวี่พูดด้วยสีหน้าไม่พอใจ

"อ๋อ ที่แท้ก็เป็นลูกสาวของผู้จัดการนี่เอง!" ถังซีเหมียนรีบพูดต่อ "ฉันก็ว่าอยู่แล้ว ทำไมสหายเถียนอวี่ถึงได้สวยขนาดนี้!"

"ฮ่า ๆ ๆ ขอโทษด้วยนะ ที่ให้เธอต้องมาเห็นเรื่องน่าอายแบบนี้! เด็กคนนี้ฉันตามใจมาตั้งแต่เด็ก! ปกติอยากได้อะไรก็ให้หมด ตอนนี้เลยไม่รู้จักกฎเกณฑ์!"

ถังซีเหมียนยิ้มมุมปากเล็กน้อยและแสดงท่าทีเห็นด้วย

ก็ไม่มีกฎเกณฑ์จริง ๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นในสภาพแวดล้อมที่มีศีลธรรมเข้มงวดขนาดนี้ คงไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้!

ฉู่เจียงชวนถอดชุดทำงานออก "ผู้จัดการเถียน ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก ผมจะลาออก! ถึงตอนนั้นคุณอย่าได้โทษผมเลยนะ ผมมาที่นี่แค่อยากหาเงินเท่านั้น ถ้าการหาเงินแค่นี้ทำให้ภรรยาผมไม่พอใจ ผมยอมไม่ทำดีกว่า!"

"แต่ที่นี่ให้เงินเดือนสูงที่สุดแล้วนะ ถ้าไม่ทำที่นี่แล้วจะไปทำที่ไหน ต่อไปฉันจะไม่มาหาคุณอีกแล้วได้ไหม"

เถียนอวี่เป็นคนเอาแต่ใจมาก แต่ต่อหน้าพ่อของเธอก็ไม่กล้าพูดจาไม่ดี

พูดจบ เธอยังตั้งใจเรียก ‘พี่’ อีกด้วย "พี่คะ ช่วยพูดกับพี่ฉู่หน่อยสิคะ!"

ถังซีเหมียนยิ้มกริ่ม "สหายเถียนอวี่ ฉันไม่จำเป็นต้องพูดอะไรหรอก เพราะว่า...เรื่องในบ้านเรา เขาเป็นคนตัดสินใจเองหลายเรื่อง นี่ก็เป็นเรื่องของเขา ก็ต้องปล่อยให้เป็นไปตามที่เขาต้องการ ถ้าเขาไม่พอใจ ใครจะพูดก็ไม่มีประโยชน์!"

"อีกอย่าง สามีของฉันทำแบบนี้เพื่อฉัน ฉันควรจะดีใจไม่ใช่เหรอ"

"แต่ผู้ชายควรจะสร้างผลงานและชื่อเสียงนะ คุณขัดขวางเขาแบบนี้มีความหมายอะไร" เถียนอวี่โต้แย้งอย่างมีเหตุผล

ถังซีเหมียนคราวนี้หัวเราะจริง ๆ เธอหัวเราะจนตัวสั่น และเอนตัวพิงไหล่ของฉู่เจียงชวนอยู่พักใหญ่กว่าจะหายขำ "สหายเถียนอวี่ ฉันจะบอกความจริงให้นะ ต่อให้เขาไม่ทำอะไรเลย ฉันก็จะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต!"

"การที่ผู้ชายสร้างผลงานและชื่อเสียงเป็นเรื่องดี แต่ถ้าฉันสามารถหาเงินได้มากกว่าเขา ก้าวหน้ากว่าเขา แบบนี้ไม่ควรให้ผู้หญิงทำงานนอกบ้านเหรอ ผู้ชายดูแลบ้านก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย"

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา ผู้คนรอบข้างต่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ พวกเขาแค่มาดูเรื่องสนุก แต่พอได้ยินคำพูดนี้กลับรู้สึกว่ามันพลิกความเชื่อเดิม ๆ ไปหมด!

ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนออกมาทำงานนอกบ้านแบบนี้ เพราะมันควรจะเป็นเรื่องของผู้ชายไม่ใช่เหรอ ถึงผู้หญิงจะอยากทำอะไรสักอย่างก็ควรจะเป็นแค่การค้าขายเล็ก ๆ เท่านั้น แล้วนี่จะหาเงินได้มากกว่าผู้ชายอีก?!

ฉู่เจียงชวนลูบผมของถังซีเหมียนเบา ๆ "คุณอยากจะเลี้ยงดูผมเหรอ ส่วนตัวคิดว่าผมควรจะทำอะไรด้วยตัวเองดีกว่า!"

"เห็นไหม!" เถียนอวี่รีบพูดอย่างภาคภูมิใจ "คุณไม่เข้าใจพี่ชวนเลย!"

ถังซีเหมียนเงยหน้าขึ้น "คุณต่างหากที่ไม่เข้าใจพวกเรา"