Ep. 11
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
"ยาย.." ฉันรีบปาดน้ำตาที่มันปริ่มคลออยู่จากเหตุการณ์เมื่อกี้ออกทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่หน้าประตูนั้นคือใคร
"ร้องไห้หรอหวาน?"
"ปะ..เปล่าจ้ะ หนูเพิ่งล้างหน้ามา ยายมาได้ยังไง?"
"ติดรถมากับศรีนุชเขาน่ะ" ฉันพยักหน้าเข้าใจเพราะน้าศรีนุชที่ยายพูดถึงแกมีลูกสาวที่มาเรียนอยู่มหาลัยที่ไม่ไกลจากคอนโดฉันเท่าไหร่ แล้วยายเองก็คงติดรถมาด้วยเหมือนทุกครั้ง ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วฉีกยิ้มกว้างให้ยายดู ก่อนจะพยุงท่านเดินเข้ามาในห้อง
"แล้วหลานเขยยายไปไหนซะล่ะ?"
"เขานอนอยู่ในห้องจ้ะ"
หมับบบบ!!
"หื้ออออ คิดถึงจัง ยายทานข้าวมาแล้วยังจ๊ะ?"
"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ยายกินมาจากบ้านแล้วล่ะ"
"งั้นเดี๋ยวหวานมานะจ๊ะ" ฉันกอดยายแรงๆอีกครั้งอย่างคิดถึงก่อนที่จะผละตัวออก นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยายเป็ฝ่ายมาหาฉันเองถึงแม้จะไม่บ่อยแต่ทุกครั้งที่มาก็จะมานอนค้างคืนด้วย ท่านอยู่คนเดียวตามประสาคนแก่ก็คงจะเหงาน่ะ ไม่ใช่ฉันที่มีแค่ยายหรอกแต่ยายเองก็มีแค่ฉันเหมือนกัน ฉันปล่อยให้ท่านนั่งพักที่โซฟาแล้วเดินเข้าห้องมา เห็นวินยืนแปรงฟันอยู่โดยที่เขาไม่ได้ปิดประตูห้องน้ำ
"ยายมา?"
"อืม" ฉันตอบเสียงนิ่งแล้วหยิบเสื้อผ้าที่วินปาทิ้งขยะไปก่อนหน้าขึ้นมาเพื่อจะเอาไปซัก ยังไม่มีอารมณ์ที่จะคุยหรือมองหน้าวินเลย ฉันอยากอยู่เงียบๆคนเดียวแต่ก็ดีเหมือนกันที่ยายมาวันนี้ฉันจะได้ไม่ต้องมีเวลาอยู่คนเดียวเพราะยิ่งอยู่คนเดียวลำพังก็ยิ่งคิดมาก พอคิดมากก็จะนอยด์มากตามไปด้วย สุดท้ายแล้วเดี๋ยวก็ไม่เป็อันทำอะไรกันพอดี
"ใครมาส่ง?" ฉันถือเสื้อผ้าวินเดินเข้าห้องน้ำพอดีกับที่วินกำลังจะเดินออก ทำให้เราสวนกันที่ประตู สายตาดุๆคู่นั้นยังจ้องมองของในมือฉันอยู่สลับกับมองหน้าฉันด้วย
"แล้วจะเอาเสื้อผ้าไปทำไร?! บอกว่าให้ทิ้งไปไง! เอามานี่!!"
"นี่หยุดนะวิน! จะทิ้งไปได้ไง! เป็บ้าไปแล้วหรอ รวยมากนักหรือไง!" ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาจะทำไปเพื่ออะไร แต่ถึงแม้ฉันไม่รู้เหตุผลของเขายังไงก็ยอมให้ทิ้งเสื้อผ้าพวกนี้ไปง่ายๆไม่ได้หรอก ใส่ทิ้งๆขว้างๆแบบนี้คิดว่าซื้อมาไม่กี่ตังค์หรือไงกัน แค่กางเกงยีนส์ของเขาตัวเดียวนี่ก็ซื้อของเข้าตู้เย็นได้ตั้งหลายเดือนแล้ว ถึงแม้เงินของวินที่ทำงานมาได้เขาให้ฉันเป็คนเก็บไว้ครึ่งหนึ่งก็เถอะ
"ปล่อย..." ฉันจ้องเขม็งแล้วสั่งเสียงแข็งขึ้นกว่าปกติ วินขมวดคิ้วใส่ฉันนิดหน่อยแต่ก็ยอมปล่อยให้ฉัน คงต้องซักสักเจ็ดรอบเลยมั้งกลิ่นถึงจะหาย คิดแล้วก็แอบโมโห ฉันไม่น่าหลวมตัวไปตอบตกลงเป็แฟนเขาั้แ่วันนั้นเลย!
"ถ้าจะซักเองก็เลิกบ่นฉันในใจได้ละ"
"ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วออกไปนั่งคุยเป็เพื่อนยายหน่อย แต่ถ้าไม่สะดวกใจก็ไม่เป็ไรนะ ยังไงอีกไม่นานเราก็คงต้องกลายเป็คนอื่นอยู่แล้ว ถ้าเดินออกไปแล้วไม่อยากคุยก็แค่ทักทายแล้วจะบอกว่าธุระด่วนหรืออะไรก็ได้ตามใจเลย"
"เฮ้ยหวาน! พูดดีดีนะเว้ย! คนอื่นเหี้ยไร?! ปากดีนักนะเดี๋ยวนี้อ่ะ จับขังเตียงสักสามเดือนยังจะปากดีอยู่มั้ย เดี๋ยวก่อน!" วินชี้หน้าฉันแล้วเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าส่วนฉันก็เดินหนีเข้าห้องน้ำแล้วก็รีบทำให้เสร็จแล้วออกไปก่อนที่ยายจะสงสัยไปมากกว่านี้
"ไม่ได้ทะเลาะกันหรอกครับ แค่ผมทำงานดึกทุกวันแล้วหวานมันงอนก็แค่นั้น"
"เออ ได้ยินอย่างนี้คนแก่ก็ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย อยู่ดูแลกันไปนานๆนะ หวานมันไม่มีใครหรอก เมื่อก่อนก็มีแค่ยาย เดี๋ยวนี้ดีหน่อยที่พ่อวินมาคอยดูแลเกื้อกูลกันยายก็อุ่นใจ หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยกันไปนะพ่อวินนะ" ฉันยืนแอบฟังอยู่หน้าประตูห้องหลังจากที่ซักผ้าเสร็จ ไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้คุยเื่อะไรกัน
แกร๊กกกกก
"เอ้า เห็นพ่อวินบอกว่าซักผ้าอยู่ เสร็จแล้วรึ?"
"เสร็จแล้วจ้ะยาย แค่สองตัวเอง พอดีมันสกปรกกว่าตัวอื่นหวานก็เลยแยกซักน่ะจ้ะ" ฉันเดินไปนั่งลงข้างๆยายวินก็ขยับหลบให้ฉันแอบเห็นนะว่าเขาแม้มปากแน่นจนเป็เส้นตรงแถมยังมองหน้าฉันอีก คงเคืองที่ฉันบอกว่ามันสกปรกน่ะแล้วฉันพูดผิดตรงไหน กลิ่นน้ำหอมแรงขนาดนั้นมันไม่สะอาดสำหรับฉัน เพราะฉันไม่ชอบกลิ่นน้ำหอม
............................................................
"ลำโพงมันเสียรึเปล่านั่นหวาน ทำไมมันเสียงดังขนาดนี้ล่ะ?" ฉันกับยายที่นั่งคุยกันอยู่โซฟาที่เดิมก็ต้องเริ่มยกมือขึ้นปิดหูเพราะวินที่หายเข้าไปในห้องซ้อมเป็เวลาเกือบสองชั่วโมงแล้วและเสียงกีตาร์ไฟฟ้าสลับกับเสียงเบสก็เริ่มดังมากขึ้นเรื่อยๆ ลำพังถ้าแค่ฉันคนเดียวก็คงจะชินกับมันแล้วล่ะ แต่ยายฉันเนี่ยสิ...เกิดความดันขึ้นหัวใจวายขึ้นมาจะทำไง ฉันเลยพายายเข้ามาในห้องนอนแทน
"อ้าว นึกว่าหายไปไหน" ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่าเสียงกีต้าร์ถึงจะเงียบลง วินเปิดประตูห้องเข้ามาก่อนจะชะงักแล้วพูดเสียงให้เบาลงเมื่อเห็นว่ายายหลับอยู่
"ขอคุยด้วยหน่อยดิ" วินพูดพร้อมกับยกมือท้าวสะเอวยืนรอ ฉันก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อเหมือนไม่ได้ยินที่เขาพูด ใจหนึ่งก็อยากคุยกับเขาให้รู้เื่ แต่อีกใจมันยังงอนอยู่เลยยังไม่มีอารมณ์ที่จะคุยน่ะ แต่เห็นว่าวินยังยืนรออยู่ที่เดิมฉันเลยตัดสินใจที่จะวางโทรศัพท์ลง
"กลิ่นน้ำหอมนั่น...ของเมียไอ้ฮาร์ท" ทันทีที่นั่งลงบนโซฟาเมื่อออกมานอกห้องนอนแล้วปล่อยให้ยายพักผ่อนอยู่ในนั้นวินก็พูดขึ้นมาก่อนโดยที่ฉันยังไม่ได้ถาม
"หมายถึง...แฟนคุณฮาร์ทที่เจอในห้างอ่ะหรอ?"
"อือ"
"แล้วทำไมถึง..." ฉันรอฟังที่วินจะอธิบายและฉันก็ยังไม่โชว์รูปที่ได้รับมาหรอก รอดูว่าเขาจะเล่าตรงรูปนั้นรึเปล่า เขาบอกว่าคุณมุกเมาแล้วก็นั่งตักเขากอดเขาแต่ลูกน้องเดย์มาดึงออกไป ทั้งน้ำเสียงแล้วก็หน้าตาจริงจังแบบนั้นฉันรู้สึกว่าวินไม่ได้โกหกฉัน แต่รูปที่ฉันได้รับมันถูกส่งโดยแอคเค้าท์ที่ชื่อมุกมิกอะไรสักอย่าง แล้วแฟนคุณฮาร์ทก็ชื่อมุกอย่างงั้นหรอ จะเป็ไปได้หรอที่เธอจะเป็คนส่งรูปนั้นมาด้วยตัวเอง แล้วเธอจะทำไปเพื่ออะไรกัน.. แต่วินบอกว่าเธอเมานี่นา ทั้งตอนทำและตอนส่งเธออาจจะไม่สติก็ได้
"แน่ใจหรอว่าไม่ได้รู้สึกอะไรตอนที่คุณมุกเธอนั่งตักน่ะ"
"แน่ใจ! แต่ถ้าเป็เธอ..ก็ไม่แน่"
พรึ่บบบบ!!!!
"อ้ะ วิน!!"
"ลองมั้ย ก่อนยายตื่นสักยกสองยกได้อยู่"
"จะบ้าหรอวิน! อย่าพูดแบบนี้นะ! แล้วก็ปล่อยหวานลงได้แล้ว"
หมับบบบ!!!
"อื้อออ หวานไม่เล่นนะวิน!" หน้าอกฉันโดนมือใหญ่ของวินคว้าแล้วขย้ำผ่านเนื้อผ้า ฉันใจนลมหายใจสะดุด ดวงตาเบิกออกกว้างสติสตังแทบจะหายวับไปเพราะกลัวว่ายายจะออกมาเห็น ทำไมถึงเล่นแบบนี้นะ!
"ฮ่าๆๆๆๆ ดูหน้าเธอตอนนี้ดิ! เหมือนปลาทองขาดน้ำอ่ะ" วินเลิกแกล้งแล้วแต่ยังกอดฉันไว้อยู่ เขากอดฉันไว้ในท่าที่ฉันยังนั่งอยู่บนตักเขาและเราต่างยังอยู่ในความเงียบนานหลายนาทีโดยที่ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน
"วิน..."
"ว่า?"
"ปล่อยได้แล้ว...เดี๋ยวยายออกมาเห็น"
"ฉันอยากให้เธอเชื่อใจว่าต่อไปนี้ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ให้เธอมั่นใจว่าฉันจะไม่รักใครนอกจากเธอ ฉันจะมีเธอแค่คนเดียวเสียงหวาน"
".........." จูบคำพูดนั้นจมูกโด่งยื่นมาคลอเคลียที่แก้มฉัน รู้สึกไม่ค่อยคุ้นเลยนะกับวินที่เป็แบบนี้อ่ะ
"ได้ยินมั้ย?"
"อื้อออ ได้ยินแล้ว" จากที่จูบแก้มก็เลื่อนมาจูบที่ริมฝีปาก วินมันแล้วเปิดปากออกพร้อมกับส่งลิ้นเข้ามาซึ่งฉันเองก็เปิดทางให้อย่างเต็มใจ ลิ้นร้อนทั้งดูดดึงเกี่ยวรัดตวัดรัวอยู่ภายในจนฉันต้องยกมือจับที่บ่าแกร่งไว้แน่นเพราะเริ่มรู้สึกเหมือนจะหน้ามืดและใจเริ่มเต้นแรง วินดูดลิ้นและริมฝีปากล่างฉันแรงๆส่งท้ายก่อนที่ปากหนาจะถอนจูบออก
"เย็นนี้ไปกินข้าวข้างนอกกัน"
"ทำไมล่ะ? เบื่อกับข้าวที่หวานทำแล้วหรอ?"
"ต่อให้กินไข่เจียวทุกวัน ถ้าเธอทำฉันก็กินได้แม่งทุกวันนั่นแหละ แค่ไม่อยากให้เธอเหนื่อยแล้วอีกอย่างยายก็มาหาด้วย พาท่านไปเปิดหูเปิดตาบ้าง" ก็เป็ซะแบบนี้ไง ถึงจะแข็งกระด้างแบบนี้แต่ฉันก็รักของฉันนะ
"หวานรักวินนะ..."
"ก็ลองรักคนอื่นดูสิ ฉันจะดักตีไอ้ตัวผู้คนนั้นจนมันอาการสาหัสทนพิษาแไม่ไหวแล้วไปตายที่โรงบาล ส่วนเธอฉันจะจับมัดแขนมัดขาแล้วถ่วงหินโยนทิ้งแม่น้ำเ้าพระยาให้ปลามันแทะกินซะ!!" วินพูดเสร็จแล้วกอดฉันไว้แน่น ฉันมุ่ยหน้าก่อนจะหัวเราะเบาๆแล้วซุกหน้าลงกับอกแกร่ง
"ยายอยากกินอะไรจ๊ะ?"
"อาหารจีนมั้ย?" วินหันไปถามยายที่นั่งอยู่ข้างๆ เพราะอยากให้ยายนั่งสบายๆเลยให้ยายนั่งข้างคนขับส่วนฉันก็นั่งด้านหลังแทน
"ใกล้ๆแถวนี้มีอะไรยายก็กินอันนั้นแหละ ไม่อยากนั่งรถไกลๆหรอกยายแก่แล้ว" ตกลงว่าวินพาฉันกับยายไปที่ร้านอาหารจีนที่อยู่ไม่ไกลจากคอนโด และเพราะรถติดมากขนาดไปไม่ไกลยังใช้เวลานานขนาดนี้ กว่าจะกลับมาถึงห้องก็เกือบสามทุ่มแล้ว ไหนวินจะออกไปทำงานอีกแต่นี่ก็สายมากแล้วไม่รู้ว่าจะทันรึเปล่า
"ไม่ไปทำงานหรอ?" ยายกำลังอาบน้ำอยู่ฉันเลยออกมาดูวิน เห็นเขานั่งดูบอลสบายใจอยู่ข้างนอกคนเดียว
"ไม่ไป ี้เี"
"อ่าว แล้วบอกเดย์แล้วยัง? หยุดกะทันหันแบบนี้ไม่เดือดร้อนคนอื่นหรอ?"
"ใคร? หมายถึงพวกนั้น? ฉันไม่ไปพวกมันแม่งดีใจกันอ่ะดิ จะได้ร้องเพลงนานได้ค่าตัวเยอะไง มันไม่เป็ไรหรอกน่า" ฉันพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเดินกลับเข้าห้องแล้วกลับออกมาพร้อมผ้าห่มกับหมอน เพราะยายมานอนด้วยวินก็ต้องนอนโซฟาแทน ก็อีกห้องเขาทำเป็ห้องซ้อมไปแล้วนี่นา
"ถ้ายายนอนแล้วออกมานะ ฉันจะรอที่โซฟา"
เพี๊ยะ!!!!!
"พูดอะไรน่ะ?! หยุดความคิดนั้นไปเลยนะวิน!"
"อะไร? ออกมานวดให้หน่อย ฉันเมื่อย! คิดไปถึงไหนวะหวาน! เห็นนิ่งๆแบบนี้ก็แอบแรดนะเนี่ยเรา"
"วิน!!!" ฉันนั่งหน้าบึ้งแล้วกอดอกหายใจแรงๆ ที่ถูกวินแกล้ง แต่วินยังทำเฉยเมยลอยหน้าลอยตาแล้วดูบอลต่อโดยไม่สนใจสักนิดว่าฉันรู้สึกยังไงในตอนนี้ วินกำลังทำให้ฉันหัวร้อน ไอ้นิสัยที่เปลี่ยนไปมากมายที่วินบอกว่าฉันเอามาจากมะนาวบ้างจากขวัญบ้างน่ะมันไม่จริงเลยสักนิด ทั้งหมดมันมาจากเขานั่นแหละ ฉันลุกขึ้นเดินเข้าห้องทันทีเพราะยิ่งอยู่ฉันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองใกล้จะะเิมากขึ้นเรื่อยๆ ไปนอนคุยกับยายให้อารมณ์เย็นลงดีกว่า
"หน้างอเป็จวักเข้ามาแบบนี้ โดนพ่อวินแกล้งอะไรอีกแล้วรึ?"
"ยายอย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ แม้แต่ชื่อตอนนี้หวานก็ไม่อยากได้ยิน ผู้ชายอะไรปากร้ายที่สุด คำว่าอ่อนโยนไม่รู้ว่าเขาสะกดเป็รึเปล่า!" เมื่อกี้ที่บอกว่าฉันรักเขาน่ะขอกลับไปที่คำก่อนหน้านี้ว่าฉันไม่น่าไปตกปากรับคำว่าจะคบกับเขาั้แ่แรกเลย เพราะเขาคนเดียวเลยที่ทำให้ฉันอารมณ์แปรปรวนเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาแบบนี้ วินนะวิน!
ครืดดดดด ครืดดดด
โทรศัพท์บนเตียงสั่นมันเป็ชื่อวินที่โทรเข้ามา อยู่ใกล้กันแค่นี้จะโทรมาทำไมก็ไม่รู้
"อะไรอีกอ่ะ?!" ฉันรับสายด้วยน้ำเสียงห้วนๆเพราะกำลังโมโหกับกับพูดเขาอยู่ นั่นเขาใช้คำว่าแรดกับฉันเลยนะ แรงมาก!! ฉันรับไม่ได้
"ขอโทษ ...หายงอนยัง?"
"ไม่!"
"งั้น..ถ้ายายนอนแล้วออกมาให้ฉันง้อหน่อยนะ"
"ฝันไปเถอะ!!" ฉันกดวางสาย หลบสายตาที่ยายมองมาแล้วเดินหนีเข้าห้องน้ำทันทีเพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถาม วันนี้ทะเลาะกันต่อหน้ายายหลายครั้งแล้วนะ
******* to be continued
72K
![คู่บุพเพสะท้านฟ้า อยากเห็นนักว่าใครจะกล้ากับชายาผู้บ้าบิ่น [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1759893412_24922332.webp)
![(อ่านฟรี) แผลงรัก นายรูมเมต [Black Cupid]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730967763_72733897.webp)
