เสียงฝนเริ่มตกลงมาเบา ๆ เหนือมหาวิทยาลัยที่กำลังกลายเป็สนามนรก ควันดำลอยขึ้นจากหลายจุดทั่วเมือง ขณะที่เสียงะเิและเสียงกรีดร้องยังคงดังมาเป็ระยะราวกับโลกทั้งใบกำลังค่อย ๆ พังทลายลงต่อหน้าต่อตา และแม้เวลาจะผ่านไปเพียงไม่กี่ชั่วโมงหลังระบบปรากฏขึ้น แต่สังคมที่มนุษย์ใช้เวลาสร้างมาหลายร้อยปี กลับเริ่มแตกสลายเร็วกว่าที่ใครคาดไว้มาก
ภายในสนามฟุตบอลที่ถูกเปลี่ยนเป็ “เมืองเริ่มต้น” ของธีร์ ผู้คนจำนวนมากกำลังนั่งรวมตัวกันด้วยสีหน้าหวาดกลัว เด็กผู้หญิงบางคนร้องไห้อยู่ข้างพ่อแม่ ขณะที่นักศึกษาหลายคนยังมีเืติดเสื้อจากการหนีตายก่อนหน้านี้ ไม่มีใครพูดเสียงดังเหมือนเดิมอีกแล้ว เพราะทุกคนเพิ่งเข้าใจว่า โลกหลังจากนี้… ไม่มีคำว่าปลอดภัยอีกต่อไป
กำแพงเหล็กสีดำรอบสนามยังคงตั้งตระหง่าน ขณะที่หอธนูพื้นฐาน้ากำลังยิงลูกธนูใส่มอนสเตอร์ด้านนอกเป็ระยะ ทุกครั้งที่หมาป่าเกราะดำพยายามพุ่งเข้ามา มันจะถูกยิงทะลุหัวจนล้มลงแทบจะทันที ทำให้ผู้คนที่อยู่ด้านในเริ่มมีความหวังขึ้นมาบ้างเล็กน้อย
“มัน… ปลอดภัยจริง ๆ ด้วย…”
ผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงเบา ขณะกอดลูกสาวไว้แน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำเหมือนเพิ่งผ่านเื่เลวร้ายมาหนักหนา
ส่วนธีร์ในตอนนี้ กำลังยืนมองหน้าต่างระบบของตัวเองอยู่เงียบ ๆ ข้อมูลต่าง ๆ เริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่มีคนเข้ามาในพื้นที่กำแพง
[ประชากร : 27/100]
[ค่าความมั่นคงเมือง : 12]
[ค่าความพึงพอใจประชาชน : ต่ำ]
[อาหารคงเหลือ : 19 ชั่วโมง]
เขาเริ่มขมวดคิ้วทันที เพราะแม้เมืองจะป้องกันมอนสเตอร์ได้ แต่ปัญหาใหม่กลับเริ่มปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะเื่อาหารและทรัพยากร ถ้าคนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แต่ไม่มีของกิน สุดท้ายคนข้างในก็อาจตีกันเองก่อนมอนสเตอร์จะบุกเข้ามาด้วยซ้ำ
“ธีร์”
เสียงนนท์ดังขึ้นจากด้านหลัง ขณะเดินเข้ามาพร้อมขวดน้ำสองขวดในมือ
“มึง… สรุปนี่คือพลังของมึงจริง ๆ ใช่ไหม” เขาถามด้วยสีหน้าซับซ้อน “เมืองนี่ มึงสร้างขึ้นมาเอง?”
ธีร์พยักหน้าช้า ๆ แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังรู้สึกไม่จริงนัก เพราะทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไปจนเหมือนความฝัน
นนท์เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ
“ตอนแรกกูก็นึกว่าคลาสมึงกากจริง…” เขาหัวเราะแห้ง ๆ “แต่ตอนนี้ ถ้าไม่มีเมืองนี่ พวกเราคงตายไปแล้ว”
ธีร์ยิ้มบาง ๆ แต่ยังไม่ทันตอบ เสียงทะเลาะกันก็ดังขึ้นจากอีกฝั่งของสนามทันที
“ปล่อยนะเว้ย!”
“มึงซ่อนอาหารไว้ใช่ไหม!”
ผู้ชายสองคนกำลังผลักกันอย่างรุนแรง ขณะที่อีกฝ่ายถือกระเป๋าเป้แน่นไม่ยอมปล่อย ผู้คนรอบข้างเริ่มถอยออกห่างด้วยสีหน้ากังวล เพราะแม้มอนสเตอร์จะยังอยู่ด้านนอก แต่ความกลัวของมนุษย์ด้านในเอง ก็เริ่มปะทุขึ้นแล้วเหมือนกัน
“เฮ้ย หยุดก่อน!” นนท์รีบวิ่งเข้าไปห้ามทันที
แต่ชายร่างใหญ่คนหนึ่งกลับผลักนนท์จนเกือบล้ม ก่อนะโเสียงดัง
“ใครได้อาหารก็ต้องมีสิทธิ์เก็บเองสิวะ! โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว!”
หลายคนเริ่มเงียบ เพราะลึก ๆ แล้ว ทุกคนต่างรู้ว่าอีกฝ่ายพูดถูก โลกยุคเดิมที่มีตำรวจ มีกฎหมาย และมีความปลอดภัย… มันอาจไม่มีอีกแล้ว
ธีร์จึงเดินเข้าไปช้า ๆ ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง
“ถ้าอยากอยู่ในเมืองนี้ ห้ามแย่งของกัน”
ชายร่างใหญ่หันมามองเขาทันที ก่อนหัวเราะออกมา
“แล้วมึงเป็ใคร?”
“เ้าของเมือง”
ทั้งบริเวณเงียบลงชั่วขณะ
ชายคนนั้นทำหน้าไม่พอใจ ก่อนเดินเข้ามาใกล้ธีร์ช้า ๆ แม้อีกฝ่ายจะดูอายุมากกว่าและตัวใหญ่กว่า แต่สายตากลับเต็มไปด้วยความกดดันอย่างชัดเจน
“เ้าของเมือง?” เขาพูดพร้อมแค่นหัวเราะ “มึงคิดว่ามีกำแพงแล้วจะสั่งคนอื่นได้เหรอ”
ทันใดนั้นเอง…
ติ๊ง!
[ตรวจพบพฤติกรรมคุกคามความมั่นคงเมือง]
[คุณสามารถใช้อำนาจผู้ปกครองเมืองได้]
หน้าต่างระบบเด้งขึ้นมาตรงหน้าธีร์ทันที พร้อมปุ่มคำสั่งเพียงหนึ่งเดียว
[ขับออกจากเมือง]
ธีร์นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนมองชายตรงหน้าเงียบ ๆ
และกดปุ่มนั้นทันที
ฟึ่บ!
วงแหวนแสงสีฟ้าปรากฏขึ้นใต้เท้าชายคนนั้น ก่อนร่างของเขาจะถูกดีดออกไปนอกกำแพงในพริบตา ท่ามกลางเสียงร้องใของทุกคน
“เฮ้ย!!!”
ชายคนนั้นล้มกลิ้งอยู่ด้านนอกกำแพงด้วยสีหน้าตกตะลึง ก่อนรีบลุกขึ้นและพยายามวิ่งกลับเข้ามา แต่กำแพงกลับเกิดม่านพลังสีฟ้าขึ้นมาปิดกั้นเขาไว้ทันที
และในวินาทีต่อมา…
กรรรรรรร!!
หมาป่าเกราะดำสองตัวก็พุ่งออกมาจากเงามืดพร้อมกัน
“ช่วยด้วย!! เปิดให้กูเข้าไป!!”
มันะโสุดเสียง พร้อมทุบกำแพงอย่างบ้าคลั่ง แต่ไม่มีใครขยับเลยแม้แต่คนเดียว
ฉัวะ!!
เืสาดกระจายบนกำแพงทันที
เสียงกรีดร้องดังขึ้นเพียงไม่กี่วินาที ก่อนทุกอย่างจะเงียบลงอีกครั้ง
ภายในเมือง ทั้งหมดตกอยู่ในความเงียบอย่างสมบูรณ์
หลายคนเริ่มหน้าซีด บางคนรีบหลบสายตาธีร์ทันที เพราะเพิ่งเข้าใจว่า เมืองแห่งนี้ไม่ได้เป็เพียงที่หลบภัยธรรมดา
แต่ธีร์… มีอำนาจควบคุมมันจริง ๆ
ติ๊ง!
[ค่าความมั่นคงเมือง +5]
[ประชาชนเริ่มยอมรับอำนาจของผู้ปกครอง]
ธีร์มองหน้าต่างระบบเงียบ ๆ ขณะลมหายใจเริ่มหนักขึ้นเล็กน้อย เพราะแม้เขาจะไม่ได้ตั้งใจฆ่าอีกฝ่าย แต่ลึก ๆ แล้ว เขาก็รู้ดีว่า ถ้าไม่ควบคุมคนั้แ่แรก เมืองนี้อาจพังจากภายในก่อนจะเติบโตด้วยซ้ำ
และในขณะที่ผู้คนเริ่มเงียบลงนั้นเอง…
เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้นทั่วโลกอีกครั้ง
[ประกาศถึงมนุษย์ทุกคน]
[หลังจากนี้ 24 ชั่วโมง เขตปลอดภัยทั้งหมดจะหายไป]
[Dungeon ระดับ Beginner จะเปิดทั่วโลก]
[ผู้ที่ไม่สามารถสร้างฐานที่มั่นได้ จะถูกกำจัด]
สีหน้าของทุกคนซีดลงทันที
เพราะนั่นหมายความว่า…
ฝันร้ายที่แท้จริง เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น
8K
