เช้าวันรุ่งขึ้น...
รถยนต์ยุโรปที่เพื่อนสั่งซื้อถูกเคลื่อนขึ้นไปจอดกลังรถบรรทุกขนาดใหญ่ หนุ่มสั่งให้ลูกน้องสองคนขับรถนำหน้าไปก่อนและเขาจะขับรถส่วนตัวตามไปทีหลัง สามีไม่ลืมที่จะขอเสี่ยงมีอะไรกับภรรยาในตอนเช้าอีกครั้ง และคำตอบที่ได้ก็เหมือนเดิมร่ำไป นกเขาของชายฉกรรจ์มันคึกคะนองทุกครั้งเมื่อแสงอาทิตย์แห่งวันแรกเฉิดฉาย แต่สุดท้ายก็ต้องมาขัดจรวดผ่อนคลายอารมณ์ระหว่างอาบน้ำเหมือนเดิมซ้ำๆ
“พี่หนุ่มคะ นี่ค่ะ ของฝาก” ภรรยาหิ้วของพะรุงพะรังมากมายมาให้สามี
“เยอะขนาดนี้เลยหรอกุ้ง”
“่นี้ยัยกวางไม่โทรมาขอเงินเลย หรือว่าจะโกรธเื่ที่กุ้งบ่นใช้เงินเกินตัวหรือเปล่าก็ไม่รู้ ได้ข่าวจากพ่อว่ามันทำงานพิเศษเลยมีเงินใช้ แต่ค่าใช้จ่ายในกรุงเทพฯจะพอค่าเงินทำงานพิเศษหรือเปล่าก็ไม่รู้”
“ถ้าไม่โทรมาขอเงินนานขนาดนั้น พี่ว่าคงอยู่ได้แหละ”
สามียกข้าวของมากมากขึ้นรถ ก่อนจะบอกลาภรรยาและขับรถเข้าเมืองหลวง แต่การส่งรถครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้ง เนื่องจากลูกค้าคือเพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาั้แ่วัยเด็ก เหล่าชายวัยกลางคนถือโอกาสนี้นัดรวมกลุ่มท่องเที่ยวในกรุงเทพฯ ตลอดเจ็ดวันคงเมาหัวราน้ำเหมือนหมาข้างถนนแน่ๆ
.
.
.
“กูมาถูกที่หรือเปล่าวะ”
หนุ่มแหงนหน้ามองตึกสูงทันสมัยที่ภรรยาส่งหมุดหมายมาให้ มันคือคอนโดที่น้องเมียอยู่อาศัยสำหรับการเรียนหนังสือ หนุ่มเดินทางมาหาน้องเมียก่อนเป็อันดับแรก เพราะไม่อยากหอบของฝากมากมายติดหลังรถไปตลอดทั้งวัน เมื่อสามารถเข้ามาจอดรถในชั้นใต้ดินของคอนโดได้ ชายวัยกลางคนก็กดเบอร์ที่ภรรยาให้มาโทรหาน้องเมียทันที
“สวัสดีค่ะ” เสียงนั้นหวานไพเราะจนพี่เขยใ
“เอ่อ น้องกวางใช่มั้ย นี่พี่หนุ่มนะ”
“อ๋อ…พี่หนุ่มเองหรอคะ ขึ้นมาได้เลยค่ะ พี่กุ้งโทรบอกกวางเรียบร้อยแล้ว”
“จ๊ะ ห้อง 1124 นะ”
“ค่ะ”
เมื่อวางสาย ชายฉกรรจ์ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงที่ทักทายกันเมื่อสักครู่ไม่เหมือนน้ำเสียงของน้องเมียที่เขาเคยรู้จัก โทนเสียงนั้นเต็มไปด้วยความมั่นใจและฉะฉาน ต่างจากหญิงสาวขี้อายที่เขารู้จักเมื่อตอนแต่งงานสามปีที่แล้ว ชายวัยกลางคนไม่คิดอะไร เขารีบหิ้วของฝากมายมายและเดินขึ้นลิฟต์ไปยังห้อง้า
9K
