"น้องพาย เดี๋ยวหนูประคองพี่นายไปนอนนะคะแล้วก็เช็ดตัวให้พี่เขาด้วยนะคะลูก ส่วนแม่ก็จะพาพ่อของเราไปจัดการให้เรียบร้อยเหมือนกัน" กึก
"เอ่อ พะ พายไปดูแลพ่อดีกว่าส่วนแม่ไปดูพี่นายแทน ดะ ได้ไหมครับ น๊าา นะครับ"
"น้องพายกับพี่นายมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะลูก" แม่หยุดชะงักแล้วหันมาถามผมอย่างสงสัย
"มะ ไม่มีครับแม่ไม่มี พายแค่..แค่อยากดูแลพ่อบ้าง นะครับให้พายได้มีโอกาสตอบแทนพ่อบ้างนะครับ" พอแม่ได้ฟังเหตุผลก็พยักหน้าไม่มีท่าทีจะสงสัยอะไรอีก ฟู่ววว
"ตามใจน้องพายก็แล้วกัน งั้นแม่ไปดูแลพี่นายส่วนพายไปดูแลพ่อ..โอเคนะคะ" ผมรีบพยักหน้าหงึกๆทันทีซึ่งก็เรียกรอยยิ้มบางๆจากแม่อย่างเอ็นดู ผมยอมรับว่ากลัว..กลัวหัวใจตัวเองแล้วก็กลัวการกระทำและคำพูดของพี่นายที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ไม่อยากเอาหัวใจของตัวเองลงไปเสี่ยงกับความไม่แน่นอนอีกแล้ว :(
"ไอ้พาย! นี่มึงกลับไปงานวันเกิดหรือมึงไปปล้นบ้านของตัวเองมากันแน่วะ สัดมาเรียนวันนี้มึงรวยเกิ๊น"
"กูก็สงสัยเหมือนกัน หึ ใส่นาฬิกาหลุยส์ วิตตอง ขับพอร์ชแถมยังได้คอนโดหรูใจกลางเมืองมาแบบชิลๆ กราบความรวยของเพื่อนกู"
"แล้วกูเลือกอะไรได้บ้าง..ลองไม่รับสิได้มีงอนกันยาว"
"ขิงมากจ้าา เห๊อะ! หมั่นไส้"
"แบบนี้กูต้องเรียกมึงเสี่ยแล้วอ่ะดิ.. แบบเอ่อ เสี่ยพายครับ" ฮ่าๆๆไอ้เพ้นท์ตลกสัด
"เสียงเหมือนควายออกลูกเลยว่ะไอ้เพ้นท์ ฮ่าๆ" ไอ้เปรมแซวแล้วหัวเราะออกมา
"พวกมึงอย่าเวอร์ กูก็เป็ไอ้พายเพื่อนมึงเหมือนเดิมนั่นแหละ"
"เออ แล้วนี่มึงคิดจะย้ายมาอยู่คอนโดที่พ่อกับแม่มึงซื้อให้หรือเปล่าวะ"
"เออนั่นดิ หรือมึงจะอยู่กับพี่ชายของมึงต่อไปเรื่อยๆวะ"
"ไม่! กูก็รอจังหวะที่จะพูดกับพี่นายเื่นี้อยู่..กูอยู่กับพี่นายไปตลอดไม่ได้หรอกสักวันพี่นายก็ต้องมีแฟนเป็ตัวเป็ตน..กูคงไม่อยู่เป็กอขอคอเขาหรอกเดี๋ยวแฟนเขาจะอึดอัดเปล่าๆ"
"เออ คิดได้แบบนั้นก็ดีแล้วมึง" ไอ้เปรมพูดแล้วก็ตบบ่าผมเบาๆ
P.H.O.b Bar
"เออไอ้นายมึงรู้หรือยังว่าแฟนเก่าของมึงเขากลับมาแล้วนะ" ผมชะงัก..มือที่กำลังยกแก้วที่มีน้ำสีเหลืองอำพันเพื่อจรดริมฝีปากนิ่งค้างชั่วครู่ก่อนจะกระดกเข้าปากไป
"ไปเอาข่าวมาจากไหน หูไวตาไวนะมึงน่ะ"
"หึ ก็มันบังเอิญไปเจอแบบไม่ได้ตั้งใจ"
"ยังไง?"
"ทำไม สนใจ หึๆยังไม่ลืมสินะ" ไอ้ภพพูดพลางกระตุกยิ้มมุมปาก
"ก็..นิดหน่อยตามประสาของคนเคยสนิท" ผมตอบพลางยักไหล่เหมือนไม่ใส่ใจ
"แค่นั้นจริงเหรอวะ เออๆแล้วแต่มึงแต่จะทำอะไรก็คิดให้ดีๆก็แล้วกัน..สิ่งที่ได้มาบางทีมันก็ไม่คุ้มกับสิ่งที่จะเสียไป กูเตือนมึงได้แค่นี้แหละ" ไอ้ภพพูดพร้อมกับตบไหลผม
"แล้วสามีของเขาล่ะ"
"ได้ข่าวว่าเลิกรากันไปแล้วแถมจบแบบไม่สวยด้วย แต่ที่กูได้ยินมาเด็ดกว่านั้นอีก" ไอ้ภพกระตุกยิ้มพลางจ้องมาที่ผม ผมเลิกคิ้วเป็เชิงถามอย่างสงสัย
"ก็เขากลับมาเมืองไทยคราวนี้เพื่อที่จะมาง้อขอคืนดีกับมึงไง"
"หึ ยังคงมีความมั่นใจเต็มเปี่ยมเหมือนเดิมสินะ"
"สเปคมึงเลยนี่ สวย มุ่งมั่นและมั่นใจสูง" ไอ้ภพพูดดักคอ.. ก็จริงของมันที่ผมตกลงคบหากับผู้หญิงคนนั้นก็เพราะเธอเก่ง สวย มีความมุ่งมั่นเต็มร้อยถ้าคิดจะทำอะไรเธอก็จะทำให้ได้และเธอก็เป็คนที่มีความมั่นใจสูงมาก และไอ้คุณสมบัติที่เธอมีทั้งหมดนั่นก็คือสาเหตุที่ทำให้เธอไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียวที่จะทิ้งผมทันทีที่เจอคนที่เธอคิดว่าเพอร์เฟคกว่าผม
"แล้วถ้ากลับมาง้อขอคืนดีกับมึงจริงๆมึงจะเอายังไงวะนาย" ผมส่ายหน้า
"กูก็ยังไม่รู้เหมือนกันว่ะ ขอดูอีกที"
"กูขอเตือนเป็ครั้งสุดท้าย..คิดให้ดีๆคิดให้เยอะๆ"
"เออน่า คนอย่างกูไม่พลาดเป็ครั้งที่สองแน่นอน" พูดเสร็จผมก็กระดกเหล้าเข้าปากรวดเดียวหมดแก้วแล้วลุกขึ้นยืน
"เฮ้ย! มึงจะลุกไปไหน"
"กูกลับก่อน..พอดีมีธุระว่ะ! ไว้เจอกัน"
"อ้าวว! นี่พึ่งจะ3ทุ่มเองนะเว้ย แล้วพวกไอ้วาไอ้เวย์กับไอ้ปรีล่ะพวกมันกำลังมากันนะ!"
"ฝากขอโทษพวกมันด้วย แต่ไงเดี๋ยวกูข้อความเข้ากลุ่มไปขอโทษพวกมันอีกที กูไปละ" ผมหันหลังเดินออกมาทันทีเพราะใจมันร้อนรุ่มจนนั่งไม่ติดเพราะใครบางคน
.....
"ไอ้เพ้นท์นี่กี่ทุ่มแล้ววะ..งานที่อาจารย์สั่งแม่งล้นมือจนลืมเวลาเลยกู" ผมเงยหน้าขึ้นถามไอ้เพ้นท์อย่างอ่อนแรง
"อีก 17นาที 5 ทุ่มว่ะ งานยังไม่เสร็จเลย เอาไงดีวะ!"
"ก็คงต้องลุยต่อจนเสร็จอ่ะ พรุ่งนี้พวกเรามีเรียนตอน10โมงนอนดึกหน่อยไม่เป็ไรหรอก" ไอ้เปรมเอ่ยขึ้นบ้าง
"พายมึงเอายังไงถ้ามึงไม่สะดวกมึงจะกลับก่อนก็ได้นะเดี๋ยวกูกับไอ้เปรมทำกันเอง"
"ได้ไงอ่ะ งานกลุ่มนะโว้ย!ต้องช่วยกันดิ"
"แล้วพี่ชายมึงจะไม่ว่าเอาเหรอ" ไอ้กรถามขึ้นอย่างไม่สบายใจ
"เออน่า เดี๋ยวกูค่อยโทรไปบอกเองไม่มีปัญหาหรอก..แต่ตอนนี้พวกเราลงไปหาอะไรกินให้สดชื่นกันหน่อยไหม? กูรู้สึกหมดพลังมากๆเลยว่ะ" พวกมันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย
"ไปดิวะ กูก็ชักง่วงเหมือนกัน" พวกเราพากันเดินลงมาซื้อของกินใต้คอนโดของไอ้เปรมที่จริงโทรสั่งก็ได้แต่อยากยืดเส้นยืดสายกันบ้างเพราะนั่งหลังขดหลังแข็งปั่นงานกันั้แ่กลับจากมอ ใกล้ฝึกงานเข้ามาทุกทีเลยต้องรีบเคลียร์งานทั้งเก่าและใหม่ส่งอาจารย์จนแทบไม่มีเวลาพักกันเลย พอได้ของกินครบก็พากันขึ้นมาปั่นงานกันต่อจนลืมโทรไปบอกพี่นายจนได้
03.36 น.
"เฮ้อ! เสร็จเสียทีงานกลุ่ม แต่ก็ยังเหลือเก็บงานเก่าอีกนิดหน่อยแล้วก็งานใหม่ของอาจารย์โยธาที่ต้องส่งให้ทันภายในอาทิตย์นี้ เหนื่อยว่ะ!เมื่อไรจะจบ" ไอ้เพ้นท์ที่ล้มตัวลงนอนบนพื้นห้องอย่างหมดแรงบ่นขึ้น
"นั่นดิ เหนื่อยจริงตอนนี้ตากูจะเป็หมีแพนด้าอยู่แล้ว"
"เออน่าทนๆหน่อยอีกนิดเดียวก็จะจบแล้ว กูว่ารีบนอนกันเถอะพรุ่งนี้ต้องรีบตื่นไปเรียนอีก" พูดเสร็จผมก็เดินเข้าไปในห้องนอนของไอ้เปรมอย่างคุ้นเคยเพราะเวลามีงานเร่งๆจากอาจารย์ผมก็จะมารวมตัวกันที่ห้องไอ้เปรมซะส่วนใหญ่ เหตุผลเดียวเลยคือคอนโดมันอยู่ใกล้ตลาดสุดหาของกินง่าย คอนโดพี่นายก็อยู่ในย่านอุดมสมบูรณ์ไปด้วยของกินนะ แต่ ใช้เป็ที่รวมตัวไม่ได้ไง เฮอะ
"อ้าว แล้วมึงไม่กลับคอนโดพี่ชายมึงเหรอวะไอ้พาย" ไอ้เพ้นท์ะโถามผมอย่างสงสัย
"ไม่อ่ะ ี้เีขับรถกูนอนระนะห้ามกวน! เออ กูไม่อาบน้ำนะคืนนี้อ่ะ ห้ามเรียกเด็ดขาด!" ตอบเสร็จผมก็ปิดประตูกดเปิดแอร์แล้วล้มตัวลงนอนพร้อมกับสติดับวูบลงทันที
"สรุปห้องใครวะ!" เ้าของห้องตัวจริงถึงกับเกาหัวแกร่กอย่างปลงๆเรียกเสียงหัวเราะจากเพื่อนอีกคนอย่างขำขัน
"ไอ้พาย! ไอ้เชี่ยพาย!มึงจะไปไหมหาลัยเนี่ยพวกกูอาบน้ำแต่งตัวกันจนเสร็จแล้วมึงยังนอนเน่าอยู่ได้ นอนก็นอนก่อนแท้ๆน้ำท่าก็ไม่อาบหน้าตาน่ารักซะป่าว ซกมกฉิบหาย" เสียงไอ้เพ้นท์ดังโหวกเหวกจนผมต้องยกหมอนขึ้นมาอุดหูไว้เพราะความรำคาญ
"คนจะนอน!จะเสียงดังเพื่อ.."
"เฮอะ! คนจะนอน..นอนที่หน้ามึงสิอีก40นาทีจะเข้าเรียนน้ำมึงยังไม่ได้อาบเลยไอ้เชี่ยพาย" ไอ้เพ้นท์สวนขึ้นมาเสียงดังทำเอาผมตาเหลือกรีบลุกพรวดจากที่นอนทันที
"สัดเพ้นท์ทำไมมึงไม่ปลุกกูวะ สายๆๆสายแน่ๆ" ด่าไอ้เพ้นท์เสร็จผมก็รีบเปิดตู้คว้าผ้าเช็ดตัวผืนใหม่วิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำทันที
"กรรมของไอ้เพ้นท์ที่มีเพื่อนแบบไอ้พาย"
"บ่นเชี่ยไรแต่เช้าวะ" เปรมถามเพื่อนหน้าหล่อขึ้นอย่างขำๆ
"ก็เพื่อนมึงน่ะสิไอ้เปรมแม่งกวนตีน!"
"ฮ่ะๆๆก็เพื่อนของมึงด้วยไหมล่ะค้าบบ" เปรมส่ายหน้าพร้อมกับะเิเสียงหัวเราะออกมา
15.45 น.
"กูกลับก่อนนะมึง ร่างกาย้าพักผ่อนมากเลยตอนนี้" ผมโบกมือให้กับไอ้เปรมกับไอ้เพ้นท์อย่างเนือยๆ
"เออๆกูก็จะรีบไปพักเหมือนกัน ขับรถดีๆนะมึงกูรู้ว่ารถมึงแรงแต่ไม่ต้องเสือกซิ่งล่ะ!กูไม่อยากให้มึงตายนะโว้ย!"
"รักไอ้พาย?" ไอ้เปรมถามขึ้น
"เปล่า กูกลัวผีเว้ย!ยิ่งผีเพื่อนแม่งยิ่งน่ากลัวสัด ฮึ่ยย พูดแล้วขนลุก เพราะฉนั้นพวกมึงห้ามตายเด็ดขาด"
"ไอ้เชี่ยเพ้นท์ไอ้เพื่อนเวร รักกูเหลือเกินนะ" ผมชี้หน้าด่ามันอย่างไม่จริงจังนัก
"รับรองกูไม่ตายก่อนมึงแน่นอน กูรอให้มึงตายก่อนร้อยเปอร์เซ็น" ไอ้เปรมเอ่ยขึ้นยิ้มๆก่อนจะยักคิ้วจึกจึกให้ไอ้เพ้นท์
"ไอ้เหี้ยเปรม!@$%&#@&" ผมส่ายหัวก่อนจะเดินไปขึ้นรถเพราะี้เีฟังพวกมันทะเลาะกัน
.....
แกร๊ก !!!
ทันทีที่ผมเปิดประตูเข้ามาก็เจอพี่ชายนั่งอยู่บนโซฟาตัวหรูมองมายังผมพลางส่งยิ้มมาให้ !! แต่สิ่งที่ทำให้ผมใคือบนตักของพี่นายมีร่างของผู้หญิงสาวสวยคนนึงนั่งทับอยู่ ผมชาวูบไปทั้งตัวได้แต่ยืนนิ่งเหมือนโดนสาป
"กลับมาแล้วเหรอครับ" เสียงของพี่นายทำให้ผมเริ่มรู้สึกตัว
"...."
"พาย นี่แฟนของพี่นะชื่อพี่พลอย พี่พลอยเขาจะมาอยู่กับเราที่นี่ชั่วคราว" ผมยืนฟังนิ่งๆไม่ได้โต้ตอบอะไรไปเพราะพูดไม่ออกรู้ว่าต้องมีวันนี้แต่ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้จนผมตั้งรับไม่ทัน
"สวัสดีค่ะน้องพาย พี่ชื่อพลอยนะคะยังไงพี่ต้องขอรบกวนน้องพายสักระยะพอดีพี่พึ่งกลับจากต่างประเทศหลังจากที่ไปอยู่ที่โน่นเสียนาน เลยทำให้หาที่อยู่ไม่ทันหวังว่าน้องพายคงไม่รังเกียจพี่นะคะ" พูดดูดีแต่สายตาที่มองสบมา มองแป๊บเดียวผมก็รู้ทันทีว่าอนาคตอันใกล้ปัญหาเกิดแน่นอน
"พี่พลอยเขามาอาศัยอยู่แค่ระยะเดียวแค่่หาที่พักน่ะ..เราอย่าก่อเื่ล่ะ" ก่อเื่?!ห๊ะ..ผมเนี่ยนะ!จะก่อเื่
"ครับ!" ครับ ในเมื่อเ้าของห้องเขาบอกผมมาแบบนี้ผมก็คงทำอะไรไม่ได้ เห๊อะ! ตลกสัด
"งั้น..เชิญพวกพี่ตามสบายครับ ผมขอตัวก่อน" พูดเสร็จผมก็เดินเข้าห้องพร้อมกับล็อกกลอนแล้วถอนหายใจออกมาอย่างล้าๆไอ้อาการง่วงก่อนหน้านี้หายเป็ปลิดทิ้ง ความคิดมากมายตีทับลงมาในหัวที่หนักอึ้ง
"อรุณสวัสดิ๋ค่ะน้องพาย ตื่นเช้าจังเลยนะคะ" ผมซึ่งยืนรินนมใส่แก้วอยู่ในครัวก็หันมาตอบรับแล้วส่งยิ้มไปให้อย่างเลี่ยงไม่ได้
"อรุณสวัสดิ์เช่นกันครับพี่พลอย พอดีวันนี้ผมมีเรียนเช้าน่ะครับเลยตื่นเร็ว"
"พี่พลอยนึกว่าน้องพายนอนไม่หลับเสียอีกนะคะ" แสนรู้เสียด้วย!
"ก็หลับปกตินะครับ" แต่ใครจะไปยอมรับวะ
"ก็ดีค่ะ เพราะถ้าน้องพายนอนไม่หลับเพราะ..เสียง เอ่อ ไม่พูดดีกว่าพี่เขินจัง" เฮ๊อะ! เขินหรือขิงกันแน่วะ
"พี่พลอยมีธุระอะไรกับผมหรือเปล่า..ถ้าไม่มีผมคงต้องขอตัวก่อนนะครับ พอดีผมรีบ.." ผมบอกยิ้มๆพี่พลอยหน้าเสียเล็กน้อยก่อนจะแย้มยิ้มปลอมๆออกมา
"ตามสบายค่ะ พี่พลอยก็จะกลับไปนอนต่อเหมือนกันเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเลย รู้สึกเพลียๆยังไงไม่รู้"
"ครับ เชิญตามสบายผมขอตัวครับ" พูดเสร็จผมก็เอาแก้วไปวางไว้ในซิงค์ล้างจานแล้วเดินออกมาอย่างเงียบๆ
มหาลัยXxx
"เป็อะไร ซึมเป็หมาหงอยเลยมึง" ผมส่ายหัวให้กับไอ้เพ้นท์เบาๆก่อนจะก้มหน้าก้มตากินข้าวกลางวันโดยไม่พูดอะไรสักคำ
"เออ มึงเป็อะไรไอ้พายมึงเป็แบบนี้มาเป็อาทิตย์แล้วนะ มีอะไรมึงก็บอกพวกกูได้นะเว้ย" ไอ้เพ้นท์พยักหน้าเห็นด้วยกับไอ้เปรม
"กูไม่ได้เป็อะไรแค่มีเื่ให้ต้องคิดนิดหน่อยน่ะพวกมึงไม่ต้องเป็ห่วงกูหรอก" ผมบอกปัดไปเพราะไม่อยากให้มันไม่สบายใจไปด้วย ยอมรับว่าการมาอยู่ของพี่พลอยทำให้ผมอึดอัดพอควร ผมไม่ได้ใจแคบนะ!ถึงแม้จะรู้สึกหน่วงๆไม่น้อยก็ตามแต่ถ้าพี่พลอยจะไม่คอยเข้ามาปั่นผมผมจะไม่อะไรเลยก็แค่ต่างคนต่างอยู่เพราะตัวผมเองก็แทบจะไม่ได้อยู่ห้องอยู่แล้วอย่างที่รู้ๆว่า่นี้งานที่มหาลัยเยอะจนล้นมือ..ผมไม่รู้ว่าพี่พลอย้าอะไร?และผมก็ไม่คิดจะหาคำตอบด้วย..แต่ผมก็จะทนเท่าที่ผมทนได้นะ
"เออ ถ้าคิดไม่ออกก็แค่บอกพวกกูมาพวกกูจะได้ช่วยมึงคิด บางทีช่วยกันคิดอาจจะเจอคำตอบหรือเจอทางออกเร็วขึ้นก็ได้นะ"
"เออขอบใจพวกมึงมากนะ" ผมขอบคุณพวกมันอย่างจริงใจพลางยิ้มให้พวกมันเพื่อให้พวกมันสบายใจ
00.15น.
"อ้ะ นายคะอย่าค่ะ คริๆนายนี่หื่นจริงๆเชียว" ตึก ตึก ตึก ผมค่อยๆถอยหลังกลับเข้าไปในห้องอย่างเงียบๆแล้วค่อยๆกดล็อกประตูด้วยมือที่สั่นเทาท้องที่เคยร่ำร้องเพราะความหิวโหยก็สงบนิ่งลงไปด้วย หัวใจผมเต้นแรงมือเย็นเฉียบแถมรู้สึกร้อนที่เบ้าตาอย่างกระทันหัน ฮึก ก็รู้ว่าเขาเป็แฟนกันก็รู้ว่าเขาต้องทำอะไรกันทุกคืนภายในห้องนอนที่ลับสายตาแต่ไม่คิดว่าเขาสองคนจะทำอะไรประเจิดประเจ้อกันแบบที่ผมเห็น..เขากอดกันนัวเนียกันจนผ้าผ่อนหลุดลุ่ยแถมใบหน้าของพี่นายก็ซุกซบลงบนหน้าอกอวบอิ่มคู่นั้น หน้าไม่อาย!รู้ทั้งรู้ว่ามีผมอยู่ด้วยทั้งคนยังไม่ระมัดระวังหรือว่าผมต้องเป็ฝ่ายที่ต้องอายพวกเขาวะ ฮึก แม่งไม่ควรจะเจ็บแต่เสือกเจ็บฉิบหาย! ฮึก
"กูจะย้ายออกจากคอนโดพี่นาย"
"ทำไมวะ! / !!.."
"กู..."
"มึงเล่ามาให้หมดไอ้พาย"
"เออ เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยนะว่ามึงมีปัญหาอะไร!" ผมพยักหน้าก่อนจะเล่าเื่ทุกอย่างให้พวกมันฟังอย่างละเอียดยิบ..ยกเว้นเื่ความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่นาย
"เชี่ย! พี่มึงพาผู้หญิงเข้าห้อง"
"ใจเย็นเขาเป็แฟนกันไอ้เพ้นท์..แต่พี่ชายมึงไปซุ่มมีแฟนั้แ่เมื่อไหร่วะไอ้พาย" ผมส่ายหัว
"กูไม่สนใจหรอกว่าเขาจะเป็แฟนกันั้แ่ตอนไหน! แต่ที่กูสนใจคือ..แฟนพี่นายเขาไม่ชอบกูแล้วกูก็อึดอัดมากเลยตอนนี้ หลายๆเื่..กูไม่อยากทนแล้วว่ะ!กูจะย้ายออกไปอยู่คอนโดที่พ่อกับแม่กูซื้อให้" ผมรู้สึกร้อนที่เบ้าตาขึ้นมาอีกแล้ว
"เฮ้ยๆใจเย็นก่อนไอ้พาย มึงอย่าร้องนะโว้ย!ไอ้ห่านี่" ผมส่ายหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อกันน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา
"มึงจะร้องไห้ทำไมวะ..แค่พี่ชายของมึงมีแฟนเองหรือมึงน้อยใจวะที่ตอนนี้พี่ชายของมึงสนใจมึงน้อยลงแล้.."
"ป่าว กูไม่ได้รู้สึกเหี้ยอะไรทั้งนั้นแหละ พวกมึงว่างป่ะกูวานไปช่วยขนของหน่อย"
"วันไหนกูพร้อมเสมอ"
"เออๆถ้ามึงตัดสินใจแล้วกูก็พร้อม"
"วันเสาร์ตอนบ่าย"
"พรุ่งนี้เลยเหรอวะ มึงขออนุญาตพี่ของมึงหรือยัง..เขาจะยอมเหรอวะ" ไอ้เปรมถามอย่างกังวล
"ไม่จำเป็! ถ้ากูตัดสินใจแล้วอะไรก็รั้งกูไม่ได้มึงก็น่าจะรู้" พวกมันได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าอย่างยอมจำนน
.....
แกร๊ก
"อ้าวน้องพายนั่นเองนึกว่านายเสียอีก..ยังคิดอยู่ว่าพึ่งจะออกไปตอนเที่ยงแท้ๆทำไมกลับมาเร็วจัง" ผมถอนหายใจก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปเพื่อเข้าห้อง
"เดี๋ยวสิ!คุยกันสักหน่อยดีไหมพาย?" น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปของพี่พลอยทำให้ผมอยากจะรู้ว่าพี่พลอยจะมาไม้ไหนกับผมอีก ผมพยักหน้าแล้วเดินไปนั่งที่โซฟาเพื่อรอฟัง
"พี่้าความเป็ส่วนตัวกับแฟนของพี่..เมื่อไรพายจะย้ายออก" ตรงๆเลยสินะ หึ หางเริ่มโผล่ชัดขึ้นทุกวัน
"พี่นายให้พี่มาพูด.." ผมเลิกคิ้วถามอย่างยียวนกลับไป
"ถ้าพายจะรอให้นายไล่คงมีวันนั้นหรอก ก็ในเมื่อพายเป็ลูกรักของพ่อแม่ของพี่นาย..ถึงจะเป็แค่ลูกที่เก็บมาเลี้ยงก็เถอะแต่ก็เป็ลูกรักการที่จะให้นายออกปากไล่คงจะไม่เป็ผลดีสักเท่าไหร่เพราะฉะ.."
"เอาเป็ว่าถ้าพี่นายกลับมาผมจะคุยกับพี่นายเอง แค่นี้ใช่ไหมครับ..ขอตัว" ผมลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องไปเลยไม่สนว่าเธอจะทำหน้ายังไงไม่สนว่าเธอจะตอบยังไง หัวใจผมเต้นกระหน่ำรับรู้ถึงการบีบรัดของกล้ามเนื้อหน้าอกด้านซ้าย คงเล่าให้กันฟังทุกเื่เลยสินะ..ลูกรัก! ลูกที่เก็บมาเลี้ยง! พ่อแม่ของพี่นาย! ไม่อยากให้เขาอยู่เป็ก.ข.ค.ก็แค่บอกเขามามันจะตายหรือไงวะ ขนาดต้องให้แฟนมาพูดให้เลยหรือไง!
"พาย!" ผมที่นั่งเอาศอกเท้าลงบนเข่าแล้วประสานมือเข้าด้วยกันอยู่ปลายเตียงเงยหน้าขึ้นมองพี่นายที่เดินเข้ามาในห้อง
"..." มีแต่สายตาที่ประสานกันกับพี่นายนิ่งนานจนเป็ผมเองที่หลบตา
"พลอยบอกว่าพายจะย้ายออก ทำ.."
"ครับ พายจะย้ายออก!"
"พี่ขอเหตุผล!"
"พายไม่ชอบพี่พลอยแล้วก็ไม่อยากอยู่ร่วมกับพี่พลอยด้วย!..เหตุผลแค่นี้เพียงพอไหมครับ!"
"อย่าเอาแต่ใจนะพาย พี่ไม่ชอบ!แล้วก็ช่วยให้เกียรติแฟนของพี่ด้วยอย่าก้าวร้าวนะพาย!"
"งั้นก็เชิญพี่นายอยู่กับแฟนของพี่นายไปเถอะ พายจะไปเอง!"
"พาย!!" พี่นายตะคอกผมเสียงดังลั่นจนผมสะดุ้งเฮือก..ั้แ่เล็กจนโตพี่นายไม่เคยตะคอกผมแม้แต่ครั้งเดียว ครั้งนี้ครั้งแรก..คงจะรักแฟนมากสินะ หึ ผมกระตุกยิ้มหยันออกมาก่อนที่จะเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบคีย์การ์ดกระเป๋าตังและของสำคัญก่อนจะก้าวเดินไปที่ประตูพี่นายคว้าแขนของผมไว้แน่น ผมรีบสะบัดออกเหมือนโดนของร้อนก่อนจะเดินไปเอื้อมมือบิดลูกบิดแต่พี่นายเข้ามากอดผมด้านหลังแน่น
"พายพี่ขอโทษ ไม่ไปนะครับ" ผมขอบตาร้อนผ่าวพลางเงยหน้าขึ้นพี่กักน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาแล้วสะบัดพี่นายเต็มแรงแต่พี่นายไม่ยอมปล่อย
"พายไม่เอาไม่ไปนะ พี่ขอโทษ" เฮ๊อะ!คงกลัวโดนพ่อแม่ว่าสินะ
"นายคะ.." พี่พลอยเปิดประตูเข้ามาพอเห็นพี่นายกอดผมก็ชะงักหน้าเสียแต่แค่วูบเดียวก็เปลี่ยนท่าทีกับน้ำเสียงทันที
"น้องพายคะพี่.."
"อย่าแสดง..ไม่อิน!"
"พาย! / น้องพาย" ผมสะบัดตัวออกจากพี่นายสำเร็จก็เดินออกไปทันทีก่อนที่จะเดินออกไปผมล้วงมือหยิบกุญแจรีโมทรถหรูที่เคยได้เป็ของขวัญวันเกิดวางไว้บนโต๊ะกระจกหน้าโซฟาแล้วเดินออกไปทันที ก่อนที่คนในห้องนี้จะทันได้เห็นน้ำตาของผม..ในเมื่อไม่จริงใจต่อกันก็ไม่จำเป็ต้องมาแสร้งทำดีต่อกันอีก!
*****
น้องพาย :( ไม่ไหวก็ก้าวออกมาก่อน..ดีแล้วลูก
#พี่นายน้องพาย
#น้องชาย
***************
TBC.
2K
![ฟางหลิงหรง บุปผาหลากสี [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610091_96939666.webp)
