"ต้องขออภัยกู้หลุนกงจู่ทะ.."
ไม่ทันที่เฟิ่งหรั่นฮองเฮาจะได้กรีดกรายเอ่ยถ้อยคำที่ไม่ได้เต็มใจจบ ก็ต้องตกตะลึงเมื่อได้เห็นใบหน้าของสตรีที่ยืนอยู่ด้านหลังองครักษ์ร่างใหญ่เต็มตา เหตุใดถึงได้เป็นาง ลูกของชู้รักของสามีที่นางส่งไปตายแล้วเมื่อห้าปีก่อน ทำไมถึงได้มายืนชูคออย่างหยิ่งผยองอยู่เบื้องหน้าของนางเช่นนี้
"เป็อะไรไปงั้นหรือ เฟิ่งหรั่นฮองเฮา!"
น้ำเสียงที่แม้จะราบเรียบแต่ทว่ากลับมาความเหยียดหยันอยู่ในนั้น ทั้งใบหน้างานที่มีรอยยิ้มประดับอยู่ที่มุมปาก ดวงตาที่สว่างวาบราวกับผู้ล่าเจอเหยื่อที่ถูกใจ
"อะ..เอ่อ ขออภัยกู้หลุนเฟยหลงกงจู่ หม่อมฉันออกมาต้อนรับช้า ช่างไร้มารยาท ไม่สมพระเกียรติแห่งผู้สำเร็จราชการแคว้นจ้าน ขอองค์หญิงโปรดอภัย"
เฟยหลงนึกอยากจะหัวเราะออกมากับท่าทีของหญิงชั่วที่เคยกลั่นแกล้งนางและมารดาสารพัด สั่งโบยนางจนเนื้อแตก ใช้สายตาเหยียบนางและมารดาไว้ใต้เท้ามาตลอด วันนี้กลับต้องมาก้มหัวให้นางทั้งยังต้องแสร้งให้ความเคารพต่อนางทั้งที่ดวงตาปิดความอาฆาตไม่มิด
"เช่นนั้น เปิ่นกงขอฝากให้ฮองเฮาไปเรียนรู้มารยาทเสียหน่อย หากเรียนรู้พอพัฒนาตนได้แล้ว ค่อยมาให้ปิ่นกงเห็นหน้า"
********************************
เฟิ่งหรั่นฮองเฮาคือเมียคนแรกของพ่อนางเอก เป็คนที่เกลียดนางเอกกับแม่ รังแกนางเอกกับแม่มาตลอด เป็คนส่งคนไปฆ่านางเอกตอนนางเอกนำทัพไปปราบโจร แล้วก็เป็คนฆ่าแม่ (ตัวปลอม) แถมยังเอาศพแม่ (ตัวปลอม) ไปโยนให้แร้งกิน ไม่ยอมให้ได้ฝังดิน
2K
