ร้ายนัก รักนาย

     พยัคฆ์ผู้โกรธเกรี้ยวบัดนี้กลายเป็นชายหนุ่มผู้เงียบขรึม เขานั่งระบายความในใจให้กับวินฟังโดยที่ไม่อายเลยว่าฝ่ายตรงข้ามจะล้อเขา สิ่งเดียวที่เขาต้องการในตอนนี้คือพูดทุกอย่างเพื่อโน้มน้าวให้วินรับรู้ถึงความรู้สึกเขา…

      “แกมาเล่าให้ฉันฟังทำไม?”

      “ฉันรู้..ว่าแกก็สูญเสียคนรักมาเหมือนกัน…น้านับเล่าให้ฉันฟังว่าคนรักของแกหายไปแบบไม่ทราบสาเหตุ..”

    “นี่แก!!”

    “ตอนนั้นแกทรมานใช่ไหม รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตายใช่หรือเปล่า…จะรู้สึกใช่ไหมว่าแกทำอะไรผิดทำไมเขาถึงหายไป แกแค่อยากจะถามเขา อยากจะพูดคุยกับเขาใช่ไหม?”

    “.........” วินนึกสะอึกในใจเพราะสิ่งที่ไทเกอร์กำลังพูดนั้นมันคือสิ่งที่เขาเพิ่งจะเผชิญมาและเขาก็ตกอยู่ในสภาพนั้นจริงๆ มันจึงทำให้วินพูดอะไรไม่ออก

 “ตอนนั้นแกไม่รู้ว่าแกทำอะไรผิด แล้วแกก็อยากรู้มากว่าสาเหตุที่เขาหายไปคืออะไร ฉันก็เหมือนกัน แต่ฉันต่างกับแกตรงที่ฉันรู้ว่าเขาหายไปเพราะอะไรและสิ่งที่ฉันต้องการและอยากทำเหมือนกับแกก็คือ คำอธิบาย”

     “แก..จะพูด..อะ..อะไร?”

     “ฉันไม่เคยขอร้องใครขนาดนี้มาก่อน แต่สำหรับเรื่องนี้ ฉันอยากแก้ไขให้มันถูก เหมือนกับตอนนี้ที่แกกำลังแก้ไขตัวเเกอยู่…เพียงแค่แกบอกมาว่าปลาทูอยู่ที่ไหนฉันก็จะได้รับสิทธิ์นั้นเหมือนกับแก”

     “ฉัน….”

   “ฉันขอโทษนะที่โมโหใส่แก ทั้งๆที่ตอนเด็กๆเราเป็นเพื่อนสนิทกันด้วยซ้ำ ฉันก็แค่อิจฉาแกที่ได้ไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่ฉันไม่ได้ไป ฉันก็เลยเกลียดแกเข้าไส้และฉันก็….” ไทเกอร์ยังพูดไม่จบถึงประโยคที่สำคัญ เเต่วินนั้นกลับดึงตัวไทเกอร์เข้าไปกอดพร้อมกับรอยยิ้มเหมือนตอนเด็กๆที่พวกเขาสนิทกันมาก

     “ความจริงฉันจำแกได้ ตั้งแต่ฉันเจอแกที่โรงแรมวันนั้นแล้ว ฉันเองก็ไม่คิดว่าแกจะเกลียดฉันจริงๆเพราะฉันดูแววตาของแกออก เอาจริงๆฉันรู้ว่าที่แกมาหาเรื่องฉันวันนั้นเพราะแกหึงปลาทู ฉันดูออกว่าลึกๆแล้วแกก็รักปลาทูเหมือนกันเพียงเเต่แกมันเป็นประเภทปากแข็ง! ปากไม่ตรงกับใจ! ปากอย่างใจอย่าง! เเต่ก็เอาเถอะ!..เห็นแก่ความเป็นเพื่อน ฉันจะบอกแกว่าปลาทูอยู่ที่ไหน” ไทเกอร์รีบผลักตัวออกจากวินพร้อมกับทำท่าตั้งใจฟังสุดๆ

     “ที่ไหน?” 

     “ใจเย็นเพื่อน!...แต่แกต้องสัญญากับฉันก่อนว่าครั้งนี้แกจะทำให้มันถูกต้องและฉันหวังว่าสถานการณ์มันจะไม่แย่ไปกว่านี้?”

   “ตอนนี้ฉันรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว ฉันจะไม่ทำให้มันแย่ไปมากกว่านี้แล้ว”

      “ได้..ตอนนี้ปลาทูอยู่ที่……บ้าน”

      “บ้าน!..บ้านไหนวะ?”

   “ก็บ้านแกไง แกก็รู้ว่าปลาทูเขาไปไหนไม่ได้ไกลหรอกเพราะเขาห่วงแม่”

     “จริงด้วย!..ขอบใจแกมากวิน ฉันไปนะ!!”

     “ขอให้โชคดี..ปรับความเข้าใจกันได้เร็วๆนะ..เพื่อน!!” 

     “ฉันว่าฉัน…จะทุบประตูแกออกว่ะ! มันเปิดยังไงวะเนี้ย!!” วินส่ายหัวไปมาเมื่อเห็นว่าไทเกอร์เริ่มทะเลาะกับประตูของเขาอีกแล้ว…วินรับไม่ได้กับการกระทำของเพื่อนที่กำลังกระโดดถีบประตูของเขาอยู่ เกรงว่าไม่เกินอีก 10 นาที…ระบบที่วางไว้ในประตูอาจจะพังก็ได้ วินรีบกดรีโมทเปิดประตูให้ไทเกอร์ทันที ไทเกอร์หันมามองหน้าวินเห่ยๆแล้วรีบวิ่งออกนอกฟ้องไป

     “ถ้าไอ้บ้าพลังนี่มาหาฉันเกิน 3 ครั้ง ประตูราคาสิบล้านของฉันพังแน่ๆเลย…สงสัยคงต้องถอดประตูนี้ออกแล้วมั้ง ขอโทษนะปลาทูที่พี่ต้องผิดสัญญา พี่ทนความตั้งใจของไอ้หมอนี่ไม่ได้จริงๆมันพูดจี้ปมพี่ซะเยอะเลย เฮ้อ!!” วินส่ายหัวให้กับความบ้าพลังของเพื่อนเก่าอย่างไทเกอร์ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบเบาๆในขณะที่อีกฝั่งนั้นไทเกอร์กำลังขับรถมุ่งไปที่บ้านนฤบดีเพื่อหวังจะได้เจอกับปลาทูเสียที ไทเกอร์ใช้เวลาในการเดินทางไม่ถึง 30 นาทีรถสปอร์ตคันหรูก็วิ่งเข้ามาจอดเทียบที่หน้าประตูบ้าน ไทเกอร์วิ่งลงจากรถทั้งๆที่ยังไม่ดับเครื่องยนต์ด้วยซ้ำ 

     “ปลาทู ปลาทู ทูอยู่ไหน!! ทู!!!” ครั้นเมื่อมาถึง ไทเกอร์ก็รีบตะโกนเรียกชื่อปลาทูสุดเสียงเพื่อหวังจะได้รับการตอบกลับมาบ้าง เเต่ทว่าเสียงที่ตอบกลับมานั้นกลับไม่ใช่เสียงที่เขาอยากได้ยิน

     “แกมาช้าไปว่ะ!”

     “พ่อ!!ปลาทูล่ะครับ ปลาทูอยู่ไหน?”

     “เขาไปแล้ว”

     “ไป..ไปไหน!!!?ไปเมื่อไหร่?”

     “เมื่อกี้…เขามาชวนแม่ของเขาไปด้วย”

     “ไม่จริง..น้าสุนีย์..ปลาทูอยู่บนห้องใช่ไหมครับ ผมจะขึ้นไปคุยกับเขา…ผมจะต้องคุยกับเขาให้รู้เรื่อง” ตอนนี้ไทเกอร์กลับมาขาดสติอีกรอบเขาพยายามจะวิ่งขึ้นไปข้างบนเพราะคิดว่าปลาทูอาจจะแอบอยู่ในห้อง เเต่เดชาดึงเเขนเขาไว้ พร้อมกับบอกให้ลูกชายตั้งสติ

     “แกมีสติหน่อย…ฉันบอกแล้วไงว่าปลาทูออกไปแล้ว”

     “ผมไม่เชื่อ!!!”

     “จริงๆค่ะคุณหนู ปลาทูออกไปแล้วค่ะ”

     “ไม่จริง..ๆๆ..น้าสุนีย์ น้าเป็นแม่ของปลาทู ปลาทูได้บอกหรือเปล่าครับว่าปลาทูจะไปไหน…ไอ้วินบอกว่าปลาทูจะต้องกลับมาหาน้าที่บ้าน…ปลาทูอยู่ที่ไหนครับ บอกผมเถอะผมขอร้อง”

     “น้าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ ว่าปลาทูจะไปที่ไหน น้ารู้เเต่มีรถตู้มารับปลาทูออกไปเมื่อครู่นี้เองค่ะ” ไทเกอร์ถึงกับทรุดลงนั่งตอนนี้เขารู้สึกหมดหนทาง เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นเขาก็มาไม่ทันเจอหน้าปลาทูและตอนนี้เขาไม่รู้เลยว่าเขาจะได้เจอหน้าปลาทูอีกเมื่อไหร่