ᚐ ⁺ สิ้นลายครั้งที่ศูนย์ ⁺ ᚐ
“เสร็จสักทีโว้ย!!!! งานเร่งงานรีบ”
ก้านหลิว ร้องโวยวายเมื่อพิมพ์ตัวอักษรสุดท้ายของรายงานเสร็จสิ้น เสียงพับหน้าจอโน้ตบุ๊คทำเอา เป่าเป้ย ช้อนตาจากหนังสือขึ้นมองพร้อม
กับส่ายหัวกับเพื่อนสนิทตัวเอง รายงานนะมันไม่ได้เร่งรีบขนาดนั้นหรอกแค่เพื่อนสนิทตัวดีของผมมัวแต่ผัดวันประกันพรุ่งแค่นั้นเองเพราะเ้าตัวถือคติ ‘One Night Miracle'
“บอกให้ทำตั้งนานแล้วไม่ยอมทำ”
“โถ่วยัยหมวยไม่บ่นนะ เดี๋ยวพาไปเลี้ยงหมี่เกี๊ยวกุ้งที่เยาวราช”
ไม่ว่าเปล่าร่างเพรียวคว้าตัวผมเข้าไปกอดพร้อมริมฝีปากอุ่นกดหนักๆ ลงไปที่แก้มนวลนุ่มที่ใครๆ พบเจอก็ดูจะชอบจับและบอกว่ามันเหมือน
ซาลาเปา หมี่เกี๊ยวกุ้ง คือเมนูโปรดของผม มันเป็สิ่งที่ก้านหลิวรู้ดีที่สุดและมักถูกหยิบยกขึ้นมาเป็ข้อต่อร้องเพื่อให้ผมหยุดบ่นเสมอ
“ตลอดเลย”
“แล้วจะไปไหมล่ะ”
“ต้องเลี้ยงสองชามนะ”
“ห้าชามยังได้เลยเป้ยเป้ย”
สรรพนามการเรียกชื่อของผมหลากหลายจนนับไม่ถ้วน ยิ่งกับเพื่อนสนิทคนนี้แล้วด้วยแล้วชื่อของตัวเองจะเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ไม่ว่าจะ
เป็หมวยบ้างแหละ เป้ยเป้ยบ้างแหละ เป่าเป่าบ้างแหละไม่ค่อยจะเรียกชื่อเต็มของผมสักเท่าไหร่หรอก
“จะกินให้กระเป๋าเงินแบนเลยค่อยดู”
“สองชามให้หมดก่อนเถอะ”
“หมดอยู่แล้วไหม”
“ปากเก่ง ตัวเล็กเท่ามด”
“…”
“คราวนี้ไอ้เสือไม่ได้ไปด้วยไม่มีใครกินของเหลือจากมึงแล้วนะเว้ย”
เสือ หรือ เสือใต้ ที่ก้านหลิวกำลังพูดถึงมันเป็เพื่อนสนิทควบบตำแหน่งรูมเมทของผมไปด้วย ถ้าถามว่ารู้จักกันตอนไหนก็ั้แ่จำความได้ผม
ก็มีมันอยู่ในชีวิตตลอดเวลาแถมยังเป็เพื่อนสนิทที่ผมคิดไม่ซื่อด้วยอีกตำแหน่งหนึ่ง
“แล้วจะพูดถึงมันให้อารมณ์เสียทำไม”
“โอ๋ๆ ขอโทษได้ไหมล่ะ พี่หลิวคนนี้ปากไม่ดีเองค่ะน้องหมวย” ไม่ว่าเปล่าร่างเพรียวโน้มเข้ามาคล้องคอผมให้ดึงเข้าไปหาก่อนจะทำการกดจูบ
หนักๆ ไปที่แก้มจนมันยุบลงไป ผมก็ได้แต่ร้องอือในลำคอ
“เหอะ ไปเปลี่ยนชุดเลย”
“ชุดนี้ไม่ได้เหรอ ชุดนอนชุดเที่ยวชุดเดียวกันไง”
“มึงไม่อายแต่กูอายไง”
ก้านหลิวจิ๊ปากที่ผมบ่น ไหวไหล่ก่อนจะสะบัดตูดเดินเข้าห้องเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ระหว่างรอก้านหลิวแต่งองค์ทรงเครื่องก็หยิบโทรศัพท์เครื่อง
สวยขึ้นมาส่งข้อความให้เสื้อใต้ที่บอกกับผมว่าจะนั่งตัดโมอยู่ที่ห้องจนเช้า
Baobei: จะไปร้านหมี่เกี๊ยวที่เยาวราชมึงจะเอาอะไรไหม
ข้อความถูกส่งให้เสือใต้ไปเกือบห้านาทีแต่ก็ไม่มีการตอบกลับมา ตัดสินใจกดโทรออกเผื่อปลายสายจะตัดโมจนตายคาห้องแต่ก็นั่นแหละก็ไม่มี
การตอบรับจากปลายสายอยู่ดีเลยได้แต่หงุดหงิดในใจพร้อมกับกดตัดสายและเอามันใส่ลงในกระเป๋าผ้าใบโปรดตามเดิม
“หน้าบูดอะไร ผัวไม่รับโทรศัพท์เหรอ”
“ผัวบ้าผัวบออะไร”
“หยอกจ้า ตกลงไอ้เสือมันไม่รับสาย”
“อือ สงสัยจะตัดโมอยู่”
“ปล่อยมันไปเถอะ ไปเลยไหม”
“ไปเลย”
“คืนนี้จะนอนห้องกูไหม”
“ไม่ดีกว่า”
ตอนแรกก็ตั้งใจจะอยู่ทำงานพร้อมนอนห้องก้านหลิวมันเลยเพราะคาดว่ารายงานน่าจะเสร็จดึกแน่นอน แต่ในเมื่องานมันเร็วกว่าที่คิดไว้ตั้งหลาย
ชั่วโมงเลยเลือกที่จะกลับไปนอนที่คอนโดตัวเองดีกว่า
“ดึกว่าจะได้เล่นอะไรสนุกๆ”
“พักบ้างเถอะ”
“อยากเล่นกับมึงอีก”
ผมแบะปากเมื่อก้านหลิวเอ่ยสิ่งน่าอายออกมา ถ้าคืนนั้นผมไม่เมาคงไม่หลุดปากเื่ตัวเองทำแอคล็อค หนำซ้ำในแอคล็อคนนั้นยังมีก้านหลิวที่
ใช้แอคหลุมในการสมัครเข้ามาเป็สมาชิกเหมือนกัน
ทุกวันนี้เลยโดนเพื่อนสนิทจับแต่งตัวตามตัวละครบ้าง ตามอาชีพบ้าง แล้วแต่วันที่ก้านหลิวอยากทำส่วนตัวก็ไมได้ลำบากใจอะไร แต่สิ่งอื่นใดที่
ก้านหลิวบอกว่าอยากเล่นกับผมก็คงไม่พ้นเอาดิสโก้เย็นๆ ที่เ้าตัวสอดใส่เข้ามาในช่องทางหลังของผมนั่นแหละ เป็สิ่งแปลกใหม่ที่ผมเพิ่งเคยทำและดูเหมือนยอดซับจะเพิ่มหลายร้อยซับเลยทีเดียว
คงเพราะขนาดตัวที่เกือบจะเท่าๆ กันเป็ก้านหลิวที่สูงกว่าผมเสียมากกว่า ผมเป็คนตัวเล็กกว่ามาตรฐานของผู้ชายทั่วไปเรียกได้ว่าต่ำกว่า
มาตรฐานเอามากๆ พออยู่ในเฟรมเดียวกันแล้วทุกคนพร้อมใจกันเรียกก้านหลิวว่าเด๊ดดี๊ส่วนผมนะเหรอก็โดนเรียกว่าตัวเล็กไปตามระเบียบ
“ไว้วันหลัง”
“ได้ จะทบต้นทบดอกเลย”
“โรคจิต”
//
“นอนคอนโดกูก็จบเื่”
“ไม่เอา ลืมเอาที่รักมาด้วยเดี๋ยวไม่หลับ”
“ไอ้เป็ดหน้าโง่ตัวนั้นเหรอ”
“ห้ามบูบี้น้องนะ”
เมื่อตุ๊กตาตัวโปรดโดนบูบี้ว่าหน้าโง่ผมที่เป็เ้าของก็พร้อมะโกัดคอคนพูดได้ตลอดเวลา มันเป็เป็ดตัวสีเหลืองที่เสือใต้มอบให้เขาวัน
ปัจฉิมตอนจบมัธยมปลาย ของขวัญชิ้นแรกเลยมั้งที่ได้จากมัน
“จ๊ะ กลับไปกอดเป็ดเหลืองมึงเถอะกูไปละ”
“ขับรถดีๆ ถึงแล้วข้อความมาบอกด้วย”
ยืนมองรถเพื่อนขับออกไปจนลับสายตาก่อนจะเดินเข้าไปในตัวคอนโด เอ่ยทักทายลุงรปภ.ด้วยความสนิทสนมพูดคุยถามความเป็อยู่กันนิด
หน่อย กระชับมือจับสายกระเป๋าผ้าใบโปรดก้มมองถุงบัวลอยน้ำขิงในมือพรางถอนหายใจยาวสุดท้ายคนที่เขานึกถึงก็ยังเป็เสือใต้อยู่ดี
กว่าจะถึงหน้าห้องใช้เวลาไปเกือบห้านาที มือเล็กชะงักเมื่อกำลังจะกดรหัสผ่านเข้าห้องตัวเองแต่กลับได้ยินเสียงร้องครางเล็กที่ผมรู้ดีว่ามันคือ
เสียงอะไร หัวใจดวงน้อยเต้นตุ้บๆ ด้วยจังหวะที่เร็วขึ้นมือเผลอจับลูกบิดประตูแน่นภาวนาให้มันเป็เสียงที่ดังมาจากข้างห้องหรือห้องฝั่งตรงข้าม เสือใต้เหี้ยข้อนั้นผมรู้ดีแต่มันคงไม่เหี้ยพอที่จะแหกกฎที่เคยตกลงกันเอาไว้ก่อนที่จะเข้ามาอยู่หรอกนะ
“ส เสืออย่ากัดมันเสียว อื้อ”
“นิดเดียว นมเธอแม่งน่าดูดวะ”
โอเค ประโยค ‘ใจผมสลายฮะมุง หัวใจผมแตกสลายเป็ล้านๆ ชิ้นเลย’ แม่งวนเข้ามาในหัว มือที่ถือถุงบัวลอยกระชับเข้าหากันแน่นอย่าง
ไม่รู้ตัว ผมก้าวเดินตรงไปทิศทางห้องนั่งเล่นอย่างช้าๆ พร้อมกับเสียงครางหวานเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
เสือใต้กำลังทำผิดสัญญา
รู้สึกตาร้อนผาวขึ้นมาเสียดื้อๆ สายตากลมจ้องมองร่างบางของหญิงสาวกำลังคร่อมตักของร่างสูงที่ผมคุ้นเคย โซฟาที่เคยนอนดูนั่งด้วยกันบัดนี้
กลายเป็ที่ที่มันเอาไว้ทำเื่คาวๆ กับคนอื่นทั้งๆ ที่เคยตกลงกันไว้แล้วว่าจะไม่พาใครขึ้นมาทำเหี้ยอะไรแบบนี้ในห้อง
“ไอ้เสือ ไอ้ฉิบหาย!!!”
ปึก!!!
“กริ๊ดดดดดด”
“เฮ้ย!!!”
รู้ตัวเองอีกทีมือก็ขว้างถุงบัวลอยไปกระทบหัวเสือใต้มันเน้นๆ สองร่างร้องโวยวายด้วยความใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและไม่ทัน
ได้ตั้งตัว หล่อนรีบลุกพร้อมกับคว้าเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาใส่อย่างรีบร้อน
“หมวย”
“กูชื่อเป่าเป้ย หมวยเอาไว้เรียกแม่มึงเถอะ”
“ใจเย็นก่อนดิ ส่วนเธอกลับไปก่อน”
เสือใต้มันว่ามือก็พรางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงบดบังกายหนาให้ผู้หญิงคนนั้นที่กำลังจัดการกับตัวเองอยู่ถ้าผมจำไม่ผิดผู้หญิงคนนี้คือน้องรหัสของ
เสือใต้ที่มันเคยบอกว่าไม่มีอะไร ประโยคแรกเอ่ยบอกกับผมส่วนประโยคหลังหันไปบอกร่างบางที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง
“แต่พี่เสือคะ”
“บอกให้กลับไปก่อนไง”
“ก็ได้ค่ะ”
กระแทกเสียงพร้อมคว้ากระเป๋ายี่ห้อดังมาสะพาย เดินสะบัดตูดออกจากห้องด้วยท่าทีไม่พอใจ เมื่อกี้เห็นนะว่าแอบหันมามองค้อนผมด้วย ถ้าไม่
เห็นว่าเป็ผู้หญิงนะแม่จะใช้นิ้วจิ้มให้ตาแตกเลยมองขว้างคนอื่นดีนัก
“มึงผิดสัญญา”
“กูขอโทษ”
“กูจะย้ายออก”
“หมวยค่อยๆ พูดกันก่อนดิ”
ผมไม่ได้ฟังคำที่เสือใต้มันบอกให้ใจเย็นหรอก เป็ใครก็เย็นไม่ไหวเล่นเอากลางห้องขนาดนี้ ผมเหวี่ยงกระเป๋าผ้าของตัวเองให้ลงไปกองที่พื้น
ใช้แรงผลักร่างหนาให้พ้นทาง จัดการเดินเข้าห้องตัวเองคว้ากระเป๋าเดินทางใบใหญ่ก่อนจะรวบเสื้อผ้าในตู้เก็บลงกระเป๋าอย่างลวกๆ
“ไม่เอาแบบนี้ดิ”
“หุบปากกูไม่อยากฟัง”
“หมวยครับ”
“ครับบ้านมึงสิ ไอ้เสือแล้วมึงเอาเสื้อกูออกจากกระเป๋าทำไม”
“ก็กูไม่ให้ย้าย”
“แต่กูจะย้ายไงมึงฟังภาษาคนไม่รู้เื่หรือไง”
เหมือนกำลังเล่นหนังอินเดียอยู่อย่างไงอย่างงั้นเลย ผมเป็คนพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าส่วนมันเป็คนหยิบมันออกใส่ตู้เหมือนเดิม ผมพยายามสูด
หายใจเข้าออกลึกๆ ท่องพุทโธ่ในใจแต่นั่นแหละความอดทนของคนมีขีดจำกัดคว้าเสื้อตัวหนึ่งของตัวเองเหวี่ยงใส่หน้ามันเพื่อระบายอารมณ์พร้อมกับยกมือขึ้นเท้าเอวมองหน้ามันอย่างหาเื่
“กฎข้อแรกของการอยู่ด้วยกันคืออะไร”
“หมวยอ้ะ”
“ตอบมา”
“ห้ามพาคู่นอนขึ้นมาบนห้องโดยเด็ดขาด”
“แล้วข้อที่สอง”
“หมวยเสือขอโทษครับ”
“กูถามว่าข้อที่สองคืออะไรเสือ”
“ถ้ากูพาใครขึ้นมาเอาบนห้องมึงจะย้ายออกทันที”
“ก็จำได้นี่ แล้วทำไมมึงถึงทำ”
“คือมัน”
“หรือมึงอยากให้กูย้ายออก”
“ไปกันใหญ่แล้วหมวย”
“แล้วมันยังไง”
“ตอนแรกก็ขึ้นมาเอาของเฉยๆ แหละ”
“แล้ว”
“โถ่คนดีก็คนมันเงี่ย**อะ ตอนนั้นมันไม่ทันไง”
“โอเค”
“โอเคคือเข้าใจใช่ไหม”
“เออ ถ้าวันไหนกูอยากเย็***ขึ้นมา กูจะพาเขาขึ้นมาเอาที่ห้อง”
“ไม่ดิ”
“มึงก็อย่ามาเรียกร้องที่หลังแล้วกัน”
กระแทกเสียงด้วยความไม่พอใจอย่างหาที่จุดสิ้นสุดไม่ได้ เหตุผลส้นตีนที่เสือใต้มันหยิบยกขึ้นมามันโคตรจะไม่เข้าหูผลเลยสักนิด ถ้าคว**มัน
จะตั้งขึ้นมาแล้วเอาไม่ลงจริงๆ ห้องนอนตัวเองก็มีเดินไปไม่กี่ก้าวมันยากเย็นอะไรตรงไหนก่อน
“ขอโทษ นะๆๆๆๆ ทีหลังจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว”
เสือมันว่าด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง ร่างสูงโถมเข้ามาคุกเข่าลงตรงหน้าผมพร้อมยกแขนแกร่วขึ้นโอบรอบเอวบาง ซุกหน้าหล่อกับหน้าท้องแบนราบ
ใช้มารยาแบบที่เคยทำ
“น่ารำคาญ”
“แปลว่าจะไม่ย้ายออกแล้วใช่ไหม”
มือหนายังคงโอบกอดเอวผมไม่ปล่อย มันเงยหน้าหล่อๆ ของมันขึ้นมองด้วยสายตาอ้อนวอนใครมาเห็นมันในสภาพนี้คงต้องโดนล้อแน่นอน ก็คน
อย่าง เสือ สิปปกร เดือนคณะสถาปัตย์นะเคยคุกเข่าขอร้องใครที่ไหนกันละ
“ปล่อยกูได้แล้วเสือ”
“รับปากก่อนดิว่าจะไม่ย้ายออก”
“ไม่..เห้ย!!!!”
ผมร้องเสียงหลงด้วยความใเมื่อเสือใต้ลุกยืนด้วยความเร็วโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว โดนคว้าเอวให้นั่งลงบนตักแกร่ง ถูกโอบด้วยแขนแกร่ง
ทั้งสองข้างของร่างสูง หัวใจพลันเต้นแรงเมื่อโดนรั้งให้เอนไปพิงกับอกกว้างที่ไร้เสื้อผ้าบดบังร่างกาย ไหนจะคางที่มันเกยอยู่บนไหล่อีก ลมหายใจอุ่นที่รินรดข้างหูทำให้ผมต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก
“ขอโทษ ทีหลังจะไม่ทำอีกแล้ว”
“ร รู้แล้ว ปล่อยกูได้แล้ว”
“นั่งก่อนอย่าเพิ่งดิ้น”
“อ ไอ้เสือทุเรศ”
ผมว่าด้วยเสียงสั่นๆ จากที่ดิ้นร้องจะลงจากตักก็ทำได้แค่นั่งตัวแข็งทื่อเพราะก้นกลมกำลังโดนของแข็งทิ่มอยู่ อยากจะบ้าตายจริงๆ เลยทำไม
เมื่อกี้ไม่เดินออกจากห้องไปให้จบๆ จะเข้ามาเก็บเสื้อผ้าทำไมก่อน
“ไม่ต้องทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ขนาดนั้น แปปเดียว”
“ท ทุเรศ”
“โถ่วหมวยเมื่อกี้กูยังไม่ได้สอดเข้าไปเลย”
“กูผิดว่างั้น”
“เปล่าเลยครับ ผมแค่อธิบายเฉยๆ”
“เหอะ”
“กูขอโทษจริงๆ ไม่ได้ตั้งใจ”
หลังจากต่างฝ่ายต่างเงียบเกือบสองนาทีร่างสูงก็เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงจริงจัง กระชับกอดให้แน่นอย่างชินมือ ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองปล่อยให้
ตัวเองผ่อนคลายด้วยการเอนไปพิงอกกว้างั้แ่ตอนไหน กลิ่นตัวของเสือใต้ก็ยังเป็กลิ่นที่ทำให้ผมผ่อนคลายเสมอ
“อือ”
“ไม่งอนแล้วเนอะ”
“เออ ทีหลังอย่าหาทำ”
“รับทราบครับ”
“….”
“แต่แบบเสียดายบัวลอย”
“สมน้ำหน้าอดแดกไปมึงนะ”
“ขว้างมาได้ ดีนะไม่เปื้อนตัวกู ตัวเท่าลูกมดแรงเยอะฉิบหาย”
“เอาเืหัวมึงออกได้เหมือนกันแหละ”
เนื่องจากส่วนสูงที่ต่างกันอย่างชัดเจนผมนะสูงแค่ร้อยหกสิบห้าส่วนเสือใต้มันสูงเกือบร้อยเก้าสิบแหนะ ทั้งที่โดนเลี้ยงและโตมาด้วยกันแท้ๆ นม
ก็กินยี่ห้อเดียวกัน อาหารก็กินแบบเดียวกันแต่ทำไมผมถึงตัวเล็กกว่ามันตั้งหลายเซนต์ก็ไม่รู้
“ด่ากูในใจอยู่หรือไง”
“เออ”
“คืองี้นะหมวยโมกูยังไม่เสร็จดีอ่ะ”
“แล้ว”
“คืนนี้หมวยช่วยเสือตัดโมหน่อยนะครับ”
“ส้นตีนเถอะเสือ”
“กูก็มีประโยชน์ก็ตอนใช้กูตัดโมแหละเสือ”
“กูรักมึงจะตายหมวย”
“จะตายเลยนะ”
“ขาดเพื่อนแบบมึงไปกูนึกไม่ออกเลยว่าจะเหงาแค่ไหน”
“เออ”
เพื่อนก็เพื่อนไอ้สัส!
to be continued
อยู่ดีๆ ก็อินกับเฟรนโซนเฉยเลยคนเรา 5555555 ฝากเนื้อฝากตัวกันด้วยนะคะ.
570
![ออกมาเพื่อรัก [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576595212_29471603.webp)
![แรงอธิษฐาน แรงพยาบาท[จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1690086989_23603634.webp)
