เฌอลัญจ์กลับถึงบ้านด้วยอาการอ่อนเพลียวันนี้เธอแทบไม่เหลือเรี่ยวแรงอะไรอีกแล้ว เพราะการเรียนที่อัดแน่นเต็มตารางทุกคาบแถมพอเลิกเรียนแล้วยังต้องแวะไปค้นคว้าข้อมูลจากห้องสมุดเพื่อมาส่งพี่ชายภายในวันนี้อีกสำหรับตัวเธอมันเป็เื่ที่สิ้นเปลืองพลังงานโดยใช่เหตุสุดๆ
เธอถอนหายใจใส่ประตูรั้วเมื่อเดินถึงหน้าบ้าน ‘โฮล์ม อนุมานสกุล’ ก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินคอตกเข้าบ้าน
ก๊อก! ก๊อก!
“เข้ามาได้”
เฌอลัญจ์ผลักประตูก้าวเข้าห้องทำงานของพี่ชายก่อนอีกฝ่ายจะกล่าวเชิญจบประโยคเด็กสาวยื่นการบ้านส่วนของวันนี้ที่เพิ่งทำเสร็จให้
ชายหนุ่มสวมแว่นกรอบเหลี่ยมวางหนังสือที่อ่านค้างอยู่ในมือลงแล้วรับสมุดการบ้านจากน้องสาวมากวาดสายตา
“อืม ดีมาก”
คำกล่าวชมเหมือนพูดกับเด็กๆ เป็คำพูดติดปากที่เขาใช้จนชินไววัลย์วางการบ้านไว้ในถาดใส่เอกสารที่ติดป้ายชื่อ ‘เฌอลัญจ์’ เด็กสาวมองตามอย่างระอาก่อนจะเอ่ยปาก
“นี่ พี่ไม่ต้องสั่งการบ้านบ่อยนักก็ได้นะการบ้านที่โรงเรียนหนูก็มี” เฌอลัญจ์บ่นงุบงิบ “แถมหนังสือแต่ละเล่มที่พี่บอกให้ไปอ่าน ก็ไม่เห็นได้ใช้เลย น่าเบื่อี้เีทำด้วย”
ไววัลย์ขยับแว่น ตวัดสายตามองเฌอลัญจ์
“ตอนนี้เธออาจเห็นว่าเป็เื่น่าเบื่อแต่สักวันเธอจะพบว่ามันมีประโยชน์”
เขาตอบโต้คำบ่นของน้องสาวด้วยสีหน้าเรียบเฉยเพราะคุ้นชินกับอากัปกิริยาเบะปากทำแก้มป่องแล้วสะบัดหน้าไปทางอื่นของน้องสาวดีขนาดว่าหลับตาก็นึกภาพออก
สักวันจะได้ใช้แล้วสักวันที่ว่ามันคือวันไหนกันล่ะ!
เธอนึกเถียงในใจ พลางกวาดตามองห้องทำงานของไววัลย์
สะอาดเนี้ยบตลอดเลยแฮะ...
ห้องทำงานของไววัลย์เป็ไม่กี่ห้องในบ้านที่ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาตจากเ้าตัวกระทั่งแม่บ้านที่มาทำความสะอาดก็ต้องทำตอนที่ไววัลย์อยู่บ้านเท่านั้นและจะทำแค่กวาดถูพื้นเท่านั้น ส่วนข้าวของบนตู้ไววัลย์จะเป็คนจัดการเองแต่กระนั้นห้องนี้ก็สะอาดสะอ้าน แลดูเป็ระเบียบเรียบร้อยตรงข้ามกับห้องนอนเฌอลัญจ์โดยสิ้นเชิง
“เธอควรทำความสะอาด จัดห้องให้เรียบร้อยบ้างนะ” ราวกับล่วงรู้ความคิดของน้องสาว เพราะว่าไววัลย์เพียงปรายตาขึ้นมาพูดก่อนจะยกหนังสือขึ้นมาอ่านต่อ
“ฮึ่ม... ถึงห้องหนูจะไม่เป็ระเบียบแบบพี่แต่ก็สะอาดมากนะขอบอก!”
ไววัลย์นึกขำในใจกับคำเถียงข้างๆ คูๆ แล้วเปลี่ยนเื่พูด
“อ้อ มะรืนนี้จะมีแม่บ้านคนใหม่มาทำงานแทนเดือนฉายเห็นบอกว่าจะมาตอนบ่าย”
“เหรอ” เธอพูดลอยๆเหมือนรู้อยู่แล้ว แหงสิก็เธอเป็คนเห็นแม่บ้านคนเก่าหอบกระเป๋าใบใหญ่ออกไปตอนเช้าพร้อมๆกับที่เธอจะไปโรงเรียนนี่นา “จะว่าไป...พี่ไล่พี่เดือนออกทำไมล่ะ?”
“เพราะเดือนฉายแอบขโมยหีบไม้โบราณกับเครื่องลายครามบ้านเราไปขายตลาดมืด”ไววัลย์ตอบโดยสายตายังไล่เรียงไปบนหน้าหนังสือในมือ
“หีบไม้?” เฌอลัญจ์หมดคิ้วพยายามนึก “บ้านเรามีของแบบนั้นด้วยเหรอ?”
“ใบที่อยู่ในตู้ไง เป็หีบใบประมาณฝ่ามือทำจากไม้หอมอย่างดี”
ถึงไววัลย์จะตอบเหมือนเป็เื่ธรรมดาเด็กสาวก็นึกไม่ออกอยู่ดีว่าเคยเห็นหีบกับเครื่องลายครามที่ว่า ในจุดนี้แหละที่เธอนับถือพี่ชายจริงๆทั้งที่ปกติเอาแต่ยุ่งกับคดีสืบสวนบ้าบอ แต่ก็ยังจัดการเื่ในบ้านได้เป็อย่างดี
“แต่เขาขโมยของเลยนะ พี่ไม่แจ้งตำรวจเหรอ” เฌอลัญจ์ถาม เพราะลองคิดตามนิสัยจริงจังของพี่แล้วเขาน่าจะเรียกตำรวจมามากกว่าแค่ไล่ออกเฉยๆ
“อืม” ไววัลย์ถอดแว่นลดหนังสือลงพลางถอนหายใจใบหน้าหล่อเหลาดูเหนื่อยล้าขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงเื่ตอนนั้น
“ตอนที่จับได้ เดือนฉายมาร้องไห้ฟูมฟายคุกเข่าก้มกราบพี่ ขอร้องไม่ให้แจ้งตำรวจ เขาบอกว่าลูกชายติดหนี้พนันกับพวกนักเลงแต่ไม่ว่าเหตุผลจะเป็อะไร การขโมยของก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง”
เฌอลัญจ์พยักหน้าหงึกหงักเธอรู้อยู่แล้วว่าการตัดสินใจของไววัลย์ถือเป็เด็ดขาดและเธอก็ไม่ได้คิดจะไปยุ่งอะไรด้วยปล่อยให้พี่ชายรับผิดชอบทุกอย่างไปแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วนี่นะ
“หนูหิวแล้ว ไปหาอะไรกินดีกว่า”
เฌอลัญจ์พูดเปลี่ยนเื่เพื่อหาช่องว่างและข้ออ้างที่จะออกจากห้องของไววัลย์ชายหนุ่มเองก็ไม่ได้รั้งเด็กสาวไว้เพราะเขาจะได้ใช้เวลาไปกับการค้นคว้าข้อมูลเพิ่มเติมและอ่านสำนวนคดีต่อ
หลังจากที่ออกจากห้องของพี่ชายแล้วเฌอลัญจ์เดินตัวปลิวไปยังห้องครัว ตั้งใจจะหยิบขนมมาสองสามห่อ กับน้ำส้มในตู้เย็นติดมือกลับห้องไปด้วย
เอาละฉันสัญญาว่าจะนอนดูซีรีส์หนังรักโรแมนติกที่ยืมยูรายุมายันเช้าไปเลย!
“คุณเฌอลัญจ์ มาพอดีเลย”
ป้าแจ่มแม่บ้านเก่าแก่ผู้ดูแลเฌอลัญจ์มาั้แ่เด็กร้องทักอย่างตื่นเต้นทันทีที่เห็นเฌอลัญจ์เดินลงมาพลางชี้ไปยังหน้าจอโทรทัศน์ซึ่งกำลังฉายข่าว
“ดูนี่สิคะ คุณไววัลย์จับคนร้ายได้แล้ว”
เฌอลัญจ์คิดในใจว่าพี่เธอก็จับคนร้ายเป็ปกติและออกโทรทัศน์อยู่บ่อยๆไม่เห็นจะมีอะไรน่าตื่นเต้น แต่เธอก็ยอมหยุดดูตามที่ป้าแจ่มชี้ชวน
‘ในวันนี้ ฆาตกรต่อเนื่องนามว่า ‘จีระจอมเชือด’ ได้ถูกจับกุมแล้ว โดยนักสืบสมญานามเชอร์ล็อกโฮล์ม แห่งศตวรรษที่ 21 หรือคุณไววัลย์ โฮล์ม อนุมานสกุล’
“อ๋อ จีระที่ออกข่าวบ่อยๆ นี่เอง” เฌอลัญจ์พึมพำ
“ใช่ค่ะ ฆาตกรโหดคนนั้นแหละ แหมป้าดีใจจริงๆที่คุณไววัลย์จับมันเข้าคุกได้สักที คุณไววัลย์นี่เก่งจริงๆ นะคะ”
เฌอลัญจ์ส่งเสียงรับในคอแบบไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเป็พิเศษแล้วเดินไปเปิดตู้เก็บขนมตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก
“เอ๋? ทำไมไม่มีขนมสักห่อเลยล่ะ” เด็กสาวอุทานออกมา จำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอมาเปิดดูมันยังมีเหลือพอมองไปทางป้าแจ่มอย่าง้าคำตอบ ก็เห็นสีหน้าลำบากใจ
“คือ...คุณไววัลย์เป็คนสั่งป้าไม่ให้ซื้อมาเพิ่มน่ะค่ะเห็นบอกว่าขนมพวกนี้ทานไปก็ไม่ได้ประโยชน์เลยให้ป้าซื้อเป็อาหารเสริมมาเก็บไว้แทน ถ้าคุณเฌอลัญจ์อยากทานหยิบได้ที่ตู้เย็นเลยนะคะ”
ตัวของเธอดูเหมือนจะเหี่ยวลงทันตาบางทีการให้พี่จัดการทุกอย่างในบ้านก็ไม่ใช่เื่ดีทั้งหมด
“ไอ้พี่บ้า!!!”
4K
![[E-book ใน MEB] พร้อมรักมากนะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679667332_96574692.webp)
