เป็ตายร้ายดียังไงตระกูลเจียงก็จะไม่ยอมนำที่ดินสิบไร่ไปให้คนอื่นเด็ดขาด
ทว่าตระกูลหม่ากลับไม่รีบร้อน พวกเขาบอกว่าหากถึงตอนนั้นเจียงต้ายาท้องโตแล้ว และไม่กลัวที่จะถูกคนอื่นนินทาลับหลัง ก็ยืดเวลาแบบนี้ต่อไปได้ตามสบาย
ทั้งสองฝ่ายเกือบทะเลาะกันเพราะเื่นี้ แต่ต่อมาดูเหมือนว่าตระกูลหม่าจะยังพอมีจิตใจที่เมตตาอยู่ จึงลดเงื่อนไขลงอย่างไม่เต็มใจและบอกว่าไม่้าที่ดินสิบไร่แล้ว เพียงแค่เจียงต้ายาต้องนำเงินจำนวนห้าตำลึงมาเป็สินสมรส ถ้านำมา พวกเขาก็จะเชิญแม่สื่อมาเจรจาทันที
ได้ฟังดังนั้น ตระกูลเจียงทั้งดีใจแต่ก็กลุ้มใจ ส่วนที่ดีใจคือพวกเขาสามารถรักษาที่ดินสิบไร่ได้ ส่วนที่กลุ้มใจคือถึงแม้ว่าครอบครัวของพวกเขาจะไม่ยากจน แต่ก็เป็ชาวไร่ชาวนาที่พึ่งพาท้องฟ้าเพื่อประทังชีวิต และมีเพียงพอสำหรับการดำรงชีวิตเพื่อไม่ให้หนาวและไม่ให้ลูกหลานหิวโหยเท่านั้น แล้วพวกเขาจะไปเอาเงินมาจากไหนตั้งห้าตำลึง ?
สุดท้าย... พวกเขาทั้งหมดก็หันไปมองเจียงป่าวชิงที่นั่งอยู่บนตอไม้ กำลังมองไปที่ทางเข้าหมู่บ้านด้วยสายตาลอย ๆ อย่างคนปัญญาอ่อน
หลีโผจื่อตบขาดังฉาดขณะที่นึกเื่บางอย่างออก “ลูกพี่ลูกน้องของข้าแต่งเข้าไปในตระกูลหลี สองวันก่อนตอนที่ข้ากลับไปที่บ้านพ่อแม่ก็เจอนางเข้าพอดี นางคุยเล่นกับข้าว่าในหมู่บ้านของพวกเขามีคนง่อยวัยสี่สิบปีคนหนึ่ง เขากลัวว่าต่อไปจะไม่มีทายาทเพื่อสืบตระกูล และกลัวว่าจะไม่มีใครทำพิธีโยนกระถางให้เขา ตอนนี้เขาจึงกำลังคิดที่จะซื้อเมีย”
ในบรรดาคนในครอบครัวทั้งหมด มีเพียงเจียงเหมยฮัวลูกสาวคนเล็กของหลีโผจื่อกับท่านปู่เจียงเท่านั้นที่พูดขึ้นเสียงเบา “ป่าวชิงยังเล็กเกินไปหรือเปล่า…? นางคงจะคลอดลูกไม่ได้หรอกจริงไหม ?”
หลีโผจื่อจ้องเจียงเหมยฮัวเขม็ง
เจียงเหมยฮัวเกิดออกมาแล้วไม่ได้ดูดีมากนัก อีกทั้งยังคลอดยาก หลีโผจื่อใช้เวลาคลอดนางทั้งวันทั้งคืน และเป็เชื้อพันธุ์ที่เกิดมาหลังจากจ่ายไปด้วยการที่ไม่สามารถคลอดลูกได้อีกในอนาคต ั้แ่เล็ก นางไม่เคยเป็ที่พอใจในสายตาของหลีโผจื่อเลย เจียงเหมยฮัวจึงถูกเลี้ยงจนกลายเป็คนที่มีนิสัยขี้กลัวและไม่กล้าพูดอะไร
แต่ไม่มีใครคิดว่าเจียงเหมยฮัวจะพูดขึ้นมาในตอนนี้
หลีโผจื่อโบกมือไปมาอย่างรำคาญ “ข้าดูแล้ว ถึงแม้ว่าเ้าเด็กปัญญาอ่อนนี่จะผอมไปหน่อย แต่ถ้ารูปร่างนั้นโตอีกนิด ก็คงจะก้นใหญ่และคลอดลูกง่ายแน่นอน แม้ตอนนี้ยังเล็ก ยังคลอดไม่ออก แต่ใช่ว่านางจะเล็กแบบนี้ไปตลอด”
ดังนั้น เื่นี้จึงตัดสินตามนั้น
คนของตระกูลเจียงขายเจียงป่าวชิงด้วยเงินจำนวนห้าตำลึงให้กับชายง่อยที่มีปากเบี้ยวและตาเอียง ผู้ซึ่งอยู่ถัดไปอีกสองูเา
ท่านปู่เจียงเป็คนนำเจียงป่าวชิงที่โง่เขลาไปส่งถึงมือคนในหมู่บ้านคนหนึ่งที่รับทำเื่สกปรกเช่นนี้
……
ไม่มีใครคิดว่าเจียงป่าวชิงจะถูกเจียงหยุนชานไปช่วยกลับมาจากเฉจื่อเจิ้ง แล้วนางยังเปลี่ยนกลายเป็คนไม่ปัญญาอ่อนแล้วด้วย!
ตอนนี้นางยิ่งหยิ่งยโสขึ้นไปอีก เมื่อได้ฟังความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดของนาง ถึงแม้ว่านางจะไม่รู้เื่ที่เจียงต้ายาท้อง แต่เกรงว่านางจะเดาอะไรบางอย่างได้
คนของตระกูลเจียงรู้สึกทั้งเกลียดทั้งหมั่นไส้เจียงป่าวชิงทันที แต่พวกเขากลับทำอะไรนางไม่ได้เลย ถ้าหากเ้าเด็กบ้าคนนี้พูดเื่ที่เจียงต้ายาท้องออกมาจะทำอย่างไรล่ะ ?!
ต่อให้เ้าเด็กบ้าคนนี้จะไม่รู้ว่าเจียงต้ายาท้อง… แต่ถ้านางออกไปข้างนอกแล้วบอกกับคนอื่นเื่อาการป่วยของเจียงต้ายาขึ้นมา… ถ้าเป็คนที่มีประสบการณ์ทางด้านนี้ ต้องรู้แน่ ๆ ว่าเจียงต้ายาท้อง
หากเป็แบบนี้ต่อไป ตระกูลเจียงของพวกเขาก็คงไม่สามารถกลับตัวเป็คนดีในหมู่บ้านได้อีกแล้ว และคงต้องอับอายขายขี้หน้าบรรพบุรุษรุ่นที่สิบแปดไปจนหมดสิ้น
คนของตระกูลเจียง ั้แ่ท่านปู่เจียง หลีโผจื่อ ไปจนถึงเจียงอีหนิวและโจซื่อ ต่อมาก็เป็เจียงเอ้อยาในวัยสิบสี่ปี สีหน้าของพวกเขาน่าเกลียดราวกับก้นหม้อดำ
เมื่อเจียงป่าวชิงเห็นปฏิกิริยาของคนในตระกูลเจียง นางก็รู้ว่าตัวเองจับจุดอ่อนของคนในตระกูลเจียงได้แล้ว
เจียงป่าวชิงยิ้มเล็กน้อย จากนั้นนางก็ดึงชายเสื้อของเจียงหยุนชานเบา ๆ “พี่ ข้าหนาว เรากลับไปเพิ่มเสื้อผ้าอีกสักนิดเถอะเ้าค่ะ”
เจียงหยุนชานไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ตั้งครรภ์จะมีอาการอะไรบ้าง ดังนั้นตอนที่เขาได้ยินเจียงป่าวชิงพูดถึงอาการป่วยของเจียงต้ายา เขาก็คิดว่าเจียงต้ายาป่วยเป็โรคที่รุนแรง
ในตอนนี้ เมื่อได้ยินที่เจียงป่าวชิงบอกว่าหนาว เขาก็เหมือนตื่นจากความฝัน จากนั้นก็ตบหัวตัวเองอย่างหงุดหงิดใจ “อา... ข้าลืมไปได้ยังไง! เ้าตกน้ำ อีกทั้งยังเดินทางมาตั้งไกล…” จากนั้นเขาก็ไม่สนที่จะพูดเื่ประเพณีกับคนของตระกูลเจียงต่อ และรีบพยุงเจียงป่าวชิงเดินไปที่ห้องทันที
เจียงป่าวชิงปล่อยให้พี่ชายพยุงอย่างว่าง่าย เพียงแต่ตอนที่กำลังจะเดินผ่านท่านปู่เจียงกับหลีโผจื่อนั้น นางก็จงใจทำเหมือนกับนึกอะไรได้และพูดขึ้น “อื้มใช่ ในเมื่อข้ากลับมากับพี่ชายแล้ว ท่านปู่สองกับท่านย่าสองก็อย่าลืมนำเงินห้าตำลึงไปคืนเขานะเ้าคะ”
โดยไม่คำนึงว่าหลังจากที่คนของตระกูลเจียงได้ฟังคำพูดนี้แล้ว สีหน้าของพวกเขาจะน่าเกลียดราวกับได้กินยาสมุนไพรไปห้ากิโลกรัมแบบนั้น เจียงป่าวชิงไม่สนใจ นางกลับไปที่ห้องดินเหนียวกับเจียงหยุนชานด้วยท่าทางดีอกดีใจ
ห้องของเจียงป่าวชิงกับเจียงหยุนชานนั้นเล็กมาก ตอนที่พวกเขาเป็เด็กก็ถือว่ายังพออยู่ได้ เดิมทีก็เป็พี่น้องกัน อายุน้อยยังพอที่จะพักด้วยกันได้ แต่ถ้าโตแล้วยังพักด้วยกันอยู่ ก็คงจะไม่เหมาะสมแล้ว
โชคดีที่เจียงหยุนชานสามารถสอบเข้าโรงเรียนในตัวอำเภอได้ด้วยความพยายามของตัวเขาเอง ทั้งยังได้รับความเอ็นดูจากนายอำเภอ นายอำเภอสงสารที่ครอบครัวของเขายากจนจึงหางานในตำแหน่งเด็กจัดเก็บหนังสือให้เขา เพื่อชดเชยพวกค่าใช้จ่ายต่าง ๆ อย่างเช่นค่าที่พักหรือค่าอาหารที่โรงเรียนในตัวอำเภอ
ดังนั้นในเวลาพักของทุกครั้ง เจียงหยุนชานก็มักจะออกจากโรงเรียนในตอนที่ฟ้ายังมืดอยู่ เมื่อกินอาหารมื้อกลางวันที่บ้านเสร็จ เขาก็ต้องรีบกลับไปในอำเภออีกครั้ง จึงไม่เคยพักที่บ้านเลย
ด้วยเหตุนี้ ถึงแม้จะบอกว่าห้องดินเหนียวนี้เป็ห้องของเจียงป่าวชิงกับเจียงหยุนชาน แต่ความเป็จริงแล้วในนั้นมีเพียงเตียงอิฐหนึ่งหลังที่บนเตียงเป็เครื่องนอนที่ผ่านการซักจนไม่สามารถมองเห็นสีเดิมได้แล้ว และตู้ที่มุมพังไปแล้วหนึ่งมุม มันน่าอนาถมากเพราะมุมที่พังนั้นเผยให้เห็นภายในของตู้ส่วนใหญ่
เจียงหยุนชานทำการค้นหาของในตู้สักพัก สุดท้ายเขาก็หยิบเสื้อคลุมที่มีความหนาเล็กน้อยออกมาจากตู้
ดู ๆ แล้วนี่คงจะเป็เสื้อคลุมตัวเดียวที่มีอยู่ในบ้าน เสื้อคลุมตัวนี้ก็ผ่านการซักจนสีหลุดและมีหลายจุดที่เย็บด้วยรอยปะ แม้ว่าจะเป็แบบนี้ แต่ก็ยังมีอีกสองจุดที่ยังคงเผยให้เห็นใยฝ้ายสีขาว
เขาส่งเสื้อคลุมตัวนั้นให้เจียงป่าวชิง จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างรีบร้อน “ป่าวชิง เ้ารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าที่เปียกด้านในเร็วเข้า ระวังอย่าให้เป็หวัดล่ะ”
ผลที่ได้คือเมื่อเขาพูดจบ กลับเป็เขาที่จามออกมาก่อน
เจียงหยุนชานคิดว่าตัวเองเป็ผู้ชาย เป็หวัดนิดหน่อยไม่เป็อะไรหรอก เขาถูจมูกเล็กน้อยและกำลังจะหลีกทางเพื่อให้น้องสาวได้เปลี่ยนเสื้อผ้า
แต่เจียงป่าวชิงกลับเรียกเจียงหยุนชานไว้ด้วยท่าทางที่เคร่งขรึม “พี่นั่นแหละใส่เสื้อตัวนอกเดี๋ยวนี้เลย เป็หวัดไม่ใช่เื่เล็ก ๆ เลยนะ”
เจียงหยุนชานเห็นดวงตาไร้ชีวิตชีวาของเจียงป่าวชิงจนชินแล้ว ยามที่เห็นใบหน้าขรึมของนางที่กำลังห่วงใยตัวเอง เขาก็รู้สึกอบอุ่นราวกับได้ดื่มน้ำร้อนในฤดูหนาวอย่างไรอย่างนั้น
เขาใจไม่แข็งพอที่จะทำให้เจียงป่าวชิงผิดหวัง จึงรับเสื้อตัวนอกที่นางเป็คนส่งมาให้คลุมไปทั้งตัว คลุมเสร็จเขาก็ออกไปข้างนอก และไม่ลืมที่จะลงกลอนประตูให้นาง
......
ั้แ่มาเกิดใหม่ในร่างอ่อนวัยนี้ สถานการณ์ก็เกิดขึ้นทีละอย่าง เจียงป่าวชิงจากยุคปัจจุบันถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่ถนัด เธอจึงจำเป็ต้องเข้าถึงสถานะของ ‘เจียงป่าวชิง’ เ้าของร่างเดิมให้เร็วที่สุด
เพียงแต่เจียงป่าวชิงจากยุคปัจจุบันเป็คนที่ภายนอกนุ่มนวล แต่ภายในแข็งแกร่งมาั้แ่เด็ก อีกทั้งยังผ่านการฝึกฝนมาตลอดหลายปี นิสัยของเธอจึงเข้มแข็งมากกว่าเดิม ตอนนี้เธอจึงไม่รู้สึกปวดหัวกับเื่เล็กน้อยเพียงแค่นี้
ถึงอย่างไรแล้วนี่ก็คือการได้ชีวิตใหม่ เื่ความเป็ความตายก่อนหน้านี้ไม่ใช่เื่ใหญ่อะไร จะเทียบกับเื่เลวร้ายในชีวิตของเ้าของร่างเดิมได้อย่างไรล่ะ ?
เจียงป่าวชิงที่ตายไปแล้วในยุคปัจจุบัน ตัดสินใจที่จะเดินต่อไป ใช้ชีวิตแทนเ้าของร่างเดิมที่เป็หญิงสาวผู้น่าสงสารคนนั้น และเธอก็ไม่ใต่อเื่เลวร้ายที่กำลังเผชิญอยู่ตรงหน้าแม้แต่นิดเดียว
เจียงป่าวชิงเอื้อมมือถอดเสื้อผ้าที่เปียกออก แต่จะบอกว่าเสื้อผ้าเปียกก็คงจะไม่ค่อยเหมาะสักเท่าไหร่ เพราะั้แ่เดินกลับมาก็ข้ามูเามาแล้วสองลูก อุณหภูมิร่างกายจึงเกือบทำให้เสื้อผ้าที่เปียกนั้นแห้ง
ทว่าในฤดูใบไม้ผลิที่หนาวเหน็บ การใช้ร่างกายทำให้เสื้อผ้าเปียกแห้งนั้นไม่ใช่เื่ที่ดีอะไร มีสิทธิ์ที่จะทำให้เป็ไข้หวัดมากอยู่
ในตอนนี้ร่างกายของเธอก็มีอาการหัวหนักเท้าเบาแล้วเล็กน้อย ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รุนแรงอะไร แต่มันกลับส่งเสียงเตือนเธอแล้ว ในยุคโบราณที่ขาดหมอและยานั้น ไม่ต้องไปพูดถึงโรคที่แก้ยาก แม้แต่ไข้หวัดก็ไม่สามารถมองข้ามได้
เจียงป่าวชิงจำได้ว่าตอนที่เธอเพิ่งกลับมาเมื่อสักครู่ เธอเห็นสมุนไพรมากมายที่มีฤทธิ์ต้านไข้หวัด ทุกพื้นที่ของชีหลี่โวนั้นไม่มีปัญหาการขาดแคลนสมุนไพร อีกสักครู่เธอคิดจะออกไปเด็ดสมุนไพรพวกนั้นกลับมาทำซุปสมุนไพรเพื่อดื่มกับเจียงหยุนชานคนละนิด เธอคิดว่าป้องกันไว้ก่อนก็คงดี
ตอนอยู่ในยุคปัจจุบัน เธอตามปู่ของเธอไปใช้ชีวิตในชนบท ในขณะที่กำลังศึกษาเื่การฝังเข็ม เธอก็ไม่ได้ละทิ้งความรู้ทางด้านการแพทย์ เธอนั้นถือว่าได้ทำการวิจัยเกี่ยวกับยาสมุนไพรจีนมาแล้วมากมาย
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้เจียงป่าวชิงมีเื่ให้ต้องคิดมากแล้ว เธอค้นดูเสื้อผ้าทั้งตู้ แต่เธอกลับไม่พบสิ่งที่มีลักษณะคล้ายกับชุดชั้นในเลย
ไม่! มี! ชุด! ชั้น! ใน!
การเรียนเื่ศิลปะของเข็มเงิน เป็เื่ธรรมดาที่จะต้องเรียนเกี่ยวกับสมัยโบราณ เจียงป่าวชิงจำได้ราง ๆ ว่าในยุคก่อน ๆ ผู้หญิงสมัยโบราณไม่ใส่ชุดชั้นใน
เจียงป่าวชิงไม่เคยคิดมาก่อนว่าต้าหลงแห่งนี้ จะเป็ราชวงศ์ที่ไม่มีชุดชั้นใน...
เธอยกกางเกงขายาวขึ้นมาพร้อมกับพูดอย่างเงียบ ๆ ว่า “เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามสินะ” จากนั้นเธอก็ใส่กางเกงทั้งน้ำตา
และในขณะนั้นเอง เสียงของโจซื่อที่กำลังคุยกับเจียงหยุนชานก็ดังมาจากนอกหน้าต่าง
หน้าต่างห้องของเจียงป่าวชิงถูกแปะด้วยกระดาษน้ำมันทึบแสง เนื่องจากสภาพทรุดโทรมเป็เวลานานหลายปี จึงมีหลายจุดที่ริมขอบโค้งงอออกมาแล้ว มันชำรุดมาก
เจียงป่าวชิงตัดสินใจมองออกไปนอกหน้าต่างจากมุมที่ชำรุด
.
.
.
1K
