ทะลุมิติไปเป็นสะใภ้ผู้มั่งคั่งด้วยโกดังสินค้าในยุค 70 (จบ)

        ทุกคนรับประทานอาหารพลางพูดคุยหัวเราะกันอย่างมีความสุข

        ผ่านไปได้สักพักใหญ่คุณปู่จ้าวเอ่ยกับผู้ใหญ่บ้านว่า “ฉันเป็นหมออยู่ในตำบล ขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรและยามีโอกาสได้ผ่านมาที่นี่ ก็เลยกะจะมาดูด้วยว่าที่นี่มีคนไข้ให้ช่วยรักษาไหมยังไงรบกวนผู้ใหญ่บ้านช่วยแจ้งกับทุกคนในหมู่บ้านได้ไหม หากบ้านไหนมีคนป่วยเดี๋ยวฉันไปรักษาให้ถึงบ้านเลย”

        ผู้ใหญ่บ้านได้ยินดังนั้นก็ดีอกดีใจนี่นับเป็นเรื่องดียิ่ง

        ผู้ใหญ่บ้านรับปาก“พรุ่งนี้ตอนไปทำงานเดี๋ยวฉันบอกทุกคนให้ คุณไปหาพวกเขาได้เลยในหมู่บ้านเรามีคนป่วยอาการหนักอยู่ไม่น้อย หากคุณสามารถรักษาพวกเขาจนหายได้คุณต้องกลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียงแน่นอน”

        “ได้!”

        “ผู้ใหญ่บ้านเหล่าจ้าวเป็นหมอที่ได้รับการถ่ายทอดวิชาแพทย์มาจากบรรพบุรุษ ฝีมือการรักษาไม่เลวฤดูร้อนเมื่อปีที่แล้ว…” ซ่งมู่ไป๋ชมเหล่าจ้าวให้ผู้ใหญ่บ้านฟัง

        ผู้ใหญ่บ้านเชื่อที่ซ่งมู่ไป๋เล่าให้ฟังจนหมดใจก่อนจะเอ่ยอย่างกระตือรือร้นว่า “หมอจ้าว หมู่บ้านของเราขาดแพทย์ที่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเท้าพอดีคุณย้ายมาอยู่หมู่บ้านเราดีไหม ฉันจะให้แต้มการทำงานแปดแต้มทุกวันตอนปลายปีค่อยเอารวมกันแล้วมาแลกอาหารกับธัญพืชตอนนี้ถ้าคุณไม่มีพวกอาหารกับธัญพืช จะมายืมไปก่อนก็ได้”

        เหล่าจ้าวทำท่าขบคิดอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยตอบคำ“ในเมื่อผู้ใหญ่บ้านสนับสนุนฉันถึงขนาดนี้ งั้นฉันก็ยินดีที่จะอยู่ที่นี่”

        ก่อนหน้านี้ผู้ใหญ่บ้านเคยทำเรื่องขอแพทย์ที่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับเท้าส่งขึ้นไปแล้วแต่ข้างบนกลับไม่อนุมัติลงมา

        พอวันนี้ได้เจอหมอเข้าย่อมต้องยื่นข้อเสนอให้อีกฝ่ายอยู่ที่หมู่บ้านนี้

        ผู้ใหญ่บ้านกล่าวต่อ“ใกล้ๆ กับที่ว่าการมีโรงตรวจของหมอรักษาเท้าอยู่ พรุ่งนี้เดี๋ยวฉันพาไปดูคุณจะได้พักอยู่ที่นั่น”

        “ได้!”เหล่าจ้าวพยักหน้า ที่ชายชราตอบตกลงอยู่ที่นี่ไม่ใช่แค่เพราะช่วยแก้ปัญหาเรื่องที่อยู่และอาหารการกินแต่เพียงอย่างเดียวอีกเหตุผลหนึ่งคือเขาต้องการดูว่าโม่โม่มีพรสวรรค์ที่จะเรียนวิชาแพทย์หรือไม่

        แม้เซี่ยโม่จะนิสัยดีแต่เขาต้องการดูด้วยว่าสมองเด็กสาวมีไหวพริบพอหรือไม่ไม่เช่นนั้นคงไม่อาจรับเด็กสาวเป็นลูกศิษย์ได้

        เขาคิดเรื่องนี้อยู่ในใจมานานแล้วในที่สุดก็มีโอกาสได้พิสูจน์สักที

        อีกอย่างเขาเองก็ไม่อยากอยู่ที่เดิมนักไม่อยากถูกคนพวกนั้นเพ่งเล็ง

        เมื่อมีโอกาสเขาเลยเลือกที่จะพักอยู่ที่นี่

        ซ่งมู่ไป๋มั่นใจในนิสัยของเหล่าจ้าวเด็กสาวรู้จักกับเหล่าจ้าว เขาเลยอยากให้อีกฝ่ายย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้เด็กสาวจะได้มีคนคอยปกป้องเพิ่มอีกหนึ่งคน

        หนึ่งชั่วโมงกว่าผ่านไปอาหารมื้อนี้ก็จบลง ไม่เพียงเหล้าขาวหมด อาหารบนโต๊ะก็ยังหมดเกลี้ยงอีกด้วย

        อู๋กวงเต๋อพยุงผู้ใหญ่บ้านที่เมาเซไปเซมาไปส่งบ้านส่วนซ่งมู่ไป๋ขี่จักรยานกลับไป

        คุณยายเก็บโต๊ะขณะที่เซี่ยโม่พยุงเหล่าจ้าวที่ตาแทบจะลืมไม่ขึ้นไปนอนบนเตียง

        เธอมองคุณยายที่เอาผ้าห่มของคุณตามาห่มให้เหล่าจ้าวในใจคิดว่าคืนนี้คุณตาไม่มีผ้าห่มใช้ตอนนอนอีกแล้ว

        เธอตั้งปณิธานในใจว่าจะต้องหาเหตุผลเพื่อเอาผ้าห่มออกมาจากโกดังสินค้าให้ได้

        หากคุณปู่จ้าวคิดจะย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ก็ต้องไปเก็บของจากบ้านเดิมนั่นอาจจะเป็นโอกาสของเธอก็ได้

        เซี่ยโม่ปวดหัวกับเรื่องนี้ไม่น้อยทั้งที่เธอมีโกดังสินค้าพรั่งพร้อมไปด้วยของมากมายหลายอย่างไม่ว่าอยากได้อะไรล้วนมีหมด แต่กลับต้องมาคิดหาวิธีว่าจะอ้างเหตุผลไหนดีเวลาหยิบมันออกมาคิดแล้วก็เศร้าใจ ไม่รู้ว่าชีวิตแบบนี้จะดำเนินไปถึงเมื่อไร

        อีกตั้งสองปีกว่าทางการจะอนุญาตให้มีการค้าขาย พอถึงตอนนั้นเธอก็จะไม่ต้องกลุ้มใจแบบนี้อีก

        เธอถอนหายใจแล้วปิดเปลือกตาไม่นานก็ผล็อยหลับไป

        เช้าวันต่อมาเซี่ยโม่ตื่นแต่เช้าเพื่อไปออกกำลังกาย แล้วค่อยขึ้นเขาไปเก็บหญ้าแห้วหมู

        ขณะที่เธอกำลังจะออกจากบ้านน้องชายตัวน้อยรีบวิ่งหน้าตั้งออกมาจากในห้อง

        “พี่วันนี้ผมไปด้วยได้แล้วใช่ไหม”

        เธอหยิกแก้มยุ้ยๆของน้องชายอย่างเอ็นดู แล้วก็ได้เห็นว่าใต้ตาน้องชายตัวน้อยของเธอดำราวกับหมีแพนด้าก็ไม่ปาน

        “เฉินเฟิงเมื่อคืนเราไม่ได้นอนทั้งคืน เพราะกลัวตื่นไม่ทันพี่ขึ้นเขาใช่ไหม”เธอถามด้วยความเป็นห่วง

        เด็กชายตาโตด้วยความตกใจไม่คิดว่าพี่สาวจะล่วงรู้ “พี่รู้ได้ยังไง”

        “เราก็ลองไปส่องกระจกดูสิขอบตาดำซะขนาดนี้ วันหลังนอนให้เต็มอิ่ม ไม่ต้องกังวลถ้าวันไหนพี่ขึ้นเขาเดี๋ยวจะปลุก”

        เด็กชายยิ้มกว้าง“ครับ พี่ดีกับผมที่สุดเลย”

        เธอลูบหัวน้องชายพลางเอ่ยอย่างรักใคร่“เพราะพี่รู้ว่าเราเป็นห่วง ต่อไปหากมีเรื่องอะไรก็บอกพี่ อย่าเก็บเอาไว้เฉินเฟิงไม่ยอมนอนแบบนี้ ร่างกายก็จะล้าเป็นแบบนั้นแล้วจะขึ้นเขาไปเป็นเพื่อนพี่ได้ยังไง”

        เด็กชายพยักหน้าพร้อมกับเอามือปิดปากหาว “ผมจะเชื่อฟังพี่ คืนนี้ผมจะนอน ไม่อดนอนอีก”

        เธอกลัวน้องชายจะเป็นแบบเมื่อก่อนที่มีอะไรก็ไม่ยอมบอกกล่าวเก็บเรื่องเอาไว้กับตัวคนเดียว เซี่ยโม่พูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม่ไม่อยู่แล้วส่วนพ่อมีก็เหมือนไม่มี คุณตาคุณยายอายุมากแล้ว ไม่ว่ามีเรื่องอะไรเราต้องบอกพี่รู้ไหม”

        น้องชายตัวน้อยพยักหน้า“ครับ”

        ทั้งสองพูดคุยกันไปตลอดทางระหว่างที่เดินขึ้นเขาเธอพบว่าน้องชายนั้นสดใสร่าเริงขึ้นไม่น้อย

        “เฉินเฟิงก่อนหน้านี้พี่มัวแต่ยุ่ง แต่ต่อไปพี่จะหาเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเรา สอนเราดีไหม”

        “ดีครับ”เด็กชายยิ้มกว้าง

        เมื่อเจอหญ้าแห้วหมูเห็นว่าแถวนี้ไม่มีใครอยู่ เธอหยิบขวดสเปรย์ออกมาจากโกดังสินค้าแล้วหันไปพูดกับน้องชายว่า “เฉินเฟิง เราใช้ขวดนี้เป็นแล้วใช่ไหม งั้นช่วยพ่นแถวๆนี้ให้พี่หน่อย”

        ใบหน้าเฉินเฟิงระบายไปด้วยรอยยิ้มเมื่อทราบว่าตัวเองสามารถช่วยเหลือพี่สาวได้

        “ได้ครับพี่ไว้ใจผมได้เลย ผมทำได้”

        เห็นน้องชายพูดอย่างมั่นอกมั่นใจเธอจึงยิ้มออกมา

        เซี่ยโม่มองน้องชายที่พ่นยาแถวพุ่มไม้เสร็จแล้วเธอก็กล่าวชม “น้องชายของพี่เก่งที่สุดเลย ช่วยพี่ได้แล้ว”

        เซี่ยเฉินเฟิงฝันว่าอยากช่วยพี่สาวมาตลอดในที่สุดวันนี้ความฝันก็เป็นจริง

        เด็กชายตัวน้อยทั้งรู้สึกดีใจและภาคภูมิใจยิ้มไม่หุบ แววตาเป็นประกาย ใบหน้าฉายแววราวกับผู้ชนะ

        เซี่ยโม่รีบเก็บหญ้าแห้วหมูเพื่อที่จะได้ลงจากเขาไวขึ้น

        ระหว่างนั้นเธอหันไปมองน้องชายบ่อยๆ ผ่านไปครู่ใหญ่พบว่า น้องชายนอนหลับอยู่บนพื้นแล้ว

        อีกฝ่ายไม่ได้นอนทั้งคืนอดทนมาจนถึงตอนนี้ได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว

        เธอวางเคียวไว้บนพื้นรวมถึงตะกร้าที่สะพายบนหลัง เดินเข้าไปหาน้องชายด้วยฝีเท้าเบากริบระหว่างที่เดินไม่วายมองหาที่เหมาะๆ เพื่อให้น้องชายสามารถนอนหลับได้อย่างสบายๆ

        ทันใดนั้นก็คิดขึ้นมาได้เธอไม่ใช่ว่าอยากลองพาคนเข้าไปในโกดังสินค้าหรอกหรือ

        นี่เป็นโอกาสดีที่หาได้ยาก

        เซี่ยโม่อุ้มน้องชายแล้วนึกภาพโกดังสินค้าเวลาต่อมาเธอกับน้องก็เข้ามาอยู่ในโกดังสินค้าแล้วเรียบร้อย

        เธออุ้มน้องชายเดินไปที่ห้องพักของคนเฝ้าโกดังสินค้าวางน้องชายไว้บนเตียง ก่อนจะหยิบผ้ามาห่มให้

        เธอมองเฉินเฟิงที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงน้องชายของเธอหน้าตาน่ารักน่าชัง ขนตายาว เวลาลืมตา ดวงตาจะเป็นประกาย เสียงลมหายใจที่เข้าออกอย่างสม่ำเสมอทำให้ใจเธอรู้สึกสงบอย่างประหลาด

        ชาติที่แล้วหลังจากฐานะดีขึ้นเซี่ยโม่มักจะฝันว่าได้ดูแลน้องชายแบบนี้ แต่น่าเสียดาย…

        ชาตินี้เธอจะไปให้ถึงจุดนั้นอีกครั้งและจะพาน้องชายไปกับเธอด้วย

        เซี่ยโม่เกิดสงสัยว่าหากเธอออกจากพื้นที่นี้ไป น้องชายจะยังอยู่ในโกดังสินค้าหรือไม่

        คิดได้ดังนั้นจึงทดลองดูเซี่ยโม่ออกจากโกดังสินค้า แม้เธอจะออกมาแล้วแต่ยังเห็นภาพน้องชายนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงในห้องคนเฝ้าโกดัง

        นี่มันสุดยอดไปเลย

        เธอสะพายตะกร้าหยิบเคียวแล้วเริ่มตัดหญ้าแห้วหมูต่อแต่ก็ยังไม่วายคอยดูในโกดังสินค้าไปด้วยว่าน้องชายตื่นแล้วหรือยัง

        ไม่นานก็ได้หญ้าแห้วหมูเต็มตะกร้าเธอสะพายตะกร้าลงจากเขา

        ระหว่างเดินลงมาเธอนึกภาพโกดังสินค้าอย่างไม่วางใจ พบว่าน้องชายยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง

        นั่งรออยู่ครู่แต่น้องชายก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

        เมื่อเห็นว่าแถวนี้ไม่มีคนทั้งเธอยังขี้เกียจเข้าไปดูในโกดังสินค้าบ่อยๆ จึงอุ้มน้องชายออกมาจากโกดังสินค้าเอาตะกร้าที่มีหญ้าแห้วหมูอยู่เต็มใส่เข้าไปแทน จากนั้นก็อุ้มน้องชายเดินกลับบ้าน

        เมื่อถึงบ้านเธออุ้มน้องชายไปวางบนเตียงอุ่น คุณตา คุณยาย และคุณปู่จ้าวตื่นกันหมดแล้วเธอยิ้มพร้อมกับพูดว่า “เมื่อคืนเฉินเฟิงไม่ได้นอนเลยทั้งคืน ให้เขานอนไปเถอะค่ะไม่ต้องเรียกมากินข้าวหรอก”