“รื้อถอนโรงเรือนเกราะเหล็กงั้นเหรอ”
อู๋ฉือตัดสินใจเลือก“ไม่” อย่างเด็ดขาด เพราะแม้จะพูดติดตลกแต่พลังการต่อสู้ของหมูป่าเกราะเหล็กนั้นก็ยังคงเป็ที่น่าเชื่อถือ!
“การเป็ลอร์ดระดับ 5 นั้นไม่ใช่เื่ยากแต่ที่ยากคือการยกระดับสิ่งปลูกสร้างทั้งหมด!”
“อืม...”
อู๋ฉือครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเก็บค่ายทหารเข้าสู่ช่องเก็บของ
ในขณะนั้นเองหลินไต้อวี้ได้พาฉินเข่อชิงเดินเข้ามา แล้วทั้งสองก็ค้อมกายคำนับอู๋ฉืออย่างงดงาม
ใบหน้างดงามของพวกนางนั้นล้วนแล้วแต่โดดเด่นสะท้านใจ
ทุกการเคลื่อนไหวทุกรอยยิ้ม ล้วนเต็มไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหล
เมื่อยืนอยู่เคียงข้างกันพวกนางราวกับดอกไม้งามที่ประชันความงดงาม ทำให้อู๋ฉือไม่อาจละสายตาได้เลย
ฉินเข่อชิงไม่หวาดกลัวอีกต่อไปแล้วแม้ใบหน้างามจะยังคงมีแววหวาดหวั่นอยู่บ้าง แต่นางก็สงบลงกว่าก่อนหน้านี้มาก
หลังจากได้รับข้อมูลและได้ทราบถึงอนาคตอันน่าเศร้าของตนในจวนเจี่ยจากหลินไต้อวี้แล้วนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
การมายังที่แห่งนี้อาจเป็เื่ดีก็เป็ได้!
นางไม่ใช่คนเข้มแข็งแต่แรกอยู่แล้วและเลือกที่จะไหลไปตามกระแส ยอมรับสถานะปัจจุบันของตนเองอย่างช้าๆ
“ท่านลอร์ด ท่านมิได้บอกว่าอยากให้พี่เข่อชิงเรียนรู้ทักษะหรอกหรือเ้าคะ”
หลินไต้อวี้กะพริบดวงตาคู่งามแล้วเอ่ยต่อ “อุปกรณ์บางอย่างที่ใช้ได้ก็ควรให้พี่เข่อชิงสวมใส่ด้วยเช่นกันเ้าค่ะ”
“จริงด้วย!” อู๋ฉือกลับมามีสติอีกครั้งและนำตำราทักษะ ‘ลมหายใจเยือกแข็ง’ ออกมาจากช่องเก็บของ
..........
[ลมหายใจเยือกแข็ง]
[ประเภท: ตำราทักษะ]
[คุณภาพ: สีฟ้า]
[คำอธิบาย: สามารถเรียนรู้เวท ‘ลมหายใจเยือกแข็ง’ได้ หากไม่มีพลังเวท จะใช้พลังจิติญญาแทน]
..........
“สายเวทหรือเ้าคะ”
ฉินเข่อชิงเบิกตาหงส์คู่สวยของนางด้วยความใเมื่อได้รับตำราทักษะ นางก็พลิกเปิดออกดู
แต่นางเปิดไปได้ไม่กี่หน้าตำราทักษะก็แปรเปลี่ยนเป็แสงสว่าง แล้วไหลเข้าสู่ร่างกายของนาง
หญิงสาวใรีบหลับตาลงราวกับกำลังรอความตาย
ทั้งหลินไต้อวี้และอู๋ฉือต่างก็มองอย่างไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด
นางจำเป็ต้องใขนาดนั้นเลยหรือ
ในเสี้ยววินาทีต่อมาฉินเข่อชิงก็ได้สติ ใบหน้างามแดงก่ำด้วยความอาย ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาทั้งสองคน
“คิกคิก พี่เข่อชิงเป็คนขี้กลัวท่านลอร์ดจะต้องอบรมสั่งสอนนางให้มากนะเ้าคะ”
หลินไต้อวี้ยิ้มอย่างมีเสน่ห์จับมือฉินเข่อชิง แล้วลูบหลังมือของนางเบาๆ เพื่อปลอบใจ
อู๋ฉือเองก็รู้สึกว่าน่าสนุกไม่น้อยเขาหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เอาล่ะ ไม่ต้องกลัวนะ”
เมื่อกล่าวจบเขาก็เปิดหน้าต่างคุณสมบัติของฉินเข่อชิงขึ้นมา
..........
[ฉินเข่อชิง]
(ละไว้)
[ทักษะ: ลมหายใจเยือกแข็ง]
..........
[ลมหายใจเยือกแข็ง]
[ประเภท: สายเวท]
[คุณภาพ: สีฟ้า]
[ระดับ: 1 (0/200)]
[ค่าความเสียหาย: 30 + จิติญญา x 30%]
[คุณสมบัติ: ทำให้เชื่องช้า, ทำให้เป็น้ำแข็ง]
[คำอธิบาย: สายพ่นห้ามพลาด ใช้ลมหายใจเยือกแข็งกำจัดศัตรูได้!]
..........
“เวทมนตร์โจมตีเป็วงกว้าง เยี่ยมไปเลย!” อู๋ฉือพยักหน้าเล็กน้อย
เนื่องจากคุณภาพที่ค่อนข้างสูงเวทมนตร์นี้จึงมีพลังทำลายล้างไม่น้อย และที่สำคัญที่สุดคือคุณสมบัติ“ทำให้เชื่องช้า” และ “ทำให้เป็น้ำแข็ง”
“ลองดู!” อู๋ฉือมองไปที่ฉินเข่อชิง
นางใเล็กน้อยก่อนจะรีบพยักหน้า ยกมือขาวเนียนขึ้น
ในชั่วพริบตาถัดมาหนังสือเสมือนจริงเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในฝ่ามือของนาง
นี่คือพร์ของนาง...คัมภีร์วิเศษวายุจันทรา!
“ลมหายใจเยือกแข็ง!”
ฉินเข่อชิงสูดลมหายใจเข้าลึกๆแล้วเปล่งเสียงออกมาจากปากเล็กๆ ของนาง
ในวินาทีต่อมาหมอกสีฟ้าก็พุ่งออกมาจากเบื้องหน้าของนางอย่างกะทันหันทำให้อากาศรอบข้างกลายเป็น้ำแข็ง และขยายออกไปเป็รูปพัด
ทันใดนั้นพื้นก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งบางๆ และอุณหภูมิรอบข้างก็ลดลงอย่างรวดเร็ว!
อู๋ฉืออดไม่ได้ที่จะลูบแขนตัวเองและรีบะโว่า “พอแล้ว!”
“เ้าค่ะ! ท่านลอร์ด”
ฉินเข่อชิงหยุดทันทีใบหน้าน้อยๆ แดงก่ำ ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยความแปลกใหม่
ตอนอยู่ที่บ้านนางมักได้ยินผู้คนพูดถึงอภินิหารของนักพรตเต๋าและพระสงฆ์
ไม่คิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองก็จะได้เรียนรู้เช่นกัน!
“สวมใส่อุปกรณ์เหล่านี้ด้วยนะ!”
อู๋ฉือหยิบอุปกรณ์ออกมาหลายชิ้นซึ่งล้วนเป็ของคุณภาพทั่วไปและหายาก ส่วนคุณภาพที่สูงกว่านั้นเขายังไม่มีและของคุณภาพสีเทาเขาก็ี้เีหยิบออกมา
ฉินเข่อชิงรับมาอย่างว่าง่ายแล้วหยิบรองเท้าขึ้นมาดู
“รองเท้าหนังวัวหรือเ้าคะ”
นางกะพริบตาเล็กน้อยใบหน้าอ่อนเยาว์ดูเหมือนจะมีเครื่องหมายคำถามหลายอันปรากฏอยู่
อู๋ฉือไม่ได้สังเกตสีหน้าของนางเลยแต่กลับเปิดปากกล่าวว่า “ไปเถอะเข้าไปกินอาหารเช้ากันในบ้าน!”
“จริงด้วยเ้าค่ะ ตอนนี้ยังเช้าอยู่แต่น่าเสียดายที่สถานที่แห่งนี้มืดมิดอยู่เสมอ จึงมองไม่เห็นพระอาทิตย์ขึ้น”
หลินไต้อวี้ยิ้มเล็กน้อยแล้วจูงมือฉินเข่อชิงเข้าไปในกระท่อม
อู๋ฉือให้พวกนางนั่งลงนำซาลาเปา ขนมปัง นม และอื่นๆ ออกมาจากช่องเก็บของ แล้วโบกมืออย่างไม่ลังเล“อยากกินอะไรก็กินกันได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ!”
“ท่านลอร์ดช่างใจกว้างจริงๆ นะเ้าคะ!”
หลินไต้อวี้ยิ้มมุมปากใบหน้างามเต็มไปด้วยความเ้าเล่ห์
ใบหน้าของอู๋ฉือดำคล้ำลงในทันที
เอาละแม่นางหลินกลับคืนสู่ร่างเดิมแล้ว!
เขาลืมไปแล้วว่าหลินไต้อวี้มีอีกฉายาว่า“หลินตุ้ยตุ้ย” หรือที่ชาวเน็ตในชาติภพก่อนเรียกว่า“ปรมาจารย์แห่งหยินหยาง” ซึ่งเชี่ยวชาญในการโต้เถียงและเหน็บแนมยิ่งนัก!
“กินเถอะ!”
อู๋ฉือไม่ใช่คนประเภทเดียวกับเจี่ยเป่าอวี้ที่จะยอมอ่อนน้อมถ่อมตนเขาหยิบซาลาเปาลูกหนึ่งยัดเข้าปากของแม่นางหลินโดยตรง
นางส่งเสียงร้องอู้อี้ดวงตางดงามมองค้อนอู๋ฉือเล็กน้อย พลันใช้มือเล็กๆ ประคองซาลาเปาไว้แล้วเริ่มกินอย่างช้าๆ...
261
