ตอนที่ 20
คืนก่อนศึก
เย็นวันศุกร์ วันสุดท้ายก่อนการแข่งขัน สวนหลังบ้านตระกูลหลิง
ฝนเริ่มตก
ไม่ใช่ฝนหนัก ไม่ใช่พายุ เป็เพียงฝนพรำเบาๆ ที่ตกลงมาทีละหยด ทีละหยด ราวกับท้องฟ้ากำลังลังเลว่าจะร้องไห้หรือไม่ หยดฝนเล็กจิ๋วตกลงบนผิวน้ำในบ่อ สร้างวงกลมซ้อนกันนับร้อยที่ขยายตัวแล้วหายไป ตกลงบนใบไม้ของต้นกะทิเก่าที่มุมสวน — ต้นที่ตอนนี้มีใบเขียวอ่อนหลายใบแล้ว ยืนยันว่าคริสตัลที่เซียนหยูวางไว้ที่รากทำงานได้จริง — ตกลงบนม้านั่งหินริมบ่อน้ำ ทำให้หินเปลี่ยนเป็สีเข้มขึ้น
และตกลงบนผมของคนสองคนที่นั่งอยู่บนม้านั่งตัวนั้น
หลิงเซินนั่งอยู่ทางซ้าย ขาห้อยลงจากม้านั่ง เท้าไม่ได้แช่ในบ่อน้ำเหมือนทุกคืน เพราะฝนทำให้น้ำเย็นเกินไป ผมดำยาวที่ปล่อยลงมาหลังจากถอดริบบิ้นเริ่มเปียก เส้นผมติดแก้มและคอ ชุดนอนสีขาวบางเปียกฝนจนเห็นเงาของเนื้อผ้าชั้นในจางๆ แต่นางไม่สังเกต หรืออาจสังเกตแต่ไม่สนใจ เพราะสมองกำลังยุ่งอยู่กับเื่อื่น
เซียนหยูนั่งอยู่ทางขวา ห่างจากนางหนึ่งศอก — ระยะที่เป็มาตรฐานมาหลายสัปดาห์ ผมดำยาวที่รวบไว้ด้วยเชือกผ้าสีดำเปียกฝนจนตกลงมาปกหน้าเหมือนม่าน เขาไม่ปัดออก ปล่อยให้หยดน้ำไหลตามเส้นผมลงมาที่คาง ตกลงบนชุดผ้าเก่าสีดำที่เปียกจนสีเข้มขึ้นอีก ดวงตาสีดำลึกมองบ่อน้ำ แสงคริสตัลสีน้ำเงินจากใต้น้ำสะท้อนขึ้นมากระทบใบหน้าที่เปียก ทำให้ดูเหมือนมีดาวเกาะอยู่บนิั
ทั้งสองคนนั่งอยู่ในฝน ไม่มีใครลุกไปหลบ
✦ ✦ ✦
"กลัว?" หลิงเซินถาม ไม่หันไปมอง เสียงของเธอเบาลงจนเกือบจะถูกเสียงฝนกลืน
"ไม่" เขาตอบ
"จริงเหรอ"
"ไม่กลัวเื่แข่ง" เขาแก้ ปลายนิ้วเคาะผิวหินม้านั่งเบาๆ — นิสัยใหม่ที่เขารับมาจากการอยู่กับตระกูลหลิงโดยไม่รู้ตัว เหมือนนิ้วเคาะโต๊ะของหลิงเฉิงอู่ เหมือนนิ้วเคาะขอบแก้วของหลิงเซิน สายเืที่ไม่ใช่ของเขา แต่ซึมเข้ามาอยู่ดี "กลัวเื่อื่น"
"เื่อะไร" เธอหันมา หยดฝนไหลลงจากปลายผมที่ติดแก้ม ผ่านคาง ลงไปที่คอ
เขาไม่ตอบทันที
แทนที่จะพูด เขาเอื้อมมือขึ้น ช้าๆ ระมัดระวัง ราวกับกลัวว่าความเร็วจะทำให้เธอถอย นิ้วยาวเรียวแตะที่ขมับของเธอ ปัดเส้นผมเปียกที่ติดแก้มออก สอดไว้หลังใบหู
นิ้วของเขาเย็น
แต่ผิวที่ััร้อน
หลิงเซินหยุดหายใจ ร่างกายแข็งทื่อ ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้าง จับอยู่ที่มือของเขาที่ค้างอยู่ข้างใบหูของเธอ
เขาถอนมือกลับ ช้าเท่ากับตอนเอื้อมมา
"กลัว" เขาพูดเบาๆ ดวงตาสีดำลึกมองเธอตรง ไม่หลบ ไม่ลดสายตา ในแสงฝนและแสงคริสตัล ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนทะเลกลางคืนที่มีแสงเรืองจากสิ่งมีชีวิตใต้น้ำ — มืดแต่มีแสง "กลัวว่าหลังจากพรุ่งนี้ ทุกอย่างจะเปลี่ยน"
"เปลี่ยนยังไง"
"ตอนนี้" เขาพูด เสียงต่ำลง เหมือนคนที่กำลังนับสิ่งที่มี ทีละอย่าง ทีละอย่าง ก่อนที่จะถูกเอาไป "ข้ามีห้องที่มีหน้าต่าง มีต้นไม้ที่ข้ารดน้ำ มีข้าวต้มที่แย่ที่สุดในสองโลก"
หลิงเซินเกือบหัวเราะ แต่ไม่หัวเราะ เพราะเสียงของเขาไม่ได้ล้อเล่น
"มีคนที่สอนให้ข้าเห็นว่าวงจรเป็มากกว่าเส้นบนกระดาษ" เธอพูดตาม เสียงสั่นเล็กน้อย ฝนตกหนักขึ้นนิดหน่อย หยดใหญ่ขึ้น ถี่ขึ้น "มีคนที่ทำอาหารรอไว้ให้ทั้งที่ไม่มีใครสั่ง มีคนที่วาดวงจรด้วยเืเพื่อปกป้องข้า"
เธอหยุด หายใจเข้าลึก
"มีคนที่ปัดผมออกจากหน้าข้า" เธอพูดเบาจนเกือบเป็ลมหายใจ "ในขณะที่ฝนตก"
เซียนหยูไม่ตอบ
เสียงฝนเป็เสียงเดียวที่เหลือ กระทบใบไม้ กระทบหิน กระทบผิวน้ำ กระทบผมเปียกของคนสองคนบนม้านั่ง
"ข้ารู้ว่าเ้าจะชนะ" เธอพูดขึ้นหลังจากเงียบนาน เสียงมั่นคงขึ้นมาทันที ราวกับสวิตช์ถูกเปิด จากความอ่อนไหวเป็ความเชื่อมั่น
"รู้ได้ยังไง"
"เพราะเ้าไม่เคยโกหก" เธอตอบ "เ้าบอกว่าวงจรที่เ้าวาดดีกว่าตำรา — มันดีกว่าจริง เ้าบอกว่าทำให้ดีขึ้นได้สามเท่า — มันทำได้จริง เ้าบอกว่าจะปกป้องข้าในป่า — เ้าทำจริง"
เธอหันมาสบตาเขา ฝนตกบนใบหน้าทั้งสอง หยดน้ำไหลผ่านแก้ม ผ่านคาง ลงไปบนเสื้อ
"ดังนั้นเมื่อเ้าบอกว่าพร้อม" เธอพูด "ข้าเชื่อ"
เซียนหยูมองเธอ สายตาที่มักจะเรียบเฉย ตอนนี้มีบางอย่างสั่นอยู่ข้างใน ราวกับผิวน้ำที่สงบถูกก้อนหินทิ้งลงไป ไม่ใช่คลื่นใหญ่ แค่วงกลมเล็กๆ ที่ขยายออกไป
"ขอบคุณ" เขาพูด
"ไม่ต้อง—"
"ต้อง" เขาตัดบท เป็ครั้งแรกที่เขาตัดบทด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้เรียบ มีน้ำหนัก มีอุณหภูมิ "เพราะคนสุดท้ายที่บอกว่าเชื่อในตัวข้า อยู่ในห้องแล็บที่ะเิเมื่อห้าหมื่นปีที่แล้ว"
หลิงเซินนิ่ง
นั่นเป็ครั้งแรกที่เขาพูดถึงคนจากอดีตของเขาอย่างชัดเจน ไม่ใช่ 'ที่ที่ข้าเคยอยู่' ไม่ใช่ 'โลกที่ข้ามาจาก' แต่เป็รายละเอียด — มีคนที่เชื่อในตัวเขา คนที่ตายไปพร้อมกับห้องแล็บ
"เพื่อนร่วมงาน?" เธอถาม เสียงเบา
"อาจารย์" เขาตอบ "อาจารย์ที่สอนข้าั้แ่อายุสิบห้า คนที่บอกว่า 'เ้าจะเปลี่ยนโลก' ก่อนที่โลกจะเปลี่ยนเขาให้กลายเป็เถ้าถ่าน"
ฝนหนักขึ้น หยดใหญ่ขึ้น เสียงดังขึ้น แต่ไม่มีใครขยับ
"ข้าไม่ได้เปลี่ยนโลก" เซียนหยูพูดต่อ "โลกเปลี่ยนข้า ทิ้งข้ามาที่นี่ ในร่างที่ไม่ใช่ของข้า ในเวลาที่ไม่ใช่ของข้า ห้าหมื่นปีห่างจากทุกอย่างที่ข้ารู้จัก"
เขาหยุด ลมหายใจสั่นเล็กน้อย — สิ่งที่หลิงเซินไม่เคยเห็น
"แต่ตอนนี้" เสียงของเขาเปลี่ยนไป เบาลง อ่อนลง แต่มั่นคงขึ้น ราวกับคนที่หาจุดยืนในมหาสมุทรและเพิ่งเจอเกาะเล็กๆ ให้พักเท้า "มีคนบอกว่าเชื่อในตัวข้าอีกครั้ง"
เขาหันมามองเธอ
"ดังนั้นข้าจะชนะ" เขาพูด "ไม่ใช่เพื่อเงินหนึ่งหมื่น ไม่ใช่เพื่อชื่อเสียง ไม่ใช่เพื่อพิสูจน์ว่าข้าเก่ง"
"เพื่ออะไร"
"เพื่อให้คนที่เชื่อในตัวข้า" เขาพูดช้าๆ "ไม่ต้องผิดหวัง อีกครั้ง"
หลิงเซินรู้สึกว่าอะไรบางอย่างในอกแตกออก ไม่ใช่หัวใจ — หัวใจยังเต้นอยู่ แรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ — แต่เป็กำแพงบางอย่างที่เธอสร้างไว้ั้แ่วันที่พ่อแม่ตาย กำแพงที่บอกว่า 'อย่าไว้ใจใครมาก อย่าผูกพันกับใครลึก เพราะคนที่เราผูกพันอาจจากไป'
กำแพงนั้นแตกร้าว
ไม่ใช่ทีเดียว ไม่ใช่กะทันหัน แต่ค่อยๆ ร้าวมาั้แ่วันที่เขาวาดวงจรด้านหลังม้วนคัมภีร์ ค่อยๆ ร้าวมาั้แ่วันที่เขาทำอาหารรอไว้ให้บนโต๊ะ ค่อยๆ ร้าวมาั้แ่วันที่เขาวาดวงจรด้วยเืกลางป่า
และคืนนี้ ในฝน กำแพงนั้นร้าวจนมองเห็นแสงลอดออกมาจากอีกฝั่ง
เธอยืดตัวไป มือยกขึ้น วางลงบนหน้าอกของเขา ตรงตำแหน่งหัวใจ ฝ่ามือกดลงเบาๆ รู้สึกจังหวะเต้นใต้ซี่โครง
เต้นปกติ
เต้นของคนที่สงบ
เต้นของคนที่เชื่อ
"พรุ่งนี้" เธอพูด มือยังอยู่ที่หน้าอกเขา "ถ้าเ้าชนะ"
"ก็อะไร"
"ก็" เธอยิ้ม ยิ้มจริง ยิ้มที่ทำให้ดวงตาสีน้ำตาลเข้มแคบลง มุมตาเป็รอยพับเล็กๆ แก้มยกขึ้น ริมฝีปากเผยอ ยิ้มที่เธอไม่ได้ยิ้มมานาน เพราะไม่มีเหตุผลจะยิ้ม จนกระทั่งตอนนี้ "ข้าจะบอกเ้าเื่ของข้า"
"เื่อะไร"
"เื่ที่ข้ากลัวอะไร" เธอตอบ "เื่ที่ข้าฝันถึงอะไร เื่ที่ข้าหวังอะไร"
เธอถอยมือจากหน้าอกเขา ช้าๆ
"เื่ที่เ้าบอกว่าต้อง 'รู้จักกัน' ก่อนจะรู้" เธอพูดต่อ "ข้าพร้อมจะให้เ้ารู้จักข้าแล้ว"
เซียนหยูมองเธอ
ในแสงฝนและแสงคริสตัลสีน้ำเงิน ใบหน้าของเธอเปียกน้ำฝน เส้นผมติดแก้ม ริมฝีปากเปียก ดวงตาเปล่งประกาย — ไม่ใช่จากน้ำตา แต่จากสิ่งที่เป็ตรงกันข้ามกับน้ำตา
ความกล้า
เขายิ้ม
ไม่ใช่ยิ้มมุมปากที่ปกติ ไม่ใช่ยิ้มเฉียดที่ต้องใช้กล้องจุลทรรศน์มอง แต่เป็ยิ้มเต็มปาก ยิ้มที่ทำให้ดวงตาสีดำลึกแคบลง ริ้วรอยที่มุมตาปรากฏ — ริ้วรอยที่ไม่ควรมีบนใบหน้าอายุสิบเจ็ด แต่มีเพราะจิติญญาข้างในอายุมากกว่า — ยิ้มที่ทำให้เขาดูเหมือน 'ตัวเอง' มากที่สุดเท่าที่หลิงเซินเคยเห็น
"ตกลง" เขาพูด เสียงแหบเล็กน้อย "ข้าจะชนะ"
ฝนหนักขึ้นอีก แต่ไม่มีใครลุก
เพราะบางครั้ง ฝนไม่ใช่สิ่งที่ต้องหลบ
บางครั้ง ฝนเป็แค่ฉากหลังของสิ่งที่สำคัญกว่า
✦ ✦ ✦
หน้าต่างชั้นสองของตัวบ้าน
หลิงเฉิงอู่ยืนอยู่หลังผ้าม่านบาง มือซ้ายจับขอบหน้าต่าง มือขวาถือแก้วน้ำร้อนที่ไอน้ำลอยขึ้นเป็เกลียว ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจนเกือบดำ — ดวงตาเดียวกับน้องสาว — มองลงไปที่สวนหลังบ้าน มองสองคนบนม้านั่งหินในสายฝน
เธอไม่ได้ยินบทสนทนา ฝนดังเกินไป ระยะไกลเกินไป
แต่เธอเห็น
เห็นนิ้วเซียนหยูปัดผมน้องสาว เห็นมือน้องสาววางบนหน้าอกเขา เห็นเขายิ้มแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
หลิงเฉิงอู่ยกแก้วน้ำขึ้นจิบ ช้าๆ
ใบหน้าไม่แสดงอะไร เหมือนเดิม เรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่ไม่มีลมกวน
แต่มือที่จับขอบหน้าต่างนั้นค่อยๆ ผ่อนลง
และมุมปากที่เป็เส้นตรงเสมอ ยกขึ้นนิดเดียว
เธอหันหลังให้หน้าต่าง เดินกลับเข้าห้อง วางแก้วน้ำลงบนโต๊ะ นั่งลงบนเก้าอี้ หยิบปากกาขึ้น เขียนจดหมายที่ค้างอยู่
แต่ก่อนจะเขียนต่อ เธอหยุดอยู่ครู่ มองออกไปที่ประตูห้องที่ปิดอยู่ ราวกับมองทะลุไปถึงสวนหลังบ้าน ถึงน้องสาวที่นั่งอยู่ในฝนกับชายหนุ่มที่มาจากที่ไหนก็ไม่รู้
"อย่าทำให้เธอเจ็บ" เธอพูดกับห้องว่าง เสียงเรียบเหมือนเดิม แต่ต่ำกว่าปกติหนึ่งอ็อกเทฟ ต่ำจนฟังเหมือนคำสาบาน
จากนั้นก็กลับมาเขียนจดหมาย ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
✦ ✦ ✦
ฝนหยุดตอนเที่ยงคืน
ท้องฟ้าเปิดออกราวกับมีคนแหวกม่านเมฆ ดาวปรากฏทีละดวง สองดวง สิบดวง ร้อยดวง จนท้องฟ้าเต็มไปด้วยจุดแสงเล็กๆ ที่ส่องลงมาบนเมืองหยุนนานที่เปียกชุ่ม
หลิงเซินและเซียนหยูเดินกลับเข้าบ้าน เปียกทั้งตัว ผมหยดน้ำลงบนพื้นไม้ เสื้อผ้าหนักจากน้ำฝน
"เปลี่ยนเสื้อผ้า" หลิงเซินสั่ง ท่าทางเหมือนพี่สาว — ตรง เด็ดขาด ไม่มีที่ว่างให้เถียง
"เ้าก็เหมือนกัน" เขาตอบ
"ข้าสั่ง ไม่ใช่ให้เ้าสั่งกลับ"
"ข้าไม่ได้สั่ง" เขายิ้มมุมปาก — ยิ้มที่กลับมาเป็แบบเดิม บางราวกับไม่มี "ข้าเตือน"
หลิงเซินหน้าแดง — ไม่ใช่จากฝน — หันหลังเดินเข้าห้อง
ก่อนจะปิดประตู เธอหยุด หันกลับมามอง
เซียนหยูยืนอยู่ตรงระเบียง เสื้อเปียกชุ่ม ผมติดหน้า น้ำหยดลงจากปลายผม แสงดาวที่เพิ่งปรากฏส่องลงมาบนตัวเขา ทำให้ร่างเปียกน้ำฝนนั้นดูเหมือนคนที่เดินออกมาจากบ่อน้ำ
"เซียนหยู" เธอเรียก
"ใช่"
"นอนให้หลับ" เธอพูด "พรุ่งนี้สำคัญ"
"จะพยายาม"
"ไม่ใช่พยายาม" เธอแก้ ยิ้มเล็กน้อย "ทำ"
เขาหัวเราะ เสียงหัวเราะเบาที่หายไปในเสียงน้ำหยดจากชายคา
"ทำ" เขาทวน
ประตูปิด
เสียงฝีเท้าเบาๆ จากสองห้องที่อยู่ติดกัน ห่างเพียงผนังบาง เสียงเปลี่ยนเสื้อผ้า เสียงเช็ดผม เสียงนอนลง
จากนั้นก็เงียบ
เหลือแค่เสียงหายใจจากสองฝั่งผนัง ช้า สม่ำเสมอ ค่อยๆ สอดคล้องกัน
หลิงเซินฟังเสียงหายใจของเขาจนหลับ ความคิดสุดท้ายที่ผ่านหัว — 'เขายิ้มเต็มปาก ข้าเห็นแล้ว สวย'
เซียนหยูฟังเสียงหายใจของเธอจนหลับ ความคิดสุดท้ายที่ผ่านหัว — 'เมื่อเช้า มือของเธออุ่น ตอนนี้ยังรู้สึกอยู่'
ข้างนอก ดาวส่องสว่าง ท้องฟ้าหลังฝนใสราวกับกระจก
พรุ่งนี้จะเป็วันดี
หรือจะเป็วันที่เปลี่ยนทุกอย่าง
แต่ไม่ว่าจะเป็อะไร คนสองคนในสองห้องที่อยู่ติดกัน หลับไปพร้อมกับความเชื่อมั่นว่า — ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น พวกเขาจะไม่ได้เผชิญมันคนเดียว
— จบตอนที่ 20 —
ติดตามอัปเดทตอนใหม่ๆฟรีจนจบ ก่อนใครได้ที่
แดนนิยาย ดินแดนที่ทุกเื่ราวเริ่มต้น
www.danniyay.com
1K
