เวหาโอบพระพาย : ตอนที่14 เพียงเธอ
... เวหา ...
ใครจะไปคิดละครับว่าผมจะมีวันนี้จริง ๆ วันที่พระพายยอมให้โอกาสผมได้ดูแลและรักเธออีกครั้ง ผมทำผิดต่อเธอมากครับ ผมหายไปโดยไม่ติดต่อเธอเลยเป็เวลา 7 ปี ตอนนั้นครอบครัวของผมเจอปัญหาหนักเลยครับ ครอบครัวผมเกือบล้มละลาย แต่ก็ยังดีครับที่ผมยังพอมีเงินเก็บเหลืออยู่บ้าง และได้รับความช่วยเหลือจากญาติและธรที่เป็เพื่อนรักของผมจนสามารถฟื้นตัวและทำธุรกิจจนประสบความสำเร็จอีกครั้งได้ รวมถึงศาลตัดสินให้ครอบครัวผมชนะคดี หลายคนที่รู้จักถามผมว่าทำไมถึงไม่บอกความจริงกับพระพาย ผมไม่ได้ตอบคำถามใครครับแต่ผมมีคำตอบในใจอยู่แล้ว การเดินออกมาจากชีวิตของคนที่เรารักมันเป็เื่ที่เ็ปมากที่สุดผมก็ไม่อยากทำครับแต่ถ้าจะให้ผมดึงพระพายมาทุกข์ใจกับเื่นี้ผมปล่อยให้พระพายไปมีอนาคตที่ดีกับใครสักคนดีกว่า อย่างน้อยเธอก็แค่เกลียดผมและเริ่มต้นใหม่กับใครสักคนที่สามารถดูแลเธอได้ แต่เอาเข้าจริง ผมทำไม่ได้เลยครับ เพราะตลอดระยะเวลา 7 ปีที่ไม่ได้ติดต่อกับพระพายนั้น ผมยังคงติดต่อกับคนรอบข้างของพระพายทุกคนยกเว้นก็แต่นิทรา และคนที่ผมถามความเป็ไปของพระพายได้ดีที่สุดก็คือพ่อและแม่ของเธอ พ่อแม่ของผมและพ่อแม่ของพระพายทุกคนรับรู้ทุกอย่างครับ ผมบอกพวกท่านว่า [ผมอยากเป็ท้องฟ้าที่คอยโอบกอดและปกป้องสายลมของผม ไม่อยากให้สายลมต้องมาเ็ปกับวันที่ท้องฟ้ามีสีหม่นและโอบกอดปกป้องสายลมไม่ได้ ถ้าวันหนึ่งผมกลับมามีทุกอย่างพร้อมดูแลปกป้องพระพายได้และเธอก็ยังคงไม่มีใครวันนั้นผมจะกลับมาเพื่อโอบกอดและปกป้องหัวใจของผมไว้เช่นเดิมครับ] และผมในตอนนี้คือท้องฟ้าที่พร้อมจะโอบกอดและปกป้องสายลมไปตลอดชีวิตของผมครับ
.....................................................................
ณ ตึกเรียนคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
“นักศึกษามีเนื้อหาตรงไหนที่ยังไม่เข้าใจหรือ้าสอบถามเพิ่มเติมไหมครับ” เวหาพูดกับนักศึกษาที่ตนกำลังสอนอยู่ “อาจารย์เวหามีแฟนหรือยังคะ” เสียงนักศึกษาหญิงคนหนึ่งพูดขึ้นพร้อมกับเสียงเฮของนักศึกษาทั้งห้อง
“เฮ้ย! พระพายแกว่าพี่เวหาจะตอบไหมวะ แต่ที่แน่ ๆ เลย ฉันไม่ชอบเพื่อนร่วมห้องคนนั้นแล้วหนึ่งคร่า” นิทราพูดพร้อมกับแสดงท่าทางไปด้วยจนน่าหมั่นไส้
“เออ คำถามไม่เห็นจะเกี่ยวกับวิชาเรียนตรงไหนเลย แต่เอ๊ะ ทำไมแกเรียกอาจารย์ว่าพี่วะไอ้นิ” นพที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เริ่มแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของทั้งสองคนมาสักพักแล้วได้ถามขึ้น
“เออน่า อย่าถามเยอะ เดี๋ยวถ้ายายพายตอบตกลง แกก็จะรู้เองแหละ ตอนนี้เงียบก่อนอย่าพึ่งถามเยอะ ฉันรอฟังคำตอบพี่เวหาอยู่”
“แกนี่ก็ อยากรู้อยากเห็นที่หนึ่ง นัมเบอร์วันจ้า” พระพายพูดแซวเพื่อนทั้งที่ตัวเองก็นั่งรอสิ่งที่เวหากำลังจะตอบเช่นกัน “พูดเหมือนไม่อยากรู้ แต่นั่งไม่ขยับเลยนะคะเพื่อน ฮ่า ๆ ๆ ๆ” นิทราเริ่มพูดแซวพระพายคืนบ้าง
“ผมไม่ขอตอบนักศึกษานะครับว่าผมมีแฟนหรือยัง แต่ ... ผมจะบอกว่าความรักของผมคือสายลมครับ และผมก็เจอสายผมของผมนานแล้วครับ ไว้เจอกันชั่วโมงหน้านะครับนักศึกษา” หลังจากเวหาพูดจบก็ถือเอกสารและเดินออกจากห้องไป แต่ในขณะที่กำลังพูดอยู่นั้นตาเขากลับมองมาตรงจุดที่พระพายนั่งอย่างชัดเจน
“อ้าว ตอบแบบนี้ก็นกเต็มห้องเลยสิฮับ สายลมของผม” นิทราพูดไปยิ้มไปพร้อมหันหน้ามาแซวเพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งหน้าแดงเป็ลูกมะเขือเทศอยู่
“ไป ๆ แก กลับหอพักกัน จะนั่งรอเรียนกับพี่เวหาต่อชั่วโมงหน้าเลยหรือไง ฮ่า ๆ ๆ” นิทราพูดไปหัวเราะคิกคักไปด้วย แต่ก็ยังใช้มือทั้งสองข้างลากเพื่อนอีกสองคนออกมาจากห้องเรียน
“เออ ลืมบอกไปเลย วันนี้กับนพไปกินข้าวกันเลยนะ พอดีว่าฉันมีธุระต้องไปทำอะ ไว้เจอที่หอพักเลยนะนิ ไว้เอกันที่มหาลัยพรุ่งนี้จะนพ” พระพายรีบพูดกับเพื่อนและเดินออกไป
“อ้าวพายแล้ว...” นพยังพูดไม่จบก็โดนเสียงของนิทราพูดแทรกขึ้นมาก่อน
“แกจะมาอ้าว มาเอ้วอะไร ไปเถอะ ไอ้พายมันติดธุระสำคัญแหละ ไป ๆ” นิทราพูดพร้อมผลักหลังนพให้เดินไปเพราะเธอรู้ดีว่าธุระที่เพื่อนเธอว่ามันคือธุระอะไร ณ โรงภาพยนตร์
“หนาวไหมคะน้องพาย” เวหาที่นั่งดูหนังอยู่ข้างๆ พระพายถามขึ้นเมื่อเห็นว่าอากาศในโรงภาพยนต์เริ่มเย็นแล้ว
“ไม่หนาวค่ะ นี่ไงคะ พายเอาเสื้อกันหนาวที่พี่เวหาให้ยืมครั้งนั้นมาด้วย”
“อ้าว น้องพายรู้ได้ไงคะว่าเป็พี่ เวหาพูดไปยิ้มไป”
“พายก็ต้องรู้อยู่แล้วซิคะ ก็กลิ่นน้ำหอมและความอบอุ่นจากเสื้อชัดเจนขนาดนั้น คริ คริ”
“แสบจังเลยนะคะตัวก็เล็กแค่เนี่ย” เวหาพูดพร้อมกับเอามือไปลูบผมพระพายเบา ๆ
“ไม่แสบก็เป็แฟนและเป็...ภรรยาของพี่เวในอนาคตไม่ได้ซิคะ ่นี้พี่เวยิ่งมีสาว ๆ เข้ามาจองเยอะอยู่ด้วยเนี่ย”
“พะ พัน ภรรยาเหรอคะ ภรรยาในอนาคต แสดงว่าน้องพายตอบตกลงเื่ที่พี่ขอน้องพายแต่งงานหลังเรียนจบแล้วใช่ไหมคะ น้องพายตกลงแล้วใช่ไหมคะ”
“ตกลงค่ะ พายตกลง และพายก็ไม่ยอมให้พี่เวหายไปจากพายอีกแล้วนะคะ พี่เวต้องสัญญากับพายด้วยว่า ต่อไปถ้ามีเื่อะไร เราต้องคุยกัน ตกลงไหมคะ”
“ตกลงค่ะ ตกลง เย้ ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงแล้วโว้ย”
“พี่เว ๆ นั่งลงก่อนค่ะ คนมองหมดแล้วเนี่ย นี่เราอยู่ในโรงภาพยนตร์นะคะ” พระพายต้องรีบดึงเวหาให้นั่งลงเพราะตอนนี้ทุกคนต่างก็มองมาที่ทั้งสองคนเป็สายตาเดียว เพราะเวหาดีใจจนลุกขึ้นะโตัวโหยงๆ ในฉากที่พระเอกของเื่กำลังประสบอุบัติเหตุพอดี นี่แหละผู้ชายที่ชื่อเวหา นิ่งเงียบ เ็า ต่อหน้าคนทั้งโลกแต่อ่อนโยนอ่อนหวานและเป็เด็กน้อยได้ง่ายๆ ต่อหน้าพระพายคนเดียว...
67
