ฉินเหม่ยเหนียงลืมตาขึ้นมาท่ามกลางเสียงสายฟ้าฟาดและสายฝนที่โหมกระหน่ำ หลังคากระเบื้องอันเก่าแก่คร่ำคร่ามีหยดน้ำร่วงหล่นลงมาตามร่องรอยชำรุดของกระเบื้องหลายจุด ชิงจู๋สาวใช้ของนางรีบวิ่งไปเอาอ่างน้ำใบเล็กๆ มารองน้ำฝนที่หยดตามมุมห้อง ฉินเหม่ยเหนียงมองดูภาพนี้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาและคิดถึง
ภาพสาวใช้ตัวน้อยที่ใส่เสื้อผ้าเก่าขาด เนื้อตัวผอมบางกำลังพยายามรองน้ำฝนที่หยดลงมาจากรูของหลังคาทำให้ฉินเหม่ยเหนียงต้องหลั่งน้ำตาออกมา นี่นางฝันไปใช่หรือไม่ ชิงจู๋ของนางยังมีชีวิตอยู่แถมนางยังคงเป็แค่เด็กตัวเล็กๆคนหนึ่ง
“คุณหนูร้องไห้ทำไมเ้าคะ ท่านกลัวหรือให้บ่าวนอนเป็เพื่อนหรือไม่เ้าคะ” ชิงจู๋เดินมาเอ่ยถามนางด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเป็ห่วง ฉินเหม่ยเหนียงรีบพยักหน้าพลางขยับตัวให้ชิงจู๋ขึ้นมานอนบนเตียงกับนางในทันที
“คุณหนูไม่ต้องกลัวนะเ้าคะ อีกไม่นานฝนก็คงจะหยุดตกแล้ว” ชิงจู๋เอ่ยปลอบฉินเหม่ยเหนียงด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน พลางดึงผ้าห่มผืนบางที่เก่าและมีริ้วรอยปะชุนอยู่หลายจุดขึ้นมาห่มให้กับฉินเหม่ยเหนียงด้วยท่าทีอ่อนโยน
ถึงแม้ผ้าห่มจะบางมากแต่ฉินเหม่ยเหนียงกลับรู้สึกอบอุ่นเป็อย่างมาก นางดึงมือน้อยๆ ของชิงจู๋มากุมเอาไว้ พลางลูบริ้วรอยสากด้านอย่างระมัดระวัง พลางคิดในใจว่านี่คงเป็ภาพความฝันก่อนตายของนางสินะ
นางจำได้ว่าก่อนที่นางจะหมดสติ นางกอดร่างที่ไร้ลมหายใจของไป๋อวิ๋นเฟิงอยู่ เขาจากไปในอ้อมแขนของนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความพยายามที่จะปลอบจิตใจอันเจ็บช้ำของนาง ส่วนชิงจู๋นั้นตายั้แ่นางย้ายเข้าไปอยู่ในจวนหลักของตระกูลฉินแล้ว ฉินเหม่ยเหนียงมองไปรอบๆห้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรวดร้าวและโหยหา
ที่นี่คือห้องนอนในบ้านที่อยู่ในชนบทของตระกูลฉิน ถึงแม้ว่าจะเก่าและผุพังแถมยังมีมามาที่โหดร้ายและเข้มงวดคอยกำกับดูแล แต่สถานที่แห่งนี้กลับเป็สถานที่ที่นางคุ้นเคยและเป็สถานที่ที่นางได้มี่เวลาที่มีความสุขที่สุดในชีวิต อยู่ที่นี่นางมีทั้งชิงจู๋ที่คอยดูแลและเป็ห่วงนางจากใจจริง มีไป๋อวิ๋นเฟิงที่ให้ความรักและความหวังดีต่อนางอยู่เสมอ ที่สำคัญอยู่ที่นี่ถึงแม้ว่าจะอดอยากแต่นางกลับไม่ขาดแคลนคนที่รักและหวังดีต่อนางอย่างแท้จริง
“คุณหนู ดึกมากแล้วรีบนอนเถอะเ้าค่ะ วันพรุ่งนี้คุณหนูมีนัดกับคุณชายไป๋นะเ้าคะ” ชิงจู๋เอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงแ่เบา
เมื่อได้ยินว่ากำลังจะได้พบไป๋อวิ๋นเฟิง ฉินเหม่ยเหนียงก็รีบหลับตาลงในทันที ถึงแม้ว่านี่อาจจะเป็เพียงภาพฝันแต่นางก็ยินดีทำตามคำพูดของชิงจู๋ นางอยากเจอไป๋อวิ๋นเฟิงอีกสักครั้ง อยากจะบอกเขาเหลือเกินว่านางขอโทษ หากเป็ไปได้นางจะไม่หลงเชื่อถ้อยคำหลอกลวงของผู้อื่นแล้วทำร้ายเขาเช่นนั้นอีก
นางคือคุณหนูใหญ่จวนตระกูลฉิน มารดาแท้ๆ ของนางคือสาวใช้ที่เติบโตมาด้วยกันของฉินจิ้ง นายท่านใหญ่จวนตระกูลฉินผู้ที่ต่อมาได้รับแต่งตั้งให้เป็เ้ากรมโยธา คุณหนูใหญ่ที่เกิดจากสาวใช้ข้างห้องอย่างนางต้องอาศัยความเมตตาจากฮูหยินใหญ่ผู้เป็ภรรยาเอก เสียดายก็แต่โจวเจียวมิ่งผู้เป็แม่ใหญ่ของนางไร้ความเมตตาและรังเกียจลูกสาวของสาวใช้ที่แย่งตำแหน่งคุณหนูใหญ่ไปจากบุตรสาวของนางอย่างสุดซึ้ง นางจึงถูกส่งมาอยู่ในชนบทเพื่อให้พ้นหูพ้นตา
บ้านในชนบทของตระกูลฉินอยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงเป็พันลี้ หงหลวนผู้เป็มารดาทนรับความยากลำบากจากการเดินทางไม่ไหว สุดท้ายก็ตายจากไปทิ้งให้นางต้องหาหนทางเอาชีวิตรอดตามลำพัง เคราะห์ดีที่ยังมีสาวใช้ข้างกายอย่างชิงจู๋คอยอยู่เป็เพื่อนและคอยปรนนิบัติรับใช้ นางได้รับความลำบากั้แ่เล็ก อดมื้อกินมื้อไปตามยถากรรม มีเพียงสหายน้อยข้างบ้านที่คอยช่วยเหลือเื่อาหารและยารักษาโรค ส่วนบิดาที่อยู่ในเมืองหลวงไม่เคยเหลียวแลนางสักนิด เคราะห์ดีที่ผู้ดูแลบ้านและภรรยาถึงแม้ว่าจะเป็คนใจแคบ แต่ก็ไม่ใจดำเหยียบย่ำรังแกนาง ความยากจนข้นแค้นทำให้พวกเขาเห็นแก่ตัวไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้รังแกคุณหนูผู้ถูกทอดทิ้งเช่นนาง
จวบจนเมื่อเติบใหญ่จนถึงวัยปักปิ่น เพราะจวนตระกูลเหยียนมาทวงสัญญาหมั้นหมาย บิดาของนางจึงได้ส่งคนมารับนางเพื่อไปแต่งงานกับคนตระกูลเหยียน เพียงเพราะนางได้ชื่อว่าเป็บุตรสาวคนโต และฉินเหม่ยหลันผู้เป็บุตรสาวสุดที่รักของเขาไม่อยากแต่งงานเข้าจวนแม่ทัพ
เมื่อได้แต่งเข้าไปในตระกูลเหยียน ฉินเหม่ยเหนียงก็คิดว่าตัวนางคงพ้นจากความยากลำบากแล้ว คนตระกูลเหยียนปฏิบัติต่อนางเป็อย่างดี สามีของนางไม่ใช่บุตรชายแม่ทัพที่หยาบกระด้างอย่างที่จวนตระกูลฉินเคยคาดเดาเอาไว้ แต่กลับเป็ชายหนุ่มรูปงามที่มากความสามารถ แน่นอนว่านางตกหลุมรักสามีของตนั้แ่แรกพบ เพียงแต่เขากลับไม่ได้สนใจนางเลยสักนิด นางในยามนั้นทั้งมีความเ้าเนื้อ ผิวกายหยาบกร้าน ผิวหน้าก็มีแต่ร่องรอยสิว ขรุขระเสียยิ่งกว่าผิวบนพื้นถนนในชนบท นางจึงเป็ฮูหยินน้อยที่ถูกสามีหมางเมินั้แ่แรกเห็น
ถึงแม้ว่าสามีจะหมางเมิน แต่คนในตระกูลเหยียนกลับดีต่อนางเป็อย่างมาก โดยเฉพาะเหยียนฮูหยินผู้เป็แม่สามีของนาง ที่คอยดูแลเอาใจใส่นางดุจบุตรสาวของตนเองไม่รังเกียจที่นางเป็บุตรสาวสายรอง คอยอบรมดูแลนางสั่งสอนกิริยามารยาทการเข้าสังคมให้กับนาง สอนวิธีการดูแลเหย้าเรือนให้กับนางอย่างใจเย็นนางจึงได้อาศัยอยู่ในจวนตระกูลเหยียนได้อย่างสงบสุข
เพียงแต่เพราะความหมางเมินของสามีจิตใจของนางกลับไม่มีความสุขเลยสักนิด นางจึงได้ส่งจดหมายไปพร่ำบ่นกับไป๋อวิ๋นเฟิง และขอให้เขามาที่เมืองหลวงเพื่อช่วยรักษาใบหน้าอันอัปลักษณ์ของนาง เพราะเขามีความเชี่ยวชาญในเื่สมุนไพรและเขาเคยบอกกับนางว่าเขาสามารถช่วยเหลือนางได้
ต่อมาเมื่อไป๋อวิ๋นเฟิงสหายของนางกลับเข้าเมืองหลวงนางจึงได้รู้ว่าเขาคือบุตรนอกสมรสของฉู่อ๋องแซ่ที่แท้จริงของเขาคือแซ่เซียว ในยามนั้นนางไม่รู้ว่าเพื่อให้ได้อยู่ในเมืองหลวงไป๋อวิ๋นเฟิงต้องเข้าต่อสู้แย่งชิงตำแหน่งซื่อจื่อกับบุตรชายของพระชายาเอก และเหยียนหลี่ผิงสามีของนางคือสหายสนิทของบุตรชายของพระชายาเอกคนนั้น
นับั้แ่ไป๋อวิ๋นเฟิงเข้าสู่เมืองหลวงรูปร่างหน้าตาของนางก็ค่อยๆเปลี่ยนไป รูปร่างอวบอ้วนของนางค่อยๆผอมบางลง อันที่จริงตอนที่อยู่ชนบทนางก็ไม่ได้มีรูปร่างหนาเทอะทะเช่นนี้ แต่เป็เพราะเคยอดอยากมาั้แ่เด็กเมื่อได้อยู่ดีกินดีจึงไม่อาจจะหักห้ามใจต่ออาหารตรงหน้าได้ ส่วนผิวพรรณนั้นเพราะไม่ค่อยได้ตากแดดดั่งเช่นตอนที่อยู่ในชนบทและได้ยาสมุนไพรบำรุงผิวจากไปอวิ๋นเฟิง ผิวพรรณของนางก็กลับมาสวยผุดผ่องและเกลี้ยงเกลา
จากเป็ดขี้เหร่กลายเป็หงส์ที่งดงาม เป็โฉมสะคราญที่ผู้คนต่างกล่าวถึง แต่ถึงแม้ว่าจะเป็เช่นนั้นก็ยังไม่สามารถกุมหัวใจของสามีได้อยู่ดี เพราะแต่งงานหลายปีไม่สามารถมีทายาทให้เหยียนหลี่ผิงได้ ฉินเหม่ยหลันจึงได้คว้าโอกาสนี้แต่งเข้ามาในจวนในฐานะภรรยาเอกของเหยียนหลี่ผิงอีกคน แม่สามีที่เคยรักและเอ็นดูนางก็พลันแปรเปลี่ยนไป แต่งเข้าจวนมาได้ไม่นานแต่ฉินเหม่ยหลันน้องสาวของนางกลับตั้งครรภ์ได้อย่างรวดเร็ว เหยียนฮูหยินก็ไม่มีสีหน้าดีๆ มอบให้แก่นางอีกต่อไป
1K
