เกิดใหม่ชาตินี้ ขอเป็นภรรยาชาวสวนผู้กล้าหาญ (จบแล้ว)

        หลี่ชิงเฟิงร้องไห้อย่างเงียบเชียบ เขาอยากตามไป แต่หลิวจือโม่คว้ามือของเขาไว้ ยังไม่ทันได้ดิ้นรนก็พูดด้วยน้ำเสียงที่สงบ "ลืมที่พี่พูดแล้วหรือ?”

        หลี่ชิงเฟิงพลันทรุดตัวลงเหมือนลูกหนังที่ลมรั่ว เขาอยากตามพี่สาวไป แต่คำพูดของนางยังคงดังก้องอยู่ในหูของเขา เขาต้องเชื่อฟัง

        แววตาของหลิวจือโม่นั้นจริงจังมาก เมื่อได้ยินเสียงวุ่นวายดังขึ้น เขาก็เอ่ย “ไป…” เขาเดินนำหน้าไปในทิศทางตรงกันข้ามกับถ้ำ

        เพราะมีหลี่ชิงหลิงช่วย พวกเขาจึงออกจากถ้ำอย่างราบรื่น และสามารถวิ่งลึกเข้าไปในภูเขา

        เมื่อรู้สึกว่าเขาวิ่งมาไกลพอแล้ว หลิวจือโม่จึงยื่นมือออกไปจับมือของหลิวจือเยี่ยน ส่งหลิวจือโหรวไว้ในอ้อมแขนของเขา และลูบหัว "เลี้ยงดูน้องต่อไปนะ” พูดจบก็หันมองชายชรา “ท่านปู่ ข้าฝากน้องๆ ด้วย”

        พูดจบก็คุกเข่าลงกับพื้นและโขกหัวให้ชายชรา จากนั้นหันหลังวิ่งจากไปโดยไม่รอให้ชายชราได้ส่งเสียง

        เขาไม่สามารถปล่อยให้หลี่ชิงหลิงเผชิญหน้าศัตรูตามลำพังได้ เขาต้องการกลับไปอยู่กับนาง

        ไม่ว่าจะอยู่หรือตายก็ต้องอยู่กับนาง

        ชายชราเรียกบอกว่ารอก่อน เขามีของจะให้

        เมื่อหลิวจือโม่ได้ยินก็หยุดและหันมามอง ชายชรารีบเดินไปส่งยาพิษในขวดเล็กให้หลิวจือโม่ "นี่คือยาพิษที่ข้าเพิ่งทำ ถึงคราวจำเป็นก็ใช้เสีย!"

        เขารีบทำเสียจนไม่มีเวลาได้ทำยาแก้พิษด้วยซ้ำ

        หลิวจือโม่ถือขวดเล็กในมือแน่น พยักหน้าแล้วเดินจากไป

        ฝั่งหลี่ชิงหลิงนั้นอันตรายมาก นางให้อาหวงและอาไป๋รบกวนศัตรูก่อน จากนั้นก็ถือโอกาสยิงธนูเก็บกวาดภายหลัง

        การเคลื่อนไหวของนางทำให้คนสามคนล้มลง แต่เมื่อหัวหน้าเริ่มรับมือทัน นางก็ไม่สบายเท่าเดิมแล้ว

        “ให้ตายเถอะ ไปจับไอ้เด็กนั่นซะ ไม่สอนบทเรียนแล้วคิดว่าพวกเราไร้น้ำยาสินะ”

        หัวหน้าเห็นหลี่ชิงหลิงแล้วคำรามเสียงดัง

        เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะเสียคนไปห้าหกคนเร็วขนาดนี้ เขาจึงโมโหมาก

        หลี่ชิงหลิงมองศัตรูที่ค่อยๆ เดินเข้ามาหาอย่างเย็นชาและเม้มริมฝีปาก “อาหวง อาไป๋ กลับมา”

        อาหวงและอาไป๋ได้ยินเสียงร้องของหลี่ชิงหลิงจึงหันหลังกลับ วิ่งกลับไปปกป้องขนาบซ้ายขวา

        หลี่ชิงหลิงเห็นบาดแผลพร้อมเลือดบนตัวทั้งสองแล้วเก็บความเจ็บปวดใจ สั่งพวกมันเสียงเบา "เดี๋ยวพวกเจ้าหาโอกาสหนีไปหาพวกเสี่ยวเฟิง เข้าใจไหม" นางไม่อยากเห็นพวกมันอยู่กับนางจนตาย

        อาหวงคำรามและขวางหน้าหลี่ชิงหลิง แสดงเจตนาด้วยการกระทำ

        เมื่อเห็นเช่นนี้ หลี่ชิงหลิงที่กลั้นน้ำตาไว้ก็ทนไม่ไหว

        "ก็ได้ งั้นสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันต่อไป" ตอนนี้นางยังไปไม่ได้ ต้องซื้อเวลาให้หลิวจือโม่ และคนอื่นๆ อีกหน่อย

        อาหวงหันมาเลียน้ำตาของหลี่ชิงหลิง ดุนคอเด็กสาวแล้วหันไปคำรามศัตรูที่ต้องการล้อมพวกเขา

        ศัตรูเห็นเสือสองตัวที่บาดเจ็บแต่ยังดุร้ายแล้วตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

        “หัวหน้า… หัวหน้า ไม่… ไม่รอจนพลธนูมาก่อนหรือ” มีคนเสนอด้วยความกลัว

        เมื่อหัวหน้าเห็นลูกน้องตัวสั่นก็พาลโมโหแล้วเตะไปที "รออะไร คนเยอะขนาดนี้จัดการเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวไม่ได้ ขายหน้าไหม?” หลังจากดุลูกน้องแล้ว เขาก็หันไปมองหลี่ชิงหลิง ดวงตาแทบลุกเป็นไฟ "ใครก็ตามที่จัดการเจ้าเด็กคนนี้ได้ ข้าจะให้รางวัลใหญ่"

        จะต้องมีผู้กล้าภายใต้รางวัลใหญ่ พูดจบ ทหารที่เดิมขาสั่นก็รวบรวมความกล้า ถือหอกเดินไปหาหลี่ชิงหลิง

        “พวกเราไปฆ่าเสือสองตัวนั่นก่อน ไว้ฆ่ามันได้เจ้าเด็กนั่นก็สบายๆ” มีคนเสนอ

        “ใช่ๆ ฆ่าเสือก่อนเถอะ” คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย

        “เจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า... ไปดูว่าในถ้ำยังมีใครอีก ที่เหลือล้อมเสือกับเด็ก” หัวหน้าหรี่ตาเล็กน้อย ชี้ให้ทหารสามคนที่อยู่ข้างๆ ไปสำรวจถ้ำ

        หากจับคนในนั้นได้ก็จะขู่เด็กสาวคนนี้ได้

        หลี่ชิงหลิงได้ยินแล้วเม้มริมฝีปาก หยิบคันธนูถอยหลังไปขวางทางไปถ้ำ นางจะปล่อยให้พวกเขารู้ว่าถ้ำว่างเปล่าไม่ได้

        เมื่อค้นพบแล้ว พวกเขาก็จะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

        ผู้เป็นหัวหน้าโบกมือ “บุกเข้าไปเลย” เขาไม่เชื่อว่าชายโตเต็มวัยจะจัดการเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่ได้

        สิ้นเสียง ลูกธนูในมือของหลี่ชิงหลิงก็พุ่งเฉียดศีรษะเขา

        จับโจรต้องจับหัวโจก ถ้านางฆ่าหัวหน้าตายจะสามารถทำให้คนอื่นตกใจได้

        แต่หัวหน้าไม่ธรรมดา เมื่อลูกธนูมาถึง ดาบยาวในมือก็เหวี่ยงขึ้นปัด

        การเคลื่อนไหวนี้เทียบเท่ากับการท้าทายศักดิ์ศรีของเขา เขาใช้ดาบยาวชี้ไปที่หลี่ชิงหลิงและคำราม "ไปจับเด็กนั่นซะ จับได้แล้วเป็นของพวกเจ้า จะเล่นยังไงก็ตามสบาย” ในเมื่อกล้ายั่วยุเขาก็ต้องรับผลที่ตามมา "ถ้าจับไม่ได้ พวกเจ้าก็ตายซะ”

        คำพูดของหัวหน้าได้ผล ทหารล้อมรอบหลี่ชิงหลิงอย่างรวดเร็ว

        มือของหลี่ชิงหลิงที่ถือคันธนูผุดเหงื่อเย็น นางตบหลังของอาหวง กระซิบบอกให้มันไปกัดทหารคนหนึ่ง จากนั้นพวกเขาก็จะทะลุออกและหนีไปทางนั้น

        นางสู้มานานขนาดนี้ พวกหลิวจือโม่น่าจะไปได้ไกลแล้ว

        ศัตรูกลุ่มนี้คงหาเจอได้ไม่ง่ายนัก

        หากเป็นเช่นนี้ นางก็จะหนีแล้ว

        อาหวงตอบรับ จังหวะที่ลูกศรของหลี่ชิงหลิงยิงออกไป มันพุ่งเข้าใส่ทหารคนหนึ่งจนล้มลง อาไป๋ปกป้องหลี่ชิงหลิงและใช้โอกาสนี้หลบหนีออกมาผ่านช่องว่าง

        "อาหวง ตามมา..." หลี่ชิงหลิงพลางวิ่งพลางเรียกอาหวง

        “ไล่ตามไปเดี๋ยวนี้” หัวหน้าออกนำวิ่งไล่ตาม

        หลี่ชิงหลิงไม่กล้าที่จะหนีเข้าภูเขาลึก กลัวเจอกับพวกหลิวจือโม่แล้วทุกสิ่งที่นางทำจะเปล่าประโยชน์

        ดังนั้นนางจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องหนีไปทางที่ราบ ศัตรูจะจดจ่ออยู่กับการไล่ล่าและฆ่านางเสียจนพวกเขาไม่มีใจที่จะตามหาหลิวจือโม่และคนอื่นๆ

        จากนั้นพวกเขาจะปลอดภัย

        เด็กสาวคิดขณะถือคันธนูวิ่งหนีอย่างสุดกำลัง

        “โฮก...” อาไป๋คำราม หันหลังวิ่งกลับไป

        หลี่ชิงหลิงหันกลับไปเห็นอาหวงล้มลง ภาพที่เห็นคือศัตรูเหล่านั้นกำลังจะตามทัน

        "อาหวง..." นางตะโกนแล้วรีบวิ่งกลับไป มองขาหลังที่เลือดโชกด้วยดวงตาแดงก่ำ

        ทั้งหมดนี้ก็เพื่อช่วยนาง ถ้าไม่ใช่เพราะนาง อาหวงก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บ

        "โฮก..." อาหวงคำรามใส่หลี่ชิงหลิง บอกให้หนีไปและปล่อยมันไว้

         อาหวงเป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัว นางจะทิ้งมันแล้วหนีไปคนเดียวได้อย่างไร?

        “ข้าจะอยู่กับเจ้า อาหวง” นางลูบหัวใหญ่ของอาหวงด้วยน้ำตาคลอเบ้า

        อาหวงมองหลี่ชิงหลิงอย่างลึกซึ้ง หันกลับไปเตรียมพุ่งทะยานหาศัตรู แต่หลี่ชิงหลิงกอดมันไว้

        "อย่า..." น้ำตาของหลี่ชิงหลิงร่วงหยด จับอาหวงไว้แน่น ป้องกันไม่ให้มันคิดฆ่าตัวตาย

        หากอาหวงวิ่งทะยานไป มันจะโดนหอกแทงจนพรุนแน่

        อาหวงหันมอง ส่งเสียงสองครั้งและหยุดอย่างเชื่อฟัง

        ขณะเดียวกัน ศัตรูเริ่มล้อมรอบพวกหลี่ชิงหลิงไว้แล้ว

        หลี่ชิงหลิงเอื้อมมือไปดึงหญ้าห้ามเลือดบนพื้นขึ้นมาเคี้ยว คายออกมาและทาที่แผลของอาหวง

        แต่แผลของอาหวงใหญ่เกินไป หญ้าห้ามเลือดแค่นี้ไม่สามารถห้ามเลือดได้เลย

        เด็กสาวไม่ยอมแพ้ ดึงหญ้าห้ามเลือดมาเคี้ยวจนเมื่อยปาก จึงสามารถหยุดเลือดอาหวงได้

        นางฉีกผ้าบนตัว ช่วยอาหวงพันผ้าพันแผล

        เมื่อเห็นว่าหลี่ชิงหลิงไม่ได้สนใจพวกเขาเลย ชายที่เป็นหัวหน้าก็หัวเราะเสียงเย็น "สาวน้อย ดูซิว่าทีนี้จะหนียังไง” หากไม่มีเสือสองตัว นางก็จะต้องถูกจับอย่างเชื่อฟัง

        หลี่ชิงหลิงเงยหน้าขึ้นและมองศัตรูที่อยู่รายรอบ ดูจากท่าทางแล้วพวกเขาค่อนข้างกลัวอาหวงและอาไป๋จนไม่กล้าเข้าใกล้เกินไป

        “ปล่อยเสือสองตัวไป แล้วข้าจะไปด้วย” นางมองหัวหน้าแล้วพูดเสียงเรียบ

        สิ้นเสียง อาหวงก็คำรามประท้วง แม้ตายเขาก็จะไม่จากนางไป

        หลี่ชิงหลิงลูบหัวของอาหวงและหัวเราะ “อาหวง เชื่อฟังนะ พาอาไป๋ไป” ใช้นางคนเดียวแลกหลายชีวิตขนาดนี้ คุ้มค่าแล้ว

        อาหวงคำรามอีกครั้ง น้ำตาไหลออกมาจากดวงตา มันมองหลี่ชิงหลิงอย่างลึกซึ้ง จากนั้นอ้าปากกว้างและทะยานไปหาผู้นำ

        "เดรัจฉาน..." หัวหน้าสบถเสียงดัง ดาบยาวในมือแทงไปทางอาหวงโดยไม่ลังเล

        "อาหวง..." หลี่ชิงหลิงร้องด้วยความเศร้า

        "อาหวง..." หลิวจือโม่ซึ่งวิ่งไล่ตามมาเห็นแล้วตะโกนออกมาอย่างไม่อาจระงับ