ทะลุมิติมาเป็นยอดเขยแดนมังกร

บทที่ 47 โทรศัพท์มือถือตกชักโครก

แสงแดดแผดเผาลงบนไซต์ก่อสร้าง หลินชี่หยางยืนกอดอกอยู่บนตึกที่เพิ่งสร้างเสร็จใหม่

ผนังที่นี่ยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ ผู้ถือหุ้นที่กลัวความสูงสองสามคนยืนอยู่ด้านหลังเขา ขาอ่อนเล็กน้อย

ด้านล่าง คนงานยังคงยุ่งอยู่ พวกเขาไม่ได้หยุดงานเพราะมีคนตาย

ดูเหมือนไม่มีใครสนใจเรื่องพวกนี้

คนของเจ้าหน้าที่หาว ก็กำลังสืบสวนอยู่

หลี่จงรู้สึกแปลกใจ ถ้ามีคนตายสี่คน นั่นถือเป็นอุบัติเหตุร้ายแรง เขตเมืองกลางจะยังคงทำงานต่อได้อย่างไร?

ใบหน้าของเจ้าหน้าที่หาวมืดมน เขาหันไปมองจ้าวเทียน "คุณเจ้า ไซต์ก่อสร้างนี้เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงขนาดนี้ ในฐานะผู้บริหารระดับสูง ทำไมพวกคุณยังคงก่อสร้างอยู่?"

จ้าวเทียนหัวเราะเบา ๆ จ้องมองไปที่หลินชี่หยาง เขาคาดการณ์ไว้ว่านี่เป็นกับดักที่วางไว้อีกอันหนึ่ง ในเมื่อหลินชี่หยางเป็นผู้รับผิดชอบที่นี่ เจ้าหน้าที่หาวควรจะสอบสวนความรับผิดชอบจากหลินชี่หยาง แต่ทำไมถึงมาถามเขาล่ะ?

"หลินชี่หยางพูดสิ นี่มันเรื่องอะไรกัน? นายไม่ใส่ใจชีวิตคนเลย ทำไมยังสามารถก่อสร้างต่อได้อีก?" จ้าวเทียนตะโกนด้วยความโกรธ

"หัวหน้า!"

ตอนนี้ ตำรวจหญิงคนนั้นเดินขึ้นมาอย่างรีบร้อน มองไปที่ทุกคน เดินไปที่ข้างหูของเจ้าหน้าที่หาว กระซิบอะไรบางอย่าง

สีหน้าของเจ้าหน้าที่หาวก็ยิ่งดูไม่ดีขึ้นเรื่อย ๆ

พวกเขาอยู่ห่างจากผู้ถือหุ้นเหล่านี้พอสมควร ไม่มีใครได้ยินว่าพวกเขาพูดอะไร

หลินชี่หยางหันไปมองจ้าวเทียน "ละครเรื่องนี้ของลุงมีช่องโหว่เต็มไปหมด แล้วยังจะมาวิพากษ์วิจารณ์ผมอีกเหรอ? ดี ลุงไม่ได้อยากรู้หรอกว่ามันเป็นยังไง? หลี่จง ไปเรียกหัวหน้าคนงานมา เจ้าหน้าที่หาว ขอรบกวนคุณเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจที่คุณจัดให้มาสืบสวนที่นี่ขึ้นมาด้วย"

เจ้าหน้าที่หาวพยักหน้า หยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาเรียกเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังสืบสวนให้ขึ้นมา

หลินชี่หยางเข้าใจแล้วว่าที่นี่ไม่ได้เกิดอุบัติเหตุใด ๆ แต่จ้าวเทียน คงจะมาทำอะไรบางอย่างที่นี่

เมื่อวานเตรียมตัวอย่างรีบร้อน จ้าวเทียนไม่คิดเลยว่า หลินชี่หยาง จะไม่ตื่นตระหนกเมื่อเผชิญวิกฤต ตอนนี้กลับทำให้ตัวเองยุ่งเหยิง

แต่พอคิดดู ผู้รับเหมาก็ถูกเขาซื้อตัวไปแล้ว ที่นี่ไม่ใช่เขาเป็นคนตัดสินใจหรอกเหรอ

พวกผู้ถือหุ้นก็กระซิบกระซาบ พวกเขารู้แค่ว่ามีเรื่องเกิดขึ้นในไซต์ก่อสร้าง แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ก็สงสัยอย่างมาก

ในไม่ช้า หลี่จงก็พาชายอ้วนคนหนึ่งเดินขึ้นมา

ชายคนนี้มีใบหน้าเต็มไปด้วยมัน เดินโอ้อวด สวมหมวกนิรภัยก็เอียง พอขึ้นมาเห็นคนมากมาย ก็พูดว่า "ฉันกำลังยุ่งอยู่ เรียกฉันมาทำอะไร"

เขามองหลินชี่หยางด้วยสายตาเหยียดหยาม

จ้าวเทียนเป็นเจ้านายของเขา ส่วนคนพวกนี้ ทุกคนเป็นพวกขี้แพ้ จะทำอะไรได้

ถึงแม้หลินชี่หยาง จะเป็นเจ้านายในนามของเขา แต่เรื่องของหลินชี่หยางได้กลายเป็นเรื่องตลกของเมืองไห่เฉิงไปแล้ว เป็นเรื่องคุยหลังจากกินข้าวเสร็จ ใครไม่รู้บ้างว่าเขาเป็นแค่พวกขี้แพ้

หลินชี่หยางหันหลังมามองเขา "นายเป็นผู้รับเหมาของไซต์ก่อสร้างนี้เหรอ ชื่ออะไรล่ะ"

"หวังเคอ! คุณหลิน ผมทำงานให้คุณมาระยะหนึ่งแล้ว คุณยังจำผมไม่ได้เลยเหรอ"

หืม?

หลินชี่หยางหรี่ตามองเขา รีบโยนความผิดใส่เขาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?

จ้าวเทียนที่อยู่ข้าง ๆ รู้สึกเย่อหยิ่งเล็กน้อย

"โอ้? ฉันประมาทเกินไปเหรอ ดี งั้นฉันถามนายเลยก็แล้วกัน อุบัติเหตุเกิดขึ้นที่ไซต์ก่อสร้างตอนไหน"

"ตอนตีหนึ่ง คนงานสี่คนตาย"

"ชื่อของพวกเขา"

"หวังเยว่เหวิน หลี่เจียหยู่ หูเทา ไป๋เหลาจื่อ"

หลินชี่หยางพยักหน้า ค่อย ๆ เดินเข้ามาหาเขา

ตอนนี้ร่างกายของหลินชี่หยางแผ่ออร่าแปลก ๆ ทำให้ทั้งตึกอึดอัดอย่างประหลาด

เมื่อเดินมาถึงข้าง ๆ หวังเคอ หลินชี่หยางหรี่ตามองเขา "ในเมื่อมีคนตาย ทำไมไซต์ก่อสร้างถึงไม่หยุดงานล่ะ"

เขาพูดทีละคำด้วยเสียงทุ้มต่ำ 

หวังเคอมองเห็นความเย็นชาในสายตาของเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว จนรู้สึกขนลุกซู่

"นี่… นี่ไม่ใช่คุณโทรมาบอกผมเองหรอกเหรอว่าอย่าหยุดงาน คุณบอกว่าเรื่องในไซต์ก่อสร้างห้ามหยุด"

"จริงเหรอ ดี ดีมาก!"

หลินชี่หยางยิ้มเล็กน้อย พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า "โทรหาฉันตอนนี้เลย"

"นี่!"

ตุบ!

หัวใจของหวังเคอเย็นวาบ หลินชี่หยางไม่ใช่คนไร้ประโยชน์หรอกเหรอ ทำไมเขาถึงได้เด็ดขาดขนาดนี้

เขาแต่งเรื่องโกหกพวกนี้ขึ้นมา เขาไม่เคยคิดจะโทรหาหลินชี่หยางเลยสักนิด

"โทร!"

หลินชี่หยาง พูดเสียงเข้มอีกครั้ง ขณะที่หางตาของหวังเคอกระตุกอย่างรุนแรง "ผม… ผมแบตหมด"

"คุณหมายความว่ายังไง?"

จ้าวเทียนตะโกนด้วยความโกรธ ดวงตาตาเบิกโพลง

หลินชี่หยางหันไปมองจ้าวเทียน แล้วพูดเรียบ ๆ "คุณจ้าว ผมกำลังตำหนิคนงานของผมเอง ทำไมคุณถึงได้ตื่นตระหนกขนาดนั้น?"

โดนถามแบบนี้ จ้าวเทียนถึงกลับอึ้งไปชั่วขณะ อยู่ในท่าอ้าปากค้างพูดไม่ออก ถ้าเขาพูดอีก คนคนนี้ก็จะกลายเป็นคนของเขาหรือไง?

เห็นหวังเคอพูดไม่ออก หลินชี่หยางเงยหน้ามองเจ้าหน้าที่หาว "เจ้าหน้าที่หาว ผมรบกวนคุณขอโทรศัพท์ของเขาหน่อย เขาบอกว่าเมื่อคืนผมโทรหาเขา งั้นก็ต้องมีบันทึกการโทร คนของคุณสามารถกู้คืนได้ไหม?"

"ไม่มีปัญหา แผนกเทคนิคของเราทำงานนี้อยู่แล้ว น้องชาย เอาโทรศัพท์ออกมา"

"ผม… ผมทำโทรศัพท์ตก ตกชักโครกไป"

"หืม? เมื่อกี้ไม่ใช่แบตหมดเหรอ? ทำไมตอนนี้ตกชักโครกไปแล้วล่ะ? หวังเคอ นายไม่ได้ปิดบังอะไรพวกเราใช่ไหม ถึงไม่กล้าเอาโทรศัพท์ออกมา?"

หลินชี่หยางถามซ้ำแล้วซ้ำอีก เหงื่อเย็นผุดขึ้นบนหัวของหวังเคอ

หวังเคอตื่นตระหนก ตื่นตระหนกจริง ๆ

เมื่อครู่ยังทำท่าหยิ่งผยองอยู่เลย ตอนนี้หายไปหมดแล้ว ถึงกับหันไปมองจ้าวเทียนโดยไม่รู้ตัว หวังให้จ้าวเทียนช่วยเหลือ

"อย่ามองเขา ฉันต่างหากเป็นเจ้านายของนาย ไม่ก็เอาโทรศัพท์ออกมา ไม่ก็ให้คุณหาวจับตัวนาย"

"อย่าคิดว่าแค่นายเป็นเจ้านายฉัน นายก็จะทำอะไรก็ได้ ถึงที่สุดฉันก็ไม่ทำแล้ว!"

ปึ้ก!

หวังเคอคว้าหมวกนิรภัยขึ้นมา ปาลงพื้นอย่างแรง ลุกขึ้นจะเดินจากไป

"จะไปแล้วเหรอ?"

คนของเจ้าหน้าที่หาวก้าวไปข้างหน้าขวางทางเขาไว้ทันที

"คุณน้องชาย พวกเรากำลังสอบสวนอยู่ ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ เราสามารถบังคับพาคุณไปได้ ขอถามว่าโทรศัพท์มือถือของคุณอยู่ที่ไหนกันแน่?"

"ผมบอกแล้วไงว่าตกชักโครกไปแล้ว พวกคุณไปงมเอาเองสิ"

วืด!

พอเขาพูดจบ ก็รู้สึกเหมือนอกถูกชนเบา ๆ จากนั้น เงาเลือนรางก็รวดเร็วล้วงหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋าเสื้อของเขา

โทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งอยู่ในมือของหลินชี่หยาง เขาโยนมันไปมาเล็กน้อย "นี่คือชักโครกที่ว่าเหรอ? เมื่อกี้ไม่ใช่ว่าแบตหมดหรอกเหรอ?"

"คุณ..."

หวังเคอมองเขาด้วยใบหน้าแดงก่ำ

แต่เมื่อครู่เขาไม่แม้แต่จะเห็นท่าทางของหลินชี่หยาง โทรศัพท์มือถือก็ถูกแย่งไปแล้วเหรอ?

"เจ้าหน้าที่หาว นี่คือนามบัตรของผม เบอร์โทรศัพท์ของผมอยู่ข้างบน ลองตรวจสอบดูว่ามีบันทึกการโทรนี้หรือไม่"

"อืม หนีรุ่ยไปตรวจสอบหน่อย"

เจ้าหน้าที่หาวพูดกับตำรวจหญิงข้าง ๆ 

ตำรวจหญิงพยักหน้า ลุกขึ้นเตรียมจะออกไป

แต่หลินชี่หยางกลับพูดขึ้นมาทันใด "ตอนนี้ถ้านายสารภาพตามตรง ยังมีโอกาสอยู่ ถ้าไม่สารภาพ รอให้ตำรวจสืบออกมา โทษจะหนักขึ้น คิดให้ดี ๆ นะ!"

"ไม่ ไม่ใช่... เรื่องนี้เป็นเรื่องที่คุณแต่งขึ้นมา คุณหลินชี่หยาง คุณต้องการข่มขู่ผมเหรอ ไม่มีทางเป็นไปได้!"