เอรินถอยหลังไปหนึ่งก้าว ลมหายใจติดขัดเมื่อเธอจ้องมองไปยังดวงตาอันแหลมคมของดราก้อนโบราณที่ส่องประกายเรืองรองอยู่ในความมืด มันมีขนาดมหึมา กรงเล็บที่แหลมคมพาดอยู่กับหินที่เต็มไปด้วยรอยแผลเก่าๆ ที่บ่งบอกถึงอายุของมัน ขณะที่เธอพยายามตั้งสติ เสียงของมันก็ดังก้องขึ้นมาในหัวของเธอ
"เ้าคือผู้ที่กล้าเรียกข้าตื่นจากการหลับใหลพันปี... เ้า้าอะไร?"
เสียงนั้นกังวานลึก แต่กลับมีบางอย่างที่น่าพิศวงอยู่ในน้ำเสียงของมัน เอรินกลืนน้ำลาย ก่อนจะพูดออกมาด้วยเสียงสั่นเครือ
"ข้าไม่ได้ตั้งใจรบกวนท่าน... แต่ข้า้าความช่วยเหลือ ข้า้า..."
เธอหยุดชะงัก หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัวและความลังเล ดราก้อนขยับตัวเล็กน้อย หินใต้เท้ามันสั่นะเื
"พูดมาเถิด มนุษย์ผู้ตัวเล็ก เ้ามิอาจย้อนถอยหลังได้อีกแล้ว"
เอรินสูดลมหายใจลึกก่อนจะพูดออกมาด้วยความเด็ดเดี่ยว "ข้า้าพลังของท่าน... เพื่อปกป้องหมู่บ้านของข้า และทำลายคำสาปที่ครอบงำเรา!"
ดราก้อนนิ่งเงียบอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดังจนผนังถ้ำสะท้อนเสียงไปมา
"มนุษย์น้อย เ้ารู้หรือไม่ว่าการขอพลังจากข้า มีราคาที่ต้องจ่าย?"
"ข้ายอมทุกอย่าง... ขอเพียงหมู่บ้านของข้ารอดพ้น!"
ดราก้อนเพ่งมองเธอด้วยแววตาที่ลึกล้ำและคมกริบ มันเงียบอีกครั้ง ก่อนจะกล่าวว่า
"เช่นนั้น จงยอมรับการทดสอบของข้า หากเ้าผ่านไปได้ พลังที่เ้าปรารถนาจะเป็ของเ้า แต่หากเ้าล้มเหลว... เ้าจักกลายเป็หนึ่งในของสะสมของข้าในห้องโถงแห่งความพินาศนี้"
เอรินรู้สึกเหมือนเืในกายเย็นเยียบลงไป เธอกำมือแน่น และพยักหน้าอย่างกล้าหาญ "ข้าจะผ่านมันไปให้ได้!"
ทันใดนั้น ดราก้อนก็อ้าปากพ่นลมหายใจที่ร้อนระอุออกมา และพื้นดินใต้เท้าของเอรินก็เริ่มเปลี่ยนแปลง หินก้อนใหญ่ยกตัวขึ้น กำแพงถ้ำเคลื่อนที่อย่างน่าพิศวง เผยให้เห็นทางเดินลับที่ทอดยาวไปสู่ความมืดมิด
"เดินไปข้างหน้า มนุษย์ ทดสอบแรกของเ้ากำลังรออยู่ จงเตรียมใจเผชิญกับสิ่งที่เ้ากลัวที่สุด"
เอรินมองไปยังความมืดเบื้องหน้า ก่อนจะสูดลมหายใจลึกอีกครั้ง และก้าวเข้าสู่ทางเดินนั้น ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง แต่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น...
678
